Ισημερια (χρονος πρωτος)

Οι ειδικοί κι οι bloggers

2008-02-29T15:32:00.001+02:00

Tι θέμα κι αυτό με τους bloggers και τους εκβιασμούς!
Τα γελοία στην τηλεόραση συναγωνίζονται τα γελοία στα blogs.

Από τη μια βγαίνουν στα δελτία ειδήσεων, άνθρωποι, που δεν έχουν πιάσει ποτέ στα χέρια τους υπολογιστή και πληκτρολόγιο και με ύφος ειδικού κατατοπίζουν τους τηλεθεατές, ως προς το τι είναι ακριβώς τα blogs και τι ρόλο παίζουν στην Κοινωνία.

Οι οποίοι τηλεθεατές, ακούγοντας τους ειδήμονες, τσουτσουρίζουν (κάνουν δηλαδή: τς, τς, τς) με απέχθεια για τους εκβιαστές και αλήτες bloggers.

Από την άλλη, διαβάζω σε blogs, που:
είτε είναι ημερολόγια (καλή ώρα σαν το δικό μου)
είτε έχουν ανησυχίες, τύπου: τι είναι η Ζωή, τι είναι ο Ανθρωπος..
είτε εξηγούν πως αντιμετωπίζεται ο Δάκος και η Φυλλοξήρα
να εξεγείρονται στη σκέψη και μόνο, πως θα τους λογοκρίνουν τα blogs (τους) και πως θα τους βάλουν στο Σύστημα!

Θυμίζοντας παιδιά της πρώτης δημοτικού, που σηκώνουν το δάχτυλο, φωνάζοντας ταυτόχρονα :
"Κυρία, Κυρία, εδώ!!"

Aν δεν ήσαν τόσο θλιβερά όλα τούτα, ίσως και να μπορούσαμε να γελάσουμε μαζί τους.
Λίγο.

..κι όπως

2008-02-28T15:31:00.001+02:00

..κι όπως ο πονοκέφαλος μου σήμερα το πρωί ολοένα και αγρίευε, κι όπως αποζητούσα τη γεύση της ασπιρίνης με τη λαχτάρα ενός αλκοολικού σε αποτοξίνωση, κι όπως κατηγορούσα (ως συνήθως τον εαυτό μου) γι 'αυτούς τους πονοκεφάλους, έριξα μια ματιά πίσω μου.

και τότε κατάλαβα, πως ο πονοκέφαλος κι εγώ, ήμασταν πλέον ζευγάρι αχώριστο.
και πως δεν θα 'πρεπε να νιώθω πλέον καμμία ενοχή.
κι όπως πριν πέντε χρόνια μπήκε στη ζωή μου, έτσι θα έφευγε πια: μαζί με τη ζωή μου.

Κι αυτό, δεν είναι τόσο κακό.
μάλιστα, δεν πειράζει διόλου..

..όταν μεγαλώσω

2008-02-27T15:30:00.001+02:00

-Mαμά, μας ρώτησε η Κυρία, τι δουλειά θέλουμε να κάνουμε όταν μεγαλώσουμε.

-Ναι; Μπράβο.
-Θες να μάθεις τι θέλει να κάνει η Δήμητρα;
-Για πες..
-Να πουλάει λάμπες!
-Πολύ ωραία δουλειά! Θα 'χουμε και έκπτωση: εμείς όλο λάμπες χαλάμε.
-Εγώ, θες να μάθεις τι θα γίνω;
-Μου 'χεις πει: κτηνίατρος
-Δε θέλω πια χτενίατρος. Εχει πολλά αίματα και δεν το βλέπω.
-Μάλιστα. Και για που προορίζεσαι;
-Τι εννοείς;
-Τι σ' αρέσει τελικά; Βρήκες κάτι;
-Αμέ! Να σου πω;
-Θα πάθω εγκεφαλικό ή είναι μια χαρά;
-Φωτογράφος!
-Φωτογράφε πωπω χάλια
μ' έβγαλες με δυο κεφάλια!!
-Σ' αρέσει;
-Ουουουου τέλεια!
Μπορείς να φωτογραφίζεις και τη Δήμητρα με τις λάμπες της.
-Μαμάαα!!
-Καλά μωρό μου, καλά.
Να γίνεις φωτογράφος, να φωτογραφίζεις τη μανούλα που είναι μια κούκλα. Εντάξει;
-Εντάξει!

Ασχολίαστο

2008-02-25T15:29:00.001+02:00

Aγαπητό Ημερολόγιο

τώρα ήμαστε στην παραλία η Μαμά έφηγε, όχι από την παραλία αλλά από το μέρος που καθώμαστε γιατί είναι σαν να ήμαστε στο ανσασερ έχει 10 ανθρώπους και να μην μπορείς να αναπνεφσεις εστι τουλαχιστων μου εχει πει η Ελενη τελοσπαντον ετσι νομίζω οτι νιώθει μερικες φορες η Μαμά.

----------------------------------------

Ακούμε Django Reinhardt - September Song και είμαστε ευτυχείς, που υπάρχει ο Django, ο Otis Redding, ο Dave Brubeck, o Miles Davis, o Duke Ellington και οι άλλοι φίλοι.

Ετσι, μερικές φορές, αυτό το ασανσέρ, γίνεται σαφώς πιο ανεκτό.

Το λέϊζερ

2008-02-24T15:28:00.001+02:00

Στο Κυριακάτικο τραπέζι:

Ελ: ..κι έρχεται σχολείο κάθε μέρα, με μια μπλούζα, μέχρι εδώ
(δείχνει το μισό της στήθος)
και βγαίνουν όλα έξω.
- έλα τώρα το κοριτσάκι.
.Ελ: μα είναι αντιαισθητικό! δεν της ταιριάζει βρε μαμά, πως να στο δώσω να το καταλάβεις; η μεγάλη πλάκα είναι πως την τελευταία ώρα που ειχαμε μαθηματικά, ο Νίκος είχε πάρει ένα λέϊζερ και σημάδευε το στήθος της. αυτό που είχε πεταχτεί έξω, δηλαδή σχεδόν όλο!
- καλά κι αυτός, δε ντρέπεται;
Ελ: σημάδευε και τα τέτοια του μαθηματικού και μετά, τα κούτελα των παιδιών του πενταμελούς που μας έκαναν ανακοινώσεις.
- κι εσύ δεν του 'λεγες τίποτα;
Ελ: τι να του πω;
- διπλανός σου είναι.
Ελ: δεν κάθομαι πια μαζί του. με τη Γεωργία κάθομαι.
-γιατί βρε το παιδάκι; αφού από την αρχή μαζί καθόσασταν
Ελ: γιατί βρωμάει. Σε κάθε διάλειμμα πάει στο καπνιστήριο κι όταν έρχεται βρωμάει και μετά μυρίζουν και τα μαλλιά μου τσιγάρο!
- ε, ρε ψώνιο με τα μαλλιά σου κι εσύ..
Χρ: καλά, καθόσουν μ' ένα αγόρι;
Ελ: ναι, γιατί;
- που βρίσκεις το παράξενο;
Χρ: σας αφήνουν;
Ελ: φυσικά!
- γιατί να μη τους αφήνουν;
Χρ: γιατί τα αγόρια κάθονται με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια.
Ελ: πότε μπαμπά;
- πότε βρε Χρόνη; την εποχή του Κολοκοτρώνη που μαθηματικά δίδασκε ο Μιαούλης;

καλή βδομάδα να 'χουμε
(με ή χωρίς λέϊζερ :)

Επιλογές

2008-02-19T15:25:00.001+02:00

-νυστάζω σήμερα, δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά όλη νύχτα.
Ραφ: γιατί μαμά;
- αυτή η γάτα, αυτή η γάτα! κρύωνε και χώθηκε κάτω απ' τα σκεπάσματα και δεν μ' άφησε να κλείσω μάτι!
Ελ: δεν πειράζει μαμά. τώρα που θα φύγουμε ξάπλωσε και κοιμήσου.
-δεν μπορώ αγάπη μου. έχω δουλειά στη συμβολαιογράφο.
Ραφ: έπιασες δουλειά μαμά;
- όχι μωρό μου. η γιαγιά θέλει κάτι και θα πεταχτώ όσο είσαι εσύ σχολείο.
Ραφ: α!
- καλά θα ήταν όμως να έπιανα δουλειά. θα είχαμε περισσότερα χρήματα, θα έπαιρνες και μεγαλύτερο χαρτζηλίκι.
Ραφ: όχι, δεν θέλω.
- δεν θέλεις μεγαλύτερο χαρτζηλίκι;
Ραφ: δεν θέλω να δουλεύεις. θέλω όλη τη μέρα να είσαι κοντά μου.

επιλογές.

μερικές φορές έχω τη βεβαιότητα πως έκανα τη σωστή επιλογή.
σήμερα το πρωί, στις επτάμισυ, ήταν μια από αυτές τις φορές.

Ο Χιόνης και το χρόνι

2008-02-18T15:24:00.001+02:00

O Xρόνης και τα παιδιά πήγαν στο άλσος.Με μια σακούλα βρεμμένο ψωμί και σαφέστατες οδηγίες συμπεριφοράς:

"προσέχετε, μη τρέχετε, να παίζετε όμορφα, Χρόνη για σένα τα λέω!"

O Xρόνης στα χιόνια δεν ειναι ο κανονικός Χρόνης που ξέρουμε κι εμπιστευόμαστε όλοι.

Πρώτ' απ' όλα, οι χιονόμπαλες που ετοιμάζει είναι:
1ον. σαν πέτρες
και
2ον. τις εκτοξεύει λες και είσαι ο εχθρός, όχι απλά ο δικός του, αλλά ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους.

Επίσης δεν κάνει διακρίσεις.

Εριξε μερικές στην εβδομηνταπεντάχρονη σχεδόν, κουμπάρα και τη σακάτεψε για το υπόλοιπο του βίου της!

Η άποψη του, είναι πως "τη χιονόμπαλα την πατικώνουμε έτσι, έτσι, έτσι
(κάνει και την κανονική κίνηση του στουμπώματος),
αλλιώς διαλύεται στον αέρα".

Εχει κατά καιρούς σημαδέψει και πετύχει:

εμένα κατ' αρχάς
(κάνοντας με να αφρίσω από το κακό μου και να του πετάω ό,τι βρίσκεται μπροστά μου, ενώ του περιγράφω κατ' ακρίβειαν τα χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν όταν κάνει κάτι τέτοια)

την Ελένη στην πλάτη και στο κεφάλι
(η οποία ανταποδίδει μια χαρά τα πυρά, γιατί δεν χάνει την ψυχραιμία της όπως κάνω η Ηλίθια εγώ)

την μεγάλη μας κουμπάρα
(που σκούζει από τον πόνο τόσο πολύ, ώστε πέφτουνε τα χιόνια από τα κλαδιά των δέντρων)

τον αδερφό μου
(που τσαντίζεται άγρια και κοκκινίζει και φοβάμαι, πως τώρα θα το πάθει το εγκεφαλικό)

φυσικά τη Ραφαηλία
(η οποία έχει το δικό μου γονίδιο και τα παίρνει άγρια)

κι όποιον βλέπει πως έχει τη διάθεση για χιονοπόλεμο
(συμμετέχει και ακάλεστος πετώντας μπάλες από το μπαλκόνι μας, σε ομάδες παιδιών που παίζουν χιονοπόλεμο από κάτω)

Πήγε λοιπόν προχτές στο άλσος όλη η ομάδα (συμπεριλαμβανομένης και της κουμπάρας), αλλά εγώ δεν πήγα.
Εμεινα σπίτι κι έβλεπα το χιόνι που συνέχιζε να ψιλοπέφτει. Με μια ανησυχία είναι η αλήθεια, γιατί δεν ήξερα ποιους σημάδευε το αγόρι μου φέτος.

Γύρισαν όλοι τους σχεδόν, αρτιμελείς.
Εκτός απ' την κουμπάρα που μονολογούσε "ουχ, ουχ, ουχ, πονάω".

Σκέφτηκα όμως, πως του χρόνου πρώτα ο Θεός, αν ξαναχιονίσει, μια μπάλα ως πέτρα, μέσα από το φουτεράκι του, στην πλάτη, την ώρα που διαβάζει, μια χαρά δώρο θα του 'ρθει.

Μόνο να το θυμηθώ
(βεβαίως, πάντοτε μπορώ να κάνω εξάσκηση με τα παγάκια)

Αντε και του χρόνου.

Φωτογραφίες

2008-02-17T15:22:00.001+02:00

O Xρόνης και τα παιδιά πήγαν στο άλσος.

Με μια σακούλα βρεμμένο ψωμί και σαφέστατες οδηγίες συμπεριφοράς:

προσέχετε, μη τρέχετε, να παίζετε όμορφα, Χρόνη για σένα τα λέω!

Τάισαν τα περιστέρια, έπαιξαν χιονοπόλεμο και γύρισαν χαμογελαστοί.

κι ακόμα χιονίζει..

Τότε και Τώρα

2008-02-16T15:20:00.001+02:00

Πόσο έχει αλλάξει η αισθητική μου από τότε που φορούσα τζάκετ, μποτάκια, μακριά σκουλαρίκια και πήγαινα στην Οαση, στον Καραβίτη ή στο Αερόστατο;
'Η μάλλον η σωστή ερώτηση είναι: έχει αλλάξει καθόλου;
Μπααα.. τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

Εξακολουθώ και σιχαίνομαι τα χρυσά κοσμήματα το ίδιο, όπως τότε.

Λατρεύω όμως το ασήμι, τις ημιπολύτιμες πέτρες και τα διάφορα δερμάτινα, χειροποίητα βραχιολάκια.

Σκουλαρίκια μακριά δεν φοράω πια, τα μαλλιά μου άλλωστε τώρα ειναι πολύ κοντά, αλλά, μία μικρή ασημένια μπιλίτσα στο αριστερό μου αυτί, υπάρχει.

Αθλητικά παπούτσια, μολονότι δεν ασκούμαι ποτέ, έχω γύρω στα τριάντα ζευγάρια
(εμμονές είναι αυτές και τις σέβομαι απόλυτα)

αν και προχτές ξέφυγα και πήρα δυο ίδια ζευγάρια μπαρετούλες, που μόλις τις είδα, τις ερωτεύτηκα σφόδρα.

Μπουφάν πια, οχι τζάκετ. Αρκετά όμως από δαύτα. Χειμωνιάτικα, ανοιξιάτικα, ό,τι θες.

Υπάρχει κι ένα παλτό για τις "επίσημες" μου εμφανίσεις, αλλά, δεν κάνω πια τέτοιες.
Στον πλανήτη μου, μόνο όπου περνάμε καλά πηγαίνουμε και στα "επίσημα" δεν..

Καλτσάκια και κάλτσες μέχρι το γόνατο, εν αφθονία, όπως ακριβώς τότε.
Μιας και εκτός του χρυσού, σιχαίνομαι και το νάϋλον και φορώ σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα τζην, κοτλέ και τα παρόμοια, τα καλσόν είναι άγνωστο είδος στη ντουλάπα μου.

Ισιες μπότες καστόρινες και μακριές φούστες, για εκεί που δεν ταιριάζει το τζην.

Υπάρχουν όμως και τα "καλά" μου, που κρέμονται στη λινοθήκη, ελπίζοντας (εις μάτην) κάποια στιγμή να φορεθούν.

Το θέμα είναι, πως με τα φορεματάκια, τα ταγιεράκια και τις χρυσές αλυσιδίτσες νιώθω όχι μόνο Μανταμίτσα, αλλά, δεν είμαι καν εγώ.

Κρατώ λοιπόν την εικόνα μου, όπως νιώθω πως ταιριάζει τόσο στην τότε όσο και την τωρινή αισθητική μου.

Κι αν κάποιος θέλει να δανειστεί αθλητικά παπούτσια νούμερο 38, οιουδήποτε τύπου και χρώματος, εδώ είμαι εγώ :)

υγ
αφιερωμένο στην Ελένη μου, που ως blogger μου λείπει πολύ.
κι ας μη μου γράφει το σκατόπαιδο!

Ο Αγιος Βαλεντίνος εκδικείται!

2008-02-14T15:17:00.001+02:00

Το δικό μας σπίτι είναι εντελώς αφιλόξενο για τον Αγ. Βαλεντίνο.

Ο μεγάλος εχθρός του είναι ο Χρόνης, ο οποίος, όχι μόνο κακολογεί τη μέρα του, αλλά κοροϊδεύει κι αυτούς που ανταλάσσουν δώρα και καρτούλες.

Το κακό είναι πως παρασύρει κι εμένα στην κοροϊδία και γελάω άθελα μου, ολωσδιόλου άθελα, γιατί εμένα μ' αρέσουν πολύ και τα δωράκια και όλα τα συναφή.

Ομως, πριν δυο χρόνια, ο Αγιος εκδικήθηκε μετ' αντιπροσώπου: εμένα.
Αρπα τη να μάθεις, άπιστε!!

Ο Χρόνης στη δουλειά του.
Στην οποία δουλειά είναι σοβαρός και λιγομίλητος
(όχι ότι εδώ τον πιάνει η φλυαρία, αλλά λέμε τώρα)

Κάθεται λοιπόν στο γραφείο του και δουλεύει, όταν μπαίνει μέσα μια συνάδερφος του, σκασμένη στα γέλια:
-Χρόνη, χι χι χι, σε θέλει ένας κύριος, χιχιχι

και με κάθε γέλιο, σκεπάζει το στόμα της με το χέρι, μη φανεί πως γελάει.
(όταν ήρθε σπίτι ο Χρόνης μου έκανε πλήρη αναπαράσταση.)

Ο Χρόνης την κοιτάει με απορία
-Ποιος είναι; Ας περάσει

και η συνάδερφος κάνει χώρο για να μπει ένας κύριος, με κοστούμι που κρατάει στο χέρι του πολλά πολύχρωμα μπαλόνια.

Μέχρι να καταλάβει ο Χρόνης πως τα μπαλόνια είναι από μένα, δωράκι για τη μέρα του Αγ. Βαλεντίνου, έχει πέσει σύνθημα στα κορίτσια του γραφείου, που απολαμβάνουν τη σκηνή.

Ο Χρόνης αμήχανος, ο κύριος αγέλαστος και τα μπαλόνια να αλλάζουν χέρι, από τον αγέλαστο στον αμήχανο.

Τα κορίτσια το ευχαριστηθήκανε.
Κι εγώ το ευχαριστήθηκα.
Ο Χρόνης πάλι καθόλου.

Φεύγοντας το μεσημέρι, τα άφησε να πετάξουν ένα ένα από το παράθυρο.

"Μπαμπά, δεν τα 'φερνες σπίτιιιιι;;;" του παραπονέθηκε η Ελένη.
"Δεν έδινες από ένα σε κάθε κοπέλα;" του είπα εγώ.

Το να αφήνει μπαλόνια στον ουρανό όμως και να τα βλέπει να πετάνε ψηλά, είναι κάτι που του άρεσε από παλιά.

Εκτοτε, ζει μέσα στον τρόμο: του 'χω υποσχεθεί, πως το επόμενο δώρο μου για τον Αγ. Βαλεντίνο, κάτι παρόμοιο θα είναι ασφαλώς.

Σίγουρα, με μεγαλύτερη χαρά θα περίμενε να πέσει μια βόμβα πάνω στο ανύποπτο του κεφάλι!

Πρέπει

2008-02-13T15:16:00.001+02:00

Να πίνω πολύ νερό

("ένα λίτρο τη μέρα, νομίζεις πως σου είναι αρκετό; αχαχαχαχχχ"
"θα μου το πληρώσεις Χρόνη-Αρτέμη Μάτσα! Θα σε κάνω εγώ να γελάσεις καλύτερα!!)

Να απαλλαγώ από τις ενοχές μου
("εγώ φταίω, εγώ, εγώ και κανείς άλλος. μόνο εγώ!"

"έλα βρε παιδί μου,που εσύ φταίς! ξεκόλλα πια.")

Να μη στεναχωριέμαι τόσο εύκολα
("το κεφάλι μου, το στομάχι μου, πεθαίνω σου λέωωω"
"ηρέμησε, θα πάθεις τίποτα! στην ηλικία σου πρέπει να προσέχεις: δεν είμαστε νέοι πια!"
"να μιλάς για τον εαυτό σου βρε! το κεφάλι μου πονάει τώρα πιο πολύ και το στομάχι μου, φεύγειιιι" )

Να μην αρπάζομαι
("να πάω να τη χαστουκίσω μωρό μου;"
"και τι θα πει η Κυρία αν το κάνεις μαμά;"
"χέστηκα τι θα πει η Κυρία μωρό μου!")

Να μη μαυρίζω τους γύρω με τις ενοχές μου
("μαμά, κοίτα, χιονίζει!!"
"τους άστεγους και τα αδέσποτα τους σκέφτεσαι χαρά που θα κάνουν;")

Να συμμαζεύω τα αστεία μου και να τα προορίζω μόνο για τους δικούς μου
(πλασιέ στην πόρτα, μιλάει στον Χρόνη:
πλ: έχετε νεαρά άτομα στην οικογένεια;
Χρ: μια κόρη δεκαεπτά χρονών και μια επτά.
πλ: μπορώ να κάνω στη μεγάλη μερικές ερωτήσεις σχετικά με κάποια έρευνα;
Χρ: φυσικά. περάστε
Μπαίνω εγώ στο χωλ
εγώ: γεια σας. είμαι η 17χρονη κόρη!
ο πλασιέ κοιτάζει με τα μάτια γουρλωμένα)

και τέλος:
Να πίνω πολύ νερό

("Μαμά, πόσο νερό ήπιες σήμερα;"
"Ολο τον Βόσπορο μωρό μου"
"Μμμμ, γελάσαμε πάλι..")

Μήπως και τα αστεία, να τα κόψω εντελώς;

υγ

"πατήστε" πάνω στη φωτο να ανοίξει στις κανονικές της διαστάσεις και βάλτε τη ως wallpaper στην οθόνή σας.

είναι απλά, Υπέροχη!

Βόλτα

2008-02-10T15:11:00.001+02:00

Σιγά μη μας τρομάξει το κρύο κι ο αέρας!

Τη βόλτα μας την πήγαμε, στο λούνα παρκ της Βάρκιζας μπήκαμε, ταίσαμε τους σκύλους που μας υποδέχτηκαν στο περίπτερο δίπλα στη θάλασσα (πάντα στο πορτ μπαγκάζ κονσέρβες για τ' αδέσποτα), στο Λαγονήσι, στην ακρογιαλιά περπατήσαμε..
κι ας είχε αέρα κι ερημιά
κι άς ήταν τα δέντρα και τα σύννεφα, μόνα τους..

ήταν ακόμα πιο όμορφα σήμερα.

πολύ..

ρρρρρρρρ

2008-02-09T15:11:00.001+02:00

ρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

ρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

ρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

ρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

..της μόδας!

2008-02-07T15:10:00.001+02:00

Kάθομαι στον υπολογιστή απορροφημένη και γράφω, όταν ξαφνικά ακούω πίσω μου μια φωνούλα

-Μαμά;

Γυρίζω και βλέπω τη Ραφαηλία, η οποία φοράει (φυσικά) την καινούρια της στολή και τα καλοκαιρινά της γυαλιά του ηλίου.
Τα οποία είναι μεγάλα, με λαχανί σκελετό και σκούρα τζάμια.
Και φυσικά, εντελώς άσχετα με την όλη εικόνα.

Με πιάνουν τα γέλια, τόσο, που δε μπορώ να σταματήσω.
Εχω καιρό να γελάσω έτσι, σχεδόν μέχρι δακρύων.

-Γιατί μωρό μου έβαλες τα γυαλιά;
-Είμαι gay, γι' αυτό!

Ανακάθομαι έκπληκτη

-Τι είσαι;
-Gay
-Ξέρεις τι σημαίνει "gay";;
-Ξέρω: να είσαι της μόδας.
-Που τ' άκουσες αυτό βρε αγάπη μου;
-Μου το 'πε η Δήμητρα "είσαι gay παιδάκι μου;" και της είπα "τι είναι gay;" και μου είπε "της μόδας".

O Παππούς

2008-02-06T15:09:00.001+02:00

Πιάστηκα.
Είναι φοβερό, είμαι ακινητοποιημένη, με πόνο φρικτό.

Οταν το είχα πρωτοπάθει, νόμιζα πως ήταν έμφραγμα.
Γιατί τα συμπτώματα ήταν ίδια μ' αυτά του εμφράγματος: έντονη πίεση στο θώρακα και αντίστοιχα στην πλάτη, μούδιασμα στο χέρι και πόνος στην αριστερή σιαγόνα.

Κι όταν μιλάμε για πίεση, είναι σα να 'χει θρονιαστεί στο στήθος σου ένας ελέφαντας και να 'χει βολευτεί μια χαρά εκεί πάνω!

Εκτοτε έχω φάει πολλές ώρες στα επείγοντα, αλλά και στις εξετάσεις που με έβαλε να κάνω ο καρδιολόγος.
Πέρασα όλα τα σχετικά, απεφάνθησαν όλοι πως καρδιά δεν είναι σίγουρα κι εκεί που θα ξεκινούσαμε νέο κύκλο εξετάσεων να δούμε τι στο καλό συμβαίνει, βαρέθηκα και τα παράτησα με το σκεπτικό: αφού δεν πάσχω από καρδιά, οκ, μυοτέτοιο θα 'ναι, άστο γι' αργότερα.

Που και που μ' επισκέπτεται και η άμεση αντίδραση μου ειναι ένα καυτό μπάνιο και κάποια επί του θέματος κρέμα.
Παλιότερα έβαζα τη voltaren, αλλά ποτέ δε μου έκανε κάτι ιδιαίτερο.
Μόνο ως placebo θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, πράγμα εντελώς άχρηστο στη δική μου περίπτωση.

Κι έτσι κατέληξα στην counterpain, που βοηθάει μεν, βρωμοκοπάει δε.
Πρέπει να φτάσω στο να μην αντέχω άλλο για να τη βάλω, γιατί η μυρωδιά της, όχι μόνο ποτίζει τα πάντα (τα ρούχα που φοράω, τα σεντόνια μου, τα μαξιλάρια), αλλά αιωρείται γύρω μου και κάνει τους άλλους να γυρίζουν να κοιτάζουν την πηγή της ευωδίας.

Χτες το βράδυ όμως, ήταν ζόρικα τα πράματα.
Ετσι δεν το πολυσκέφτηκα: φώναξα την Ελένη και για μεγάλη της χαρά, ήρθε με τη σιχαμερή κρέμα ανά χείρας.

Το μωρό μου, δεν έφερε αντίρρηση, αν και τη σιχαίνεται, αλλά μιας και ο Χρόνης διάβαζε και δεν ήθελα να τον αποσπάσω, έτυχε σ' αυτήν ο κλήρος.

Απλωσε την κρέμα καλά καλά, με σκέπασε και μου 'βαλε το life on Mars.
Ημουν καλύτερα
(η νύχτα θα περνούσε άγρυπνη, αλλά ακόμα δεν το 'ξερα).

Οπως και να 'χει, είμαι ευγνώμων: για το στήριγμα που μου 'διναν πάντα οι δικοί μου, για το τρέξιμο κάθε φορά που βογγούσα απελπισμένη και για τα λόγια της Ραφαηλίας, που μόλις μ' αγκάλιασε να με παρηγορήσει , αυτόματα τραβήχτηκε και είπε:
"Μαμά, μυρίζεις σαν παππούς!"

"Δικά μου είναι!"

2008-02-05T15:08:00.001+02:00

-Καλώς το. Πως πέρασες σήμερα αγάπη μου;
-Τα ίδια.
-Εγινε τίποτα σχολείο;
-Μπααα. Α, τώρα που το λες.. Στην ώρα της Φυσικής.
-Για λέγε.
-Μου έπεσαν κάτω δυο πενηντάλεπτα..
-Και;
-Και πετάχτηκαν πέντε αγόρια, από διάφορες θέσεις και φώναζαν "δικά μου είναι!".
Ο Μανώλης άπλωσε και τα χέρια να σταματήσει τους άλλους.
-Κι ο καθηγητής;;
-Γέλασε. αχαχχα πλάκα είχε.
-Ωραία, ωραία.. τρίτη Λυκείου!! Και στη Φυσική μάλιστα..
-Δεν ήταν κατεύθυνση!

Η ρυτίδα

2008-02-03T15:06:00.001+02:00

Κοίταξα μπροστά μας τη θάλασσα, αναστέναξα κι έγειρα δίπλα μου στην Ελένη.
Ο Χρόνης καθόταν από την άλλη μεριά και το Ραφάκι έσκαβε στα βοτσαλάκια.

Μαρ: αχχχ όμορφα είναι. κάνε μου μια χάρη..
Ελ: τι θες;
Μαρ: βγάλε μου τη ρυτίδα.
Χρ: της ψυχής.
Μαρ: της ψυχής βέβαια, γιατί στη μούρη, δεν έχω καμμία!

Τυχαία συνάντηση

2008-02-03T15:05:00.001+02:00

-Πες μου ότι είσαι εσύ! Οχι, πες μου ότι είσαι εσύ!!

-Εγώ είμαι!
-Κι αυτή είναι η κόρη σου; Το παιδί; Η μικρή που ήταν τόση δα;
-Αυτή είναι! Εσύ όμως, ποια είσαι;
-Δε με θυμάσαι;
-Πρόσωπα δε θυμάμαι κούκλα μου. Ποτέ.
-Εχουν περάσει κοντά είκοσι χρόνια.. τόσο έχω αλλάξει; Εσύ, δεν άλλαξες καθόλου! Ιδια είσαι! Αμέσως σε γνώρισα!
-Θες να πεις πως και στα τριάντα μου, πενήντα φαινόμουνα;
-Χαχαχ όχι βρε.. Ιδια είσαι, ίδια!!
-Για στάσου! Για στάσου!! Δίπλα από το παλιό μας σπίτι! Στο ανθοπωλείο!!
-Μαμά, μη φωνάζεις.
-Που είχες το ανθοπωλείο!
-Μαμά, μη χοροπηδάς.
-Με θυμήθηκες, ε;
-Είδες, είδες; Και πάσχω κι από προσωπαγνωσία.
-Τι κάνει ο Χρόνης; Είστε καλά;
-Καλά, καλά. Εσύ; Πως είσαι εσύ;
-Εε-ε, ας τα λέμε.. εντάξει.
-Ααχχ μα πολύ χάρηκα που σε είδα..
-Κι εγώ, κι εγώ. Να βρεθούμε για καφέ;
-Αμέ! Για πες το κινητό σου.

-Αχ δεν το 'χω μαζί μου.

-Βρε δεν πειράζει. Θα σου κανω αναπάντητη, ν' αποθηκεύσεις το νούμερο μου.
-69.....
-Χτυπάει. Κανόνισε να μη θυμάσαι τον αριθμό, να το σηκώσουν, ε;
-Χαχχχ, όχι καλέ, αυτό είναι.
-Θα περάσεις οπωσδήποτε από το σπίτι να τα πούμε με την ησυχία μας.
-Θέλω πολύ.
-Ωραία. Κανονίστηκε.
-Ναι..
-Γεια σου κοπέλα μου και πραγματικά, χάρηκα πολύ.
-Κι εγώ.. κι εγώ..

φεύγει..

-Μαμά, πως τη λένε;
-Δε θυμάμαι παιδί μου.
Στοίχημα όμως, πως ούτε κι αυτή θα θυμάται πως λένε εμένα..

Μη κοιτάς!

2008-02-01T15:04:00.001+02:00

Ψώνια στην Αθήνα, σημαίνει παίρνω την Ελένη και κατεβαίνουμε στο εμπορικό κέντρο.
Ετσι λέγεται; Δεν ξέρω.

Πάντως εγώ εννοώ την Αιόλου, τη Μητροπόλεως και τα γύρω δρομάκια, εκεί όπου βρίσκεται και η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης.

Λατρεύω να γυρνώ σ' αυτά τα στενά, ειδικά αργά το απόγευμα, όταν ο καιρός είναι εξαιρετικά καθαρός και εξαιρετικά παγωμένος.

Ενα σωρό κόσμος στριφογυρίζει και κοιτάζει τις βιτρίνες, ψωνίζει, γελάει, εκνευρίζεται.
Με την Ελένη, έχουμε τριγυρίσει άπειρες φορές εκεί, έχουμε ψωνίσει τα πάντα, έχουμε χαζέψει ασημένια κοσμήματα, ριγέ μπλουζίτσες και στέκες για τα μαλλιά.

Ενα τέτοιο παγωμένο απόγευμα λοιπόν, κατεβήκαμε, όχι στο εμπορικό τρίγωνο, αλλά στην Ομόνοια για ελενίσια ψώνια.

Η μικρή ήθελε παπούτσια κι εκεί ακριβώς ξέρω χρόνια ένα μαγαζί, που έχει πολύ όμορφα παπούτσια.
Τα πιο όμορφα για μένα.
Οχι μόνο για μένα, για όλο τον κόσμο.
Για όλο τον κόσμο, εκτός από την πριγκίπισσα μου, που το ένα της βρωμάει και το άλλο της ξυνίζει.
Σημειωτέον, πως το συγκεκριμένο κατάστημα, δεν ειναι τύπου Ομονοίας, κάθε άλλο μάλιστα.

Τέλος πάντων, αφού την παρακολούθησα επί μισή ώρα να δοκιμάζει, να κοιτάζει και να απορρίπτει, βαρέθηκα και της είπα:

-έλα, πάμε.
-που πάμε;
-πάμε στα γνωστά μέρη, να χαζέψουμε.
-και τα παπούτσια;
-ασε με καλέ με τα παπούτσια! άμα βρούμε, βρήκαμε!
και βγήκαμε από το μαγαζί.

Σουρούπωνε κι έκανε κρύο κι ήταν πολύ όμορφα στ' αλήθεια.

Η Ελένη ξεκίνησε να πηγαίνει προς τα πάνω, αλλά την σταμάτησα:

-από δω πάμε, να κόψουμε.
-από που;
-από δω.
-ξέρεις το δρόμο;
-γιατί; βλάχος είμαι να μη τον ξέρω; όλα τα ξέρω εγώ!
και την τράβηξα σ' ένα στενό.

Σ' ένα άγνωστο φυσικά στενό, όπου προχωρούσαμε, προχωρούσαμε και δεν ήξερα που πηγαίναμε.

Το σκοτάδι ειχε πέσει για τα καλά κι εμείς ήμασταν σε μια άγνωστη περιοχή με πάρα πολλά κινέζικα μαγαζιά και μόνο.
Οχι ακριβώς και μόνο: με πάρα πολλά κινέζικα μαγαζιά και "σπίτια".
Διάφοροι άντρες περπατούσαν σκυφτοί και μας έριχναν περίεργες ματιές.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν, πως οι περισσότεροι ήταν κοντοί. Και δεν ήταν κινέζοι.
Απλώς ήταν στούμποι.

Αρχισα να αισθάνομαι άβολα και να ψιλοφοβάμαι.
Αντιθέτως η Ελένη δίπλα μου, είχε ενθουσιαστεί:

-μαμά, κοίτα πως ειναι απο δω. λες κι είμαστε σε άλλη χώρα.
-βρε προχώρα και μη κοιτάς!
-γιατί;
-γιατί έχει η γάτα ένα αυτί! γι' αυτό!
-μα έχεις ξαναβρεθεί σε τέτοιο μέρος;
-αμέ! μια και δυο φορές; καθε μέρα έρχομαι και κάνω κι από 'να μεροκάματο τη φορά!
-αηδίες..
-μη κοιτάς λέμε γιατί εδώ πρώτον, θα μου κλέψουνε το κινητό, δεύτερον θα με σκοτώσουνε και τρίτον θα σε βιάσουνε!
-μ' αρέσει η σειρά αξιολόγησης σου.
-κι εκτός απ' αυτό, βλέπεις πως καταλήγουνε αυτά τα κορίτσια που δε διαβάζουνε, αλλά πάνε συνέχεια στο μολ κι έχουνε μια γλώσσα να!
μη κοιτάς καλέ!!

Εν τω μεταξύ, μπροστά μας φάνηκε ένα μαγαζί κανονικό με είδη αλιείας.
Μια μεσόκοπη πωλήτρια ήταν όρθια στην πόρτα και χάζευε.
Εμάς χάζευε.

Διέκοψα το μάθημα της ηθικής και τράβηξα την Ελένη να πάμε κοντά της.
Αυτή στεκόταν ένα σκαλί παραπάνω από μας και μας κοιτούσε λες κι ήμασταν το αξιοπερίεργο του δρόμου.
Σήκωσα το κεφάλι και τη ρώτησα ευγενικά προς τα που πάνε για το Κέντρο.

Μας περιεργάστηκε για λίγο περιφρονητικά -ακόμα αγνοώ το γιατί- και μας πληροφόρησε:

-Ισα πάνω, ίσα, ίσαααα, θα βγείτε στην Αθηνάς. Από κει ξέρετε;
-Από κει ξέρουμε, ευχαριστούμε πολύ.
και με βιαστικό βήμα εγώ, περιπάτου η Ελένη και τη μόνιμη επωδό "μη κοιτάς", μετά από ένα τέταρτο βγήκαμε επιτέλους στην Αθηνάς.

Μετά, ήταν εύκολο.

Εκείνη τη μέρα, δεν ψωνίσαμε.

Ισως κάνα-δυο ζευγάρια κοντά καλτσάκια και λίγα βραχιολάκια.
Μία στέκα, ένα μπρελόκ, ένα μικρό ασημένιο περιστέρι.
Μία τσαντούλα, ένα μπλουζάκι.
Πυτζαμούλες.

Πάντως παπούτσια, δεν αγοράσαμε..

ΥΓ
αφιερωμένο στο μουκελάκι , που με την αφήγηση της, μου θύμισε την εξερεύνηση μας :)

Μερικές φορές

2008-01-31T15:03:00.001+02:00

Mερικές φορές θα 'θελα να 'μουν ψάρι και να ζω κάτω από την επιφάνεια.

Για κάτι τέτοιες στιγμές, πάντα υπάρχει ο Django..

Αύριο

2008-01-29T15:02:00.001+02:00

Aύριο, δεν έχει σχολείο.

Που πάει να πει: σηκωνόμαστε αργά και χαζεύουμε απ' το παράθυρο, τη βροχή να πέφτει.

Που πάει να πει: κάνουμε χχχχ στο τζάμι και ζωγραφίζουμε καράβια και θάλασσες.

Που πάει να πει: διαλέγει η κάθε μια, το αγαπημένο της βιβλίο και καθόμαστε κι οι τρεις στο διπλό κρεββάτι και διαβάζουμε.

Κι οι γάτες ρονρονίζουν..

Δικαιολογίες

2008-01-29T15:01:00.001+02:00

Τις πιο παράξενες δικαιολογίες που είπατε σαν παιδιά στους δασκάλους σας, παρακαλώ.

Θυμάστε καμμία;

Στην αρχή, θύμωσα και γύρισα σπίτι έτοιμη να βάλω τις φωνές στη Ραφαηλία.

Ρεζίλι μ' έκανε η μικρή.

Ανοιξα την πόρτα και τη βρήκα να περιμένει στο χωλ με την ανησυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της.

"Λοιπόν;" της είπα και μου απάντησε

"τι λοιπόν;"

"τι ήταν αυτό που είπες στην Κυρία;"

"ποιό;"

"ξέχασες να γράψεις την άσκηση και είπες πως εγώ σου έκρυψα το τετράδιο για να μη γράψεις;"

"....."

"Ραφαηλία;! γιατί το 'πες αυτό;"

"έπρεπε να σκεφτώ κάτι γρήγορα για να μη μου φωνάξει"

"τι να σου πω βρε απατεώνα.. τι να σου πω.."

"θύμωσες;"

"όχι, θα κεράσω κόσμο από τη χαρά μου"

"εντάξει, τότε"

και έφυγε στα γρήγορα, αφήνοντας με σύξυλη.

Η σειρά σας.

Για να ακούσουμε τις δικές σας δικαιολογίες.

Είτε ως παιδιά του δημοτικού, είτε ως γυμνασιόπαιδα.

Ο,τι θυμάστε.

Η απορία

2008-01-27T15:00:00.001+02:00

Χρόνης: Ευθεία συνεχίζω;
Μαριλένα: Ναι, ναι. Τα ξέρω σου λέω αυτά τα μέρη! Ενα καλοκαίρι με είχε φιλοξενήσει η Κατερίνα -ξέρεις ποια- μια βδομάδα σπίτι της.
Ραφαηλία: Και πως το λένε αυτό το μέρος;
Μαριλένα: Ανάβυσσο αγάπη μου.
Ελένη: Την ήξερες από τότε την Κατερίνα;
Μαριλένα: Οχι αυτή την Κατερίνα μωρό μου, μια άλλη, φίλη μου παλιά. Δεν την έχεις γνωρίσει εσύ.
Ραφαηλία: Μαμά, να σε ρωτήσω κάτι;
Μαριλένα: Φυσικά. Τι θες;
Ραφαηλία: Αυτή η φίλη σου η Κατερίνα..
Μαριλένα: Ναι;
Ραφαηλία: Ζει ακόμα;

ΥΓ
Τη φωτογραφία την τράβηξε η Ελένη κι είναι το πιο υπέροχο δειλινό που έχω δει στη ζωή μου.
Για ένα ολόκληρο τέταρτο, ο ουρανός "καιγόταν".
Τόσο όμορφο, που σου έκοβε την ανάσα.

Στην Ελένη

2008-01-26T15:00:00.001+02:00

Ανέκαθεν αγαπούσα πολύ τα ηλιοτρόπια.
"Κοίτα, κοίτα" φώναζα στο λεωφορείο της Αίγινας, όταν στη στροφή του Αγ. Νεκταρίου, τα βλέπαμε να φυτρώνουν στα χωράφια και σκουντούσα τη γιαγιά σου, σάμπως εμένα περίμενε για να τα δει.

Τώρα, στα ίδια χωράφια φυτεύουν άλλα πράγματα.
Ομως, αν κοιτάξεις με προσοχή, θα δεις ακόμα τα ηλιοτρόπια, να στρέφουν το κεφάλι τους στον ήλιο.

Ετσι ακριβώς, όπως το στρέφει η ψυχή μας στον Θεό.

Κορυφαίο

2008-01-25T14:57:00.001+02:00

Ανέβα πάνω στη μηλιά

και μέτρησε τα μήλα

και μέτρησε και τον καιρό

που με παιδεύεις σκύλα!

(γραμμένο σε ημερολόγιο τοίχου)

Και πως τα λένε;

2008-01-24T14:55:00.001+02:00

Ο διάλογος στις επτάμισυ το πρωί.

Ντύνω τη Ραφαηλία για το σχολείο και μουρμουράω:

"Ελα, σήκωσε τα χεράκια. πω πω και σήμερα δεν θα προλάβω να κοιμηθώ."

"Γιατί;"

"Γιατί έχω δουλειές"

"Τι δουλειές;"

"Πρέπει να βγω έξω, να αγοράσω βρακιά"

"Δεν τα λένε βρακιά"

"Δεν τα λενε βρακιά; και πως τα λένε;"

"Εσώρουχα!"

Σε μισή ώρα η Πριγκίπισσα Κλοτθίδη, ήταν φευγάτη για το σχολείο κι εγώ ετοίμαζα καφέ, για να ξυπνήσω, προτού βγω να αγοράσω εσώρουχα.

Στη μπανιέρα δυο-δυο

2008-01-23T14:54:00.001+02:00

Θα γίνω και 'γω λίγο της μόδας σήμερα και θα ασχοληθώ με το σήριαλ Μάκη - Θέμου.
Αλλά μόνο για ένα θέμα: αυτό της προδοσίας.

Γιατί εγώ, ένα προβληματάκι με το κάρφωμα το έχω, και χοντρό προβληματάκι μάλιστα.

Το άκουσα τις τελευταίες μέρες, το είχα ακούσει όμως εδώ και χρόνια από πολλούς: μπορεί ο Μάκης να είναι φίλος σου, μπορεί να είναι κολλητός, μπορεί να κάνετε απλώς παρέα, μπορεί να τρώτε μαζί κάθε Τετάρτη βράδυ.

Στη δεδομένη στιγμή όμως, αν πρόκειται για το συμφέρον του, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε "δώσει".
Ακόμα, κι αν δεν πρόκειται για το συμφέρον του.

Είναι μία προσφιλής τακτική του κυρίου Τριανταφυλλόπουλου, που τη συνήθιζε ανέκαθεν.

Θυμάμαι κι άλλες περιπτώσεις τέτοιου είδους, από παλιά.
Μία από τα ίδια πάντα.

Κι επειδή εγώ τη φιλία, τη βάζω ψηλά, αυτή η συμπεριφορά μού είναι εξαιρετικά αποκρουστική.

Δεν εξετάζω ποιος έχει δίκιο, ποιος άδικο.
Kαι δίκιο να έχει ο κύριος Κίτρινος Τύπος, σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, εκτός από το κάρφωμα.

Δε γίνονται αυτά τα πράγματα.
Δεν καταδίδεις τον φίλο σου, όπως και να 'χει.
Ακόμα κι όταν πάψει να είναι φίλος σου.

Στο κάτω κάτω, μια μπανιέρα μοιραστήκανε κάποτε οι δυο τους.
Ξεχνιούνται αυτά;

...........................................

ΥΓ

Το σχόλιο δεν είναι πολιτικό.
Καμμία σχέση.
Είναι απλά η άποψη μου περί φιλίας.

Και μόνο.

Γεια σου Johnny Depp

2008-01-21T14:52:00.001+02:00

Ελένη: Nα ο Johnny Depp!
Εγώ: Που 'ντος;;
Ελένη: Να τος, να τος. Αχχχ να 'τος: εκεί!

και δείχνει την τεράστια αφίσα, που πιάνει σχεδόν τον μισό τοίχο της πολυκατοικίας δεξιά μας.

Ελένη και Ραφαηλία τραγουδιστά, ταυτόχρονα, κουνώντας (του) τα χέρια τους:

"Γεια σου Johnny Depp"

Απορώ πως ο Χρόνης εξακολουθεί και οδηγεί έτσι ήρεμα.

Συνήθισε μάλλον.

Ιστορίες παρκαρίσματος

2008-01-19T14:51:00.001+02:00

Σάββατο, δώδεκα η ώρα το μεσημέρι στο Παγκράτι.

Επί της Υμηττού, μεταξύ δύο αυτοκινήτων, βρίσκεται μια θέση μικρή.

Ο Χρόνης, δεν είναι ο Αρχοντας του Παρκαρίσματος, μια χαρά τα καταφέρνει δηλαδή, αλλά αγχώνεται υπερβολικά.
Εν τω μεταξύ, οι άλλοι οι Σουμάχερ, με το που παρατηρούν το Ν πίσω, κορνάρουν λες κι έχουν πιάσει φωτιά τα μπατζάκια τους.

Βλέπω λοιπόν τη θέση και φωνάζω μ' ενθουσιασμό:

-Εδώ, εδώ!!
-Χωράω;
-Χωράς, πως δε χωράς!
-Καλά.

Πηγαίνει μπροστά και κάνει όπισθεν να μπει στη θέση.
Υπενθυμίζω: Σάββατο, δώδεκα η ώρα, Υμηττού, χαμός.

Μπαίνει λίγο στραβά.

-Στραβά μπήκα.
-Δεν πειράζει, ίσιωσε το.

Βγαίνει πάλι και αυτή τη φορά, το βάζει εντελώς στραβά. Σχεδόν σε σχήμα Τ από τα άλλα. Τα άλλα δηλαδή είναι η κάτω γραμμούλα του Τ και εμείς η πάνω.

-Καλέ! Μήπως μπερδεύτηκες και νομίζεις πως έχεις smart;

Καμμία απάντηση.
Ξαναβγαίνουμε και περιμένει να σταματήσουν τα επερχόμενα αυτοκίνητα για να ξαναμπούμε.

-Μην αγχώνεσαι! Δώσ' του! Με τον τσαμπουκά σου!!
φωνάζω.

(αυτό είναι εντελώς αστείο, γιατί ο Χρόνης είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων και μακριά από κάθε έννοια τσαμπουκά).

-Θες να βγω έξω να σε βοηθήσω;
-Οχι. Χειρότερα τα κάνεις.
-Τώρα με πληγώνεις. Δεν πειράζει αγόρι μου: αν αγχώνεσαι άσε αυτή τη θέση και πάμε να φύγουμε.

με κοιτάζει

-Κι αν βρεις άλλη, να μου γράψεις.
Κάτσε, βγαίνω να βοηθήσω.

Βγαίνω και αρχίζω να φωνάζω:

-Ελα, έλα, έλα έχεις χώρο, έλαααα.
στοπ!
έλα πάλι.
μη κοιτάς το σιτροέν, μακριά από σένα είναι, έλααα!
έλα, εδώ είσαι. Στοπ!

και μαγικά τσουπ! παρκάρει μια χαρά.

-Αχχχ αν δεν είχες και μένα
τι θα ήσουν στη γη
μπορεί αλήτης να 'σουνα
να 'χες καταστραφεί!

Ο Χρόνης χαμογελάει, η Ραφαηλία κοιμάται στο πίσω κάθισμα και η Ελένη στον κόσμο της ως συνήθως.

Αντε.
Τα καταφέραμε και σήμερα.
Και αύριο σίγουρα, θα σκίσουμε ξανά.

Καλό Σάββατο να έχετε και "ξηρετικά" να περάσετε.
Ολοι.

(και στο γυρισμό σας εύχομαι, να βρείτε εύκολα θέση :)

Οι δικές μου βιταμίνες

2008-01-18T14:49:00.001+02:00

-Πρόσεχε τα δάχτυλα μου!

-Γιατί;
-Γιατί αν σπάσουν, θα πέσουν
-Που θα πέσουν μωρό μου;
-Στο πάτωμα.

Αυτά στις επτάμισυ το πρωί, την ώρα που την έντυνα για το σχολείο.

Πέρσυ είχε ένα κάταγμα στον καρπό και μετά από τέσσερις μήνες, ένα επανακάταγμα στο ίδιο σημείο.

Πως μας προέκυψε όμως, το πέσιμο στο πάτωμα, απορίας άξιον.

Εχουμε και άλλου είδους απορίες όμως:

-Σε πόσες αιώνες είναι τα γενέθλια μου;

-Σε τι;

-Σε πόσες αιώνες!

Στις επτάμισυ το πρωί δεν λειτουργώ εντελώς, όλα τα κάνω με μηχανικές κινήσεις, εκτός από τα φιλιά και τις αγκαλιές όταν φεύγουν, που γίνονται με πλήρη συνείδηση.

Που και που ξυπνάει ο κηπουρός μέσα μου και τότε βγαίνω στο μπαλκόνι οχτώ παρά, για να ποτίσω στα ύπουλα.
Μετά τη βρωμοδουλειά, χώνομαι μέσα γρήγορα, προτού τ' ακούσω από τους εργαζόμενους που τρέχουν βιαστικά για τη δουλειά τους παίρνοντας κι αυτοί το ποτισματάκι τους.

Οταν φεύγουν τα κορίτσια, καφές στο κρεββάτι και numbers.

Μερικές φορές σκέφτομαι, πως αυτά τα πρωινά λειτουργούν ως βιταμίνες, για το υπόλοιπο της ημέρας.
Κι αναρωτιέμαι, οι άλλοι, τι είδους βιταμίνες παίρνουν;

Αλλά, όπως λέει κι ο Λουκιανός σε ένα τραγουδάκι του:

Δεν ξέρω γι' άλλους να σας πω
εγώ μιλώ για μένα..

καλή σας μέρα.

Ο,τι έχω αγαπήσει

2008-01-18T14:48:00.001+02:00

Ο Lockheart με κάλεσε σε παιχνίδι ξανά.

Ποίηση αυτή τη φορά.
Τα ποιήματα που έχω αγαπήσει.

Ομως είναι πολλά.
Πέρασα ολόκληρες εποχές στη ζωή μου, διαβάζοντας ποίηση.
και γράφοντας ποιήματα.

Είχα τη χαρά να δω μερικά από αυτά τυπωμένα, να ασχοληθώ γενικότερα, μέχρι που τράβηξα μια γραμμή και πήγα σε άλλου είδους αναγνώσματα.
(υποψιάζομαι πως ο Μαγιακόβσκη και η ροχάλα του φυματικού, ήταν η αιτία :Ρ)

Δεν θα ξεχωρίσω λοιπόν περισσότερα από τρία, ίσως όχι τα πιο σημαντικά στη ζωή μου, αλλά σίγουρα, τρία από τα πιο αγαπημένα.
(θ' αφήσω απέξω τον Μπωντλαίρ, τον Ρεμπώ, τον Ελυάρ, τον Αραγκόν, τον Γκαίτε, τον Σίλλερ και όλους τους ξένους. Θ' αφήσω και αγαπημένους Ελληνες, τον Σολωμό, τον Καβάφη, τον Πορφύρα, τον Παλαμά, τον Λειβαδίτη κι άλλους και θα ομολογήσω με μεγάλη μου ντροπή, πως δεν μου αρέσει καμμία γυναίκα ποιήτρια).

Λοιπόν, για μένα:

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου

Εκκοκκιστήρια Β'

Προχωρούσαμε με το Δημήτρη αμίλητοι προς το μικρό
σταθμό. Αφήναμε τη Βέροια πίσω μας στην καταχνιά
και κοιτάζαμε άφωνοι τους καπνούς στο μισοφώτιστο βράδυ

Εκεί, μες στην ερημωμένη έκταση, ακούγαμε τα εκκοκκιστήρια
να κελαϊδούνε. Υπόκωφη στην αρχή, η βουή
δυνάμωνε με τον καιρό, μας είχε σχεδόν παρασύρει.
Φώτα και μηχανές μες' απ' τα τζαμωτά μας άφηναν
να ιδούμε τον αποχωρισμό. Ο καθαρός καρπός γλιστρούσε και σωριάζονταν δίπλα μας
μέσα σ' ένα σύννεφο σκόνης. Ακόμα θυμάμαι τα μάτια του, σα να είχαν δακρύσει.

Τότε κατάλαβα πως πέρασε πια η εποχή της συγκομιδής.
Και πως ό,τι μπορούσαμε να δώσουμε το είχαμε
σχεδόν σκορπίσει.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Τώρα

Κι όμως, Δημήτρη, ξανά πίσω δεν πρέπει να
γυρίζουμε
Χρέος μας είναι πια να μη γυρίσουμε.
Ας ξαναρχίσουμε πάλι εκείνο το τραγούδι
που λέγαμε στην αρχή
Ας ξανασκεφτούμε τα ίδια πάλι πράγματα όπως
όταν ξεκινήσαμε
Γιατί όλα ξέρεις, πως τελειώνουνε και μόνο ένα
δεν τελειώνει
Γιατί η ίδια η ζωή, Δημήτρη, είναι κι αυτή
όμορφη

Οσο κι αν έζησε κανείς μέρες πολύ κακές
Όσο κι αν είν’ μοιραίο να τις ζήσει ή κι αν τις ζει
ακόμα.
Τώρα που φτάσαμε εδώ δεν πρέπει να ξαναγυρίζουμε.
Πιο καλά να σταθούμε εδώ, μα όχι πάλι πίσω.

Γεώργιος Δροσίνης

Βαθιά, τη νύχτα

Βαθιά, τη νύχτα τα μεσάνυχτα,
με τ’ ανοιχτά φτερά του ονείρου,
πετά η ψυχή μου, σκλάβα ελεύθερη,
στους μυστικούς κόσμους του Απείρου,
τη νύχτα βλέπει όλα τ’ αθώρητα,
που απόκρυβεν η πλάνα μέρα
τη νύχτα ακούει όλα τ’ ακούσματα
στον ατρικύμιστον αέρα.
Βλέπει των κάστρων τα φαντάσματα
και τα λευκά στοιχειά των κάστρων
κι ακούει των δέντρων το μεγάλωμα
και το περπάτημα των άστρων.

Κι ένα από τα παιδικά μου χρόνια, που δεν θυμάμαι καν ποίου είναι, αλλά παραδόξως το έχω συγκρατήσει μέχρι σήμερα:

Σ' ένα παλιό της Βενετιάς δρομάκι
σ' ένα μαγαζί
μια ζωή περάσαμε μαζί
σε μια ώρα μέσα
.......................................................

Θάθελα να συνεχίσει όποιος αγαπά πραγματικά την ποίηση.
Οποιος έχει περάσει εποχές της ζωής του, διαβάζοντας τη.
αυτός.

Απλές προφυλάξεις

2008-01-15T14:46:00.001+02:00

Πήρα ένα mail σήμερα εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Το μεταφέρω εδώ.

Δείτε το.

ΒΙΑΣΜΟΣ

Πήραν συνέντευξη από μια ομάδα βιαστών που βρίσκονται στη φυλακή προκειμένου να μάθουμε ποια θεωρούν αυτοί πιθανά θύματα. Παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

1) Το πρώτο πράγμα που προσέχουν σε ένα πιθανό θύμα είναι το χτένισμα. Είναι πιο πιθανό να επιτεθούν σε μια γυναίκα με αλογοουρά, πλεξίδα ή κάποιο άλλο χτένισμα που τους δίνει τη δυνατότητα να τη χειριστούν καλύτερα. Είναι πιθανό επομένως να επιτεθούν σε γυναίκες με μακριά μαλλιά. Οι γυναίκες με κοντά μαλλιά δεν είναι συνηθισμένες λευκές.

2) Το δεύτερο που παρατηρούν είναι τα ρούχα. Παρατηρούν εάν οι γυναίκες φορούν ρούχα που αφαιρούνται εύκολα και γρήγορα. Επίσης επιτίθενται σε γυναίκες που μιλάνε στο κινητό ή που κάνουν άλλα πράγματα την ώρα που βαδίζουν: αυτό τους δείχνει ότι δεν είναι συγκεντρωμένες, άρα είναι χωρίς άμυνες και μπορούν να τους επιτεθούν εύκολα.

3) Οι ώρες της ημέρες που πιο συχνά επιτίθενται για βιασμό στις γυναίκες είναι μεταξύ 5.00 πμ και 8.30πμ και μετά τις 22.30 (το βράδυ)

4) Οι άντρες αυτοί επιτίθενται σε σημεία που να τους επιτρέπουν να μεταφέρουν τη γυναίκα εύκολα και γρήγορα σε άλλο σημείο όπου δεν θα ανησυχούν να τους πιάσουν. Εάν εσείς προσπαθήσετε να αμυνθείτε εκείνοι συνηθίζουν να προσπαθούν για περίπου 2 λεπτά: πιστεύουν ότι δεν αξίζει τον κόπο περισσότερο, είναι χάσιμο χρόνου.

5) Δήλωσαν επίσης ότι δεν επιτίθενται σε γυναίκες που κρατάνε ομπρέλα ή αντικείμενα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως όπλα από κάποια απόσταση (τα κλειδιά δεν τους φοβίζουν γιατί για να τα χρησιμοποιήσει το θύμα πρέπει να έρθει πολύ κοντά).

6) Εάν κάποιος σας ακολουθεί στον δρόμο, σε κάποια αυλή ή στο πάρκινγκ, ή αν συναντηθείτε με κάποιον ύποπτο στο ασανσέρ ή σε σκάλες, κοιτάξτε τον κατευθείαν στο πρόσωπο και ρωτήστε τον κάτι, του στυλ «Έχετε ώρα;«. Εάν είναι βιαστής, θα φοβηθεί μήπως αργότερα τον αναγνωρίσετε και θα χάσει το ενδιαφέρον του. Το θέμα είναι να τον πείσετε ότι δεν αξίζει τον κόπο να σας επιλέξει.

7) Εάν κάποιος εμφανιστεί από το πουθενά και σας αρπάξει, φωνάξτε! Η πλειοψηφία των ανδρών ομολόγησε ότι θα άφηνε μια γυναίκα που φωνάζει ή που δεν φοβάται να τσακωθεί μαζί του. Τέλος: συνήθως χτυπάνε ΕΥΚΟΛΕΣ ΛΕΥΚΕΣ. Εάν φωνάξετε, μπορεί να τον κρατήσετε σε απόσταση και είναι πιθανό να φύγει.

8) Να είστε πάντα σε εγρήγορση. Στην περίπτωση που θα αντιληφθείτε περίεργη συμπεριφορά μην την αγνοήσετε. Ακολουθείστε το ένστικτό σας. Είναι προτιμότερο να κάνετε λάθος και να είστε έτοιμες για όλα παρά να σας επιτεθεί κάποιος πραγματικά και να μην το καταλάβετε.

9) Σε οποιαδήποτε περίπτωση κινδύνου, στην περίπτωση που θα πρέπει να φωνάξετε, να φωνάζετε πάντα «ΦΩΤΙΑ! ΦΩΤΙΑ!" και θα ανταποκριθούν πολύ περισσότεροι άνθρωποι (από περιέργεια). Σε περίπτωση που φωνάξετε ”Βοήθεια!" ο περισσότερος κόσμος δεν ανταποκρίνεται, από φόβο.

10) Κάνε κάτι καλό: Στείλε αυτό το e-mail σε όλες τις γυναίκες που γνωρίζεις καθώς και στους άντρες κι εκείνοι να το στείλουν στις φίλες τους, γυναίκες, κόρες… τελικά είναι απλά βήματα που μπορεί να γλιτώσουν από τραύματα, μέχρι και να σώσουν μια ζωή.

Απ' όλες τις ημέρες

2008-01-13T14:44:00.001+02:00

Βοτσαλάκια.

Πολλά.

Η Ραφαηλία διάλεξε να εντρυφήσει στα μυστήρια του ορθογραφικού λεξικού.
Μετά, έκανε τον δρομέα τρέχοντας οκτώ φορές απανωτά, πάνω-κάτω όλη την παραλία!

Ο Χρόνης διάβαζε τα δικά του.

Η Ελένη κι εγώ κάναμε βόλτες μαζεύοντας αχινούς.
Τα καβούκια τους εννοώ.

Είχαμε και τους καθιερωμένους καυγάδες
("Μαμά, μη νομίζεις, η Ραφαηλία ψάχνει βρωμοκουβέντες στο λεξικό!!"
"Ψέμματα! Λες ψέμματα!"
"Για να δω, τι κοιτάς; Ορίστε: τη λεξη "βλάκας" "
"Ψέμματα! Τη λέξη "βλάπτικος" κοιτάω!"
"Βλαπτικός, παιδί μου"
"Αυτή!")

Τα γνωστά τραγούδια
"Δευτέρα κάτι έχω
την Τρίτη δεν αντέχω
Τετάρτη πως βαριέμαι
την Πέμπτη δεν κρατιέμαι
Παρασκευή πρωί
νανανανανανανααα"

Ηπιαμε ζεστό καφέ που είχα στο θερμός.
Τα παιδιά έφαγαν κρουασάν Μπομπ Σφουγγαράκη.

Και το νερό στα χάρτινα ποτήρια μας, είχε δροσιστεί πολύ από το κρύο και το ευχαριστηθήκαμε όλοι.

Οταν πήρε να σκοτεινιάζει, πήγαμε στο αυτοκίνητο, τινάξαμε καλά καλά τα παπούτσια μας, μπήκαμε μέσα και φύγαμε.

"..απ' όλες τις ημέρες
η Κυριακή μ' αρέσει"

Λίστες

2008-01-11T14:42:00.001+02:00

Από μικρή είχα τρέλλα με τις λίστες.

Εκανα λίστα για ο,τιδήποτε αφορούσε το πρόγραμμα μου: τι θα πάρω μαζί στις διακοπές, τα βιβλία που θα διαβάσω στην Αίγινα, τα τραγούδια που θα γράψω σε κασέτες.

Αργότερα, αυτό επεκτάθηκε και στα της καθημερινής (μου) ζωής: έγραφα για τα ψώνια που θα κάνω στο σούπερ μάρκετ, για τα ρούχα που θα χρειαστούν τα παιδιά στις εκδρομές, για τα ασπρόρουχα που θα πάρουμε τα Σαββατοκύριακα στην Αίγινα.

Πιο μετά, χρησιμοποιούσα το κινητό για τις λίστες μου.
Οι οποίες είχαν γίνει σαφώς πιο περίπλοκες.
Λογικό ήταν βέβαια: όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερες λίστες κάνουμε.

Προχτές λοιπόν, μάζεψα αυτή μου τη συνήθεια μαζί με μερικές άλλες, τις έκλεισα καλά καλά σε μια διάφανη σακούλα με άρωμα λεβάντας και τις ανέβασα στο πατάρι.

Δεν τις πέταξα: μπορεί κάποτε να μου χρειαστούν ξανά.

Επειτα, κάθησα μπροστά στη μπαλκονόπορτα, άπλωσα τα πόδια μου, τεντώθηκα και χαμογέλασα:
τέλος οι λίστες για μένα

(η θέση άδειασε.
μπορεί να περάσει ο επόμενος).

Που να πήγαιναν; στ' αστέρια;

2008-01-10T14:42:00.001+02:00

-O Στογιάν όλο λέει πως δεν καταλαβαίνει στα ελληνικά.
Είναι βουλγάρικος.
-Βούλγαρος.
-Καλά Βούλγαρος. Κι όλο κάνει έτσι

ανασηκώνει τους ώμους της

και λέει "δεν καταλαβαίνω στα ελληνικά"
-Ξέρεις γιατί;
-Γιατί;
-Γιατί οι γονείς του, δεν έβρισκαν δουλειά στην πατρίδα τους και ήρθαν στην Ελλάδα..
-Καλά έκαναν. Που να πήγαιναν; στ' αστέρια;
-Ναι μωρό μου, πολύ καλά έκαναν.
Σίγουρα, δεν είναι πολύς καιρός που έχουν έρθει στη χώρα μας.
Κι είναι δύσκολο για τον Στογιάν να μάθει μια ξένη γλώσσα, όπως τη δική μας, γρήγορα.
Αλλά, αρχή είναι ακόμα. Θα μάθει.
-Aυτό λέω κι εγώ, θα μάθει!
.....................................................................

Στις τρεις το χάραμα

2008-01-09T14:41:00.001+02:00

Tώρα που μπήκαμε πια στην καθημερινή μας ρουτίνα (και πολύ μου αρέσει αυτό), η Ραφαηλία άρχισε ξανά το βραδυνό της χόμπι: ξυπνάει στις τρεις το χάραμα, παίρνει αγκαλιά τα μαξιλάρια της και έρχεται τρέχοντας να χωθεί στην αγκαλιά μου μέχρι το πρωί.

Από τότε που γεννήθηκε η Ελένη, ο ύπνος μου είναι πλέον κάτι μεταξύ βύθισης και ενστίκτου.
Ετσι, ξυπνώ πέντε λεπτά προτού σηκωθεί το Ραφάκι και προτού αναρωτηθώ, τι στο καλό συμβαίνει, ακούω τα ποδαράκια της να τρέχουν στο διάδρομο.

Ακολουθούν οι ίδιες πάντα κινήσεις: επίσκεψη στο μπάνιο, ένα ποτήρι δροσερό νερό και μετά την παίρνω αγκαλιά και της τρίβω την πλατούλα να νυστάξει ξανά, να την πάρει ο ύπνος.

Το πρωί, έχουμε πάντα τις ίδιες ερωτήσεις:

η Ραφαηλία: κλωτσούσα στον ύπνο μου; έκλεισες το μάτι σου;
(αυτό προφανώς θα βγαίνει από το "δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα!")

πάντα τις ίδιες απαντήσεις:
"όχι μωρό μου δεν κλωτσούσες. και, ναι, έκλεισα και τα δυο μου τα μάτια"

πάντα τις ίδιες ερωτήσεις:
η Ελένη: "η Ραφαηλία, πάλι έφυγε το βράδυ;"

πάντα τις ίδιες απαντήσεις:
"έλα βρε αγάπη μου, μωρό είναι ακόμα!"

πάντα τις ίδιες ερωτήσεις:
ο Χρόνης: "το καημένο.. ποιος ξέρει τι εφιάλτη θα είδε πάλι.."

πάντα τις ίδιες απαντήσεις:
"δε νομίζω. ξυπνάει και θέλει αγκαλιά"

Ομως είναι μια από τις μεγαλύτερες παρηγοριές: να χώνεις βαθιά το πρόσωπο σου στα μαλλιά κάποιου που αγαπάς και να ανασαίνεις βαθιά τη μυρωδιά του.

σε αποζημιώνει για όλα τα στραβά και τα μικρά που σου συμβαίνουν.

για όλα..
:)

Χθεσινά μακαρόνια τρως;

2008-01-08T14:40:00.001+02:00

Σήμερα σε κάποιο blog, έγραψα για ένα παλιό τραγούδι του Γιάννη Αργύρη.

Αν και ποτέ δεν είχε τύχει μεγάλης επιτυχίας , εν τούτοις το ρεφρέν του το θυμάμαι πολύ καλά και το τραγουδάω συχνά.

Πολύ συχνά.
Πιο συχνά απ' ό,τι είναι ανεκτό σ' αυτούς που με ακούνε.
Λέει λοιπόν:

αυτοί θα παν' στον παράδεισο
κι όλοι εμείς στην άβυσσο
ξέρουν το δρόμο οι κόλακες
κι όχι για μας τους βρυκόλακες

Θυμάμαι, ήμουν πολύ νέα, ούτε είκοσι καν, όταν πήγαινα στις Εσπερίδες.
Οπου ο Γιάννης Αργύρης, παράσταση έδινε, δεν τραγουδούσε απλά.

Γράφει ο Νίκος Αμμανίτης:
[Όμως ο Κώστας ήταν ανένδοτος: «Εγώ τον Φίνο θα τον κλείσω…», είπε. Ο ένας Γιάννης, που μόλις είχε παίξει με επιτυχία σε ταινία του Φίνου που θριάμβευε, τον αποπήρε μονολεκτικά: «Τρίχες!»…

Αλλά ο άλλος Γιάννης, ο Γιάννης Αργύρης, ήταν ανελέητος: «Να τον κλείσεις. Ζητιάνο να τον κάνεις. Να σε παρακαλάει για ένα ξεροκόμματο κι εσύ να τον ρωτάς: χθεσινά μακαρόνια τρως; Κι όταν θα σου κουνά καταφατικά το κεφάλι, επειδή δεν θα βγαίνει η λαλιά του από την πείνα, εσύ μεγαλόψυχα θα του λες: ''έλα αύριο''»! ]

Εγραψε πολλά τραγούδια ο Γιάννης Αργύρης.
Και δικά του και στίχους σε άλλους συνθέτες.

Στον Λάκη Παπά, το Κάποιος Γιορτάζει, το Ελα μαζί μου

Δικοί του ειναι οι στίχοι του τραγουδιού Μη κουραστείς να μ' αγαπάς, το Πάει κι αυτή η Κυριακή κι άλλα, κι άλλα.

Ομως οι Κόλακες, για μένα, είναι το αριστούργημα του.

Και ανέκδοτα έγραψε πολλά.

Τα μακαρόνια;
το κορυφαίο του.

Καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται.
Και τον ευχαριστώ.
πολύ..

ΥΓ

Στην (καινούρια) κατηγορία, Μουσικές Επιλογές, δυο θαυμάσια blogs που ανακάλυψα, όπου υπάρχει πολλή και καλή μουσική.

Εμαθα..

2008-01-05T14:39:00.003+02:00

Eμαθα να συμπονώ.
είναι κάτι που μου το 'μαθε η μητέρα μου (καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται) όταν ακόμα ήμουν μωρό.

Εμαθα να συμπονώ λοιπόν, να παραβλέπω, να καταλαβαίνω, να προσπερνώ.
Για να φτάσω στο τέλος να συγχωρήσω.

Κι όταν πραγματικά φτάσω στο τέλος, και βγει η συγχώρεση από μέσα απ' την καρδιά μου, τότε ο άλλος γίνεται πραγματικά αόρατος.

Ξεχνώ τόσο βαθιά, που φτάνω στο σημείο να μη θυμάμαι τι μου 'χει κάνει, πόσο πολύ με έχει βλάψει.

Και αυτή είναι η πραγματική ευλογία: ένα φορτίο λιγότερο.

Τούτο προσπαθώ να μάθω κι εγώ στα δικά μου παιδιά: την έννοια της συγχώρεσης.

Οχι της προσποιητής.
Οχι της "κουβέντα να γίνεται"
ούτε αυτή της "δείτε πόσο ανώτερος είμαι"

αλλά εκείνης, που σε κάνει να νιώθεις, πως πέταξες μια πέτρα απ' την καρδιά σου.
μακριά.

Και τη θέση του παράπονου, του θυμού, της αδικίας, παίρνει η κατανόηση: κανείς δεν είναι στην πραγματικότητα κακός .

Πως είναι τα προβλήματα του, που όπου θέλουν τον οδηγούν, που ό,τι θέλουν τον κάνουν.

Εμαθα λοιπόν να συμπονώ.

είναι κάτι που μου το 'μαθε η μητέρα μου, όταν ακόμα ήμουν παιδάκι.

Κι εξακολουθώ και το κάνω πενήντα χρόνια τώρα, συνεχώς..

Tι τάξη πηγαίνεις;

2008-01-05T14:39:00.002+02:00

-Πότε θα ανοίξουν τα σχολεία;

-Σε λίγες μέρες. Γι' αυτό σου λέω: διάβασε!!
-Και ποια θα έχουμε δασκάλα;
-Την ίδια φυσικά.
-Μα και στην τρίτη την ίδια;
-Ποια τρίτη βρε; Δευτέρα πας.
-Ναι, μα όταν ανοίξουν τα σχολεία, τρίτη θα πάω.
-Γιατί, Σεπτέμβριος είναι; Δευτέρα θα πας.
-Πάλι;
-Πάλι!
-Και πότε θα πάω τρίτη;
-Το φθινόπωρο.
-Και θα 'χω την ίδια δασκάλα;
-Δεν ξέρω.
-Μου φαίνεται πως μέχρι να τελειώσω το σχολείο, την ίδια δασκάλα θα έχω.

Λίγες μέρες αργότερα συναντάμε τον κύριο του επάνω διαμερίσματος, στην είσοδο της πολυκατοικίας.

-Γεια σου μικρούλα. Τι κάνεις;
-Καλά, ευχαριστώ.
-Διακοπές έχετε ακόμα;
-Ναι.
-Σου 'λειψε το σχολείο;
-Οχι!
-Τι τάξη πηγαίνεις τώρα;
-Οταν ανοίξει, θα πάω τρίτη.

Ακόμα δεν την έχω πείσει πως θα εξακολουθήσει να πηγαίνει στη Δευτέρα.

Με ένα εκ των δύο συμβιβάζεται:
α) ή να πάει στην τρίτη τάξη
β) ή να μείνει στη δευτέρα, αλλά με άλλη δασκάλα.

Και η Τρίτη (η ημέρα όχι η τάξη), που θα ανοίξουν τα σχολεία, πλησιάζει.

Αντε να δούμε τι μέλλει γενέσθαι..

Mε τον πρώτο καφέ

2008-01-04T14:38:00.001+02:00

Με τον πρώτο πρωινό καφέ

θα θυμηθώ

πως τελειώνουν οι διακοπές (στην ώρα τους)

πως η Ανοιξη δεν αργεί (ένα βήμα κοντύτερα είναι)

πως θα πάμε στην Αίγινα σύντομα (πριν καλά καλά το καταλάβουμε)

πως θα μπούμε ξανά στους κανονικούς μας ρυθμούς.

κι αυτό μ' αρέσει.

πολύ..

Στη Θάλασσα

2008-01-02T14:37:00.001+02:00

τρέξαμε
γελάσαμε
παίξαμε
τσακωθήκαμε
φτιάξαμε πύργους
τραγουδήσαμεμαζέψαμε κοχύλιαήπιαμε καφέδες και χυμούς
φάγαμε πατατάκια και μπισκότα
ανεβήκαμε στο βουνό
παραλίγο να πέσουμε στη θάλασσα
γεμίσαμε άμμο τα παπούτσια μας
βοτσαλάκια τις τσέπες μας
χαμόγελο την καρδιά μας

στη θάλασσα

(η δική μας) Καλή Χρονιά

2008-01-01T14:36:00.001+02:00

Χρόνια Πολλά και Ομορφα
Χρόνια Καλά σε όλους

Χτες, λίγο πριν μπει ο καινούριος χρόνος, ο Χρόνης με τα παιδιά βγήκαν στο κατώφλι της πόρτας, με εικονίσματα στα χέρια (παλιό οικογενειακό έθιμο απ' τη δική μου μεριά), έτσι, ώστε να μπουν στις δώδεκα και να κάνουν αυτοί ποδαρικό.

Πραγματικά, μόλις πήγε δώδεκα παρά πέντε οι τρεις τους βγήκαν, ενώ εγώ έμεινα για να εκτελέσω το γνωστό νουμεράκι "τρέχω σαν αστραπή και βάζω τα ΑγιοΒασιλιάτικα δώρα κάτω από το δέντρο".

Για μια στιγμή κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό, όταν είδα τον "άνθρωπο" να κρατάει στα χέρια του ένα σημείωμα Ραφαηλίσιο "άγιε μου Βασίλη, άφησε μου εδώ μια καρδούλα" αλλά δεν τα 'χασα: έψαξα και ευτυχώς βρήκα μία εύκολα (καθότι το σπίτι αυτό είναι τίγκα στις καρδούλες) και ο καινούριος χρόνος ήρθε επιτέλους και με βρήκε άνετη και χαμογελαστή ν' ανοίγω την πόρτα για να μπει η οικογένεια.

Πρώτη και καλύτερη πήγε να περάσει μέσα η Ραφαηλία, όπου αμέσως υποχώρησε έντρομη, καθώς μας άκουσε να της φωνάζουμε μ' όλη τη δύναμη της φωνής μας "με το δεξί, με το δεξίιιι" κι αφού πήρε βαθιά ανάσα, άνοιξε το διασκελισμό της ως ξανθός ακροβάτης και όντως μπήκε με το δεξί.

Ηρθαν κι οι άλλοι δυο, κι αφου αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε και ευχηθήκαμε, ακούστηκε η λεπτή φωνούλα της Ραφαηλίας να ρωτάει διαπεραστικά:

"Φάρσα ή Κέρασμα;"

είχε μπερδέψει το halloween με την πρωτοχρονιά..

Καλή κι ευλογημένη χρονιά σε όλους.

Οσα παίρνει ο άνεμος

2007-12-30T14:34:00.001+02:00

Kι εκεί που μόλις είχαμε γυρίσει και παρκάραμε και το ραδιόφωνο ήταν ακόμα ανοιχτό κι η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδούσε:

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα

για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα..

κι εγώ της απαντούσα φωναχτά:
"κι εγώ κόκα κόλα πίνω Τάνια μου κι έχω ήδη κάνει δυο λιθοτριψίες η γυναίκα.."

λες και βρέθηκα ξαφνικά να πρωταγωνιστώ σε έργο του αμερικάνικου κινηματογράφου (παρακαλώ κρατήστε τον ευρωπαϊκό για δική σας τέρψη και κουλτούρα) και ζούσα το όνειρο και τη στιγμή που πάντα ονειρευόμουν.

Μετά, προσγειώθηκα στην Ιπποδάμους, ο Ρετ έπαιρνε τις σακούλες του καρφουρ από το πορτ μπαγκάζ και τις άφηνε στο πεζοδρόμιο, στο σπίτι με περίμεναν τρία κορίτσια (δυο τα δικά μου κι ένα δανεικό) κι η Τάρα καιρό είχε να καθαριστεί κι έπρεπε επειγόντως να σπεύσω με χλωρίνη και απορρυπαντικό.

Ετσι, ανασήκωσα το φόρεμα μου μη σέρνεται κάτω, φορτώθηκα δυο-τρεις σακούλες και χαμογελαστά ξεκίνησα για το σπίτι.

Κι ο άνεμος, ούτε (τα) πήρε, ούτε (και τα) σήκωσε..

Λευκή Νύχτα

2007-12-29T14:33:00.001+02:00

Xτες βράδυ έμεινα ξύπνια ως τα ξημερώματα.

Κοιμόμουν και ξυπνούσα, κι όποτε μ' έπαιρνε ο ύπνος, έβλεπα αλλόκοτα όνειρα και εφιάλτες.

Που και που σηκωνόμουν και πήγαινα στο δωμάτιο των παιδιών να δω αν είναι σκεπασμένα: η μεγάλη τυλιγμένη στο πουπουλένιο της πάπλωμα, η μικρή ξεσκέπαστη, με τα γόνατα στο στήθος, σαν μωρό, το μωρό μου.

Το σπίτι ήσυχο, οι γάτες κοιμόντουσαν, μόνο ο αέρας ακουγόταν που έκανε την τέντα να φουσκώνει σαν πανί ιστιοφόρου.

Γύρω στις τέσσερις άρχισε να πέφτει μια βροχούλα κι ήταν ακόμα τόση η ησυχία, που ακούστηκε το ρολόι του κυρίου από πάνω, να μετράει τις ώρες: μία-δύο-τρεις-τέσσερις..

Πηγαινοερχόμουν, ξάπλωνα, κοιμόμουν για λίγο, πεταγόμουν δέκα λεπτά μετά, σηκωνόμουν ξανά.

Και όταν στις πέντε επιτέλους ξάπλωσα εξουθενωμένη, προτού κλείσω τα μάτια μου, έδωσα υπόσχεση τιμής στον εαυτό μου, πως όχι, δεν το ξανακάνω.
Από δω κι εμπρός, δεν πρόκειται να φάω ποτέ, μια ολόκληρη πίτσα για βράδυ.

Μα ποτέ..

Στάσου πλάι μου

2007-12-27T14:32:00.001+02:00

Stand by me

Τώρα που η κούρα ξεκούρασης συνεχίζεται ανερυθρίαστα, η αγαπημένη μου ταινία, είναι η πλέον κατάλληλη για ένα (ακόμα) απόγευμα στο κρεββάτι.

Γιατί βλέπω αυτά τα τέσσερα παιδιά και χαμογελάω στην οθόνη και γίνομαι το πέμπτο παιδί στην παρέα κι όλα όσα λένε τα 'χω ήδη πει, κι όλα όσα ζούνε τα 'χω ήδη ζήσει.

"I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Does anyone?"

When the night has come

And the land is dark,

And the moon is the only light we'll see.

No I won't be afraid,

Oh I won't be afraid,

Just as long as you stand, stand by me

Η Επόμενη Μέρα

2007-12-27T14:30:00.001+02:00

Ολη μέρα σήμερα ξεκούραση.

Ταινίες, δίσκοι στο κρεββάτι, παγωτό σε ψηλά ποτήρια, μετατροπή του στρώματος μου σε τραμπολίνο από τη Ραφαηλία (μαμά, να κάνω μία πήδα; τι να κάνεις; μία πήδα), εμπνευσμένα δώρα (θενκ γιού una mama, υπέροχο το cd) και το αποτέλεσμα; αν και σηκώθηκα ελάχιστα σήμερα (και ευχαριστώ πολύ το μωρό μου που φρόντισε τα πάντα στο σπίτι, ώστε να μπορώ να καθίσω εγώ), νιώθω πως ακόμα δεν έχω επανέλθει εντελώς.

Ετσι, λέω να αφιερώσω και την αυριανή μέρα στην ξεκούραση μιας και όλοι, μικροί-μεγάλοι θα λείπουν απ' το σπίτι.

Να είστε όλοι καλά και να περνάτε υπέροχα.

Καλή σας νύχτα και Χρόνια Πολλά.

Χρόνια Πολλά

2007-12-25T14:30:00.001+02:00

"Το έπ έμοι, ενόσω ζω, και αναπνέω καί σωφρονώ, δεν θα παύσω να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ' έρωτος την φύσιν, καί να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη".

Ανέκαθεν ο κυρ Αλέξανδρος ήταν ο αγαπημένος μου συγγραφέας.

Στα εννιά μου, κάποια Χριστούγεννα, πήρα δώρο από τη μητέρα μου, μια στοίβα βιβλία, μεταξύ των οποίων ήταν και ένα δικό του.

Ακόμα το έχω.
Ακόμα το διαβάζω.
Και είναι από τα ελάχιστα που δεν έχω δανείσει ποτέ.

Το βιβλίο εκείνο λοιπόν, ήταν η αφορμή που αγάπησα τον Παπαδιαμάντη.
Και πρωτόμαθα τι σήμαιναν τα Χριστούγεννα γι' αυτόν.

Φυσικά, δεν ήταν μόνο ο Παπαδιαμάντης.

Ηταν και η γιαγιά που μας ξυπνούσε αχάραγα τη μέρα των Χριστουγέννων, να πάμε στην εκκλησία.
Ηταν η ευλάβεια που είχαμε ως οικογένεια.
Ηταν η πίστη που περνούσε από γενιά σε γενιά.

Γιατί τελικά, αυτά που μας σφραγίζουν στην παιδική μας ηλικία, αυτά ακριβώς μας καθορίζουν σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Για μένα λοιπόν τα Χριστούγεννα, δε σημαίνουν (μόνο)
δώρα
γλυκά
επισκέψεις
φωτάκια
τραγούδια
ρεβεγιόν

Σημαίνουν πολύ περισσότερα.

Σημαίνει πως η μέρα των Χριστουγέννων, αγγίζει πραγματικά την καρδιά μου.
Σημαίνει πως αυτό που νιώθουμε, το περνάμε στα παιδιά μας
Σημαίνει πως κάποτε, ίσως το περάσουν κι αυτά με τη σειρά τους, στους ανθρώπους που θα αγαπήσουν.

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους χρόνια καλά κι ευλογημένα.

Χρόνια Πολλά.

Χρόνια Πολλά.

Βόλτα στα Καλύβια

2007-12-23T14:29:00.001+02:00

στο αυτοκίνητο.
ρωτώ: αυτός ο μοχλός, γιατί είναι κάτω από το κάθισμα μου;
Χρόνης: ποιος;
δείχνω: ΑΥΤΟΣ!

τον σηκώνω και το κάθισμα μου πηγαίνει πίσω με δύναμη, χτυπάει τα πόδια της Ελένης που κάθεται ακριβώς πίσω μου (ΜΑΜΑ-ΑΑ!!) και κάνει τον Χρόνη να μου μιλήσει αυστηρά:

-αυτά, δεν τα κάνουμε ποτέ όταν το αυτοκίνητο είναι εν κινήσει! ελπίζω να έμαθες το μάθημα σου!!

(σκύβω το κεφάλι ταπεινά)
-μάλιστα..

στο φανάρι σταματάμε δίπλα σε ένα λεωφορείο που είναι από τη μεριά της Ραφαηλίας.

Ελένη: Ραφαηλία χαιρέτα τον κόσμο δίπλα.
Ραφαηλία: χαιρετάω, να! (κουνάει το χέρι της λες και βρίσκεται στο κατάστρωμα του Τιτανικού)
μισογυρίζω και τις μαλλώνω: καλέ, σταματήστε! πάλι ρεζίλι θα γίνουμε;;;
Ραφαηλία: μαμά, μια κοπέλα με χαιρετάει κι αυτή!

Ραφαηλία: ανυπομονώ να πάμε αύριο για τα κάλαντα.
Χρόνης: θα τα λες κι εσύ Ελένη;
Ραφαηλία: ναι, αχχ ναι, εγώ θέλω, αυτή δε θέλει!
Ελένη: δε θα 'σαστε καλά που θα λέω τα κάλαντα! εγώ θα πηγαίνω μόνο τη μικρή.

προτείνω τάχα αδιάφορα: να σας πω κάτι. δε θέλετε να πάρετε κάτι μαζί σας να κερνάτε τον κόσμο στα μαγαζιά;

(μόλις το λέω, αρχίζω να τραντάζομαι από τα γέλια)

το Ραφάκι ενθουσιάζεται: ναι μαμά, ναι, ναιιιι. τι ωραία ιδέα! να δίνουμε κι όχι να παίρνουμε μόνο! τι να κερνάμε;

κάνω πως σκέφτομαι: κουραμπιέδες! καλύτερα όχι.. λουκούμια!! εσύ θα λες τα κάλαντα κι η Ελένη θα 'χει ένα δισκάκι με λουκούμια να κερνάει τον κόσμο!

Η Ελένη γυρνά στη Ραφαηλία: είναι τόσο έξυπνη η μαμά σου, που νομίζει πως δε τη βλέπω πως κάνει απ' τα γέλια, νομίζει πως περνάει απαρατήρητη. εδώ το κάθισμα πάει να φύγει, αυτή χαμπάρι..
το Ραφάκι: μα να μη πάρουμε κέρασμα;;
κι η Ελένη: ΟΧΙ!

βλέποντας τη μικρή απ' τον καθρέφτη του αυτοκινήτου να κλείνει τα ματάκια στον ήλιο, τη συμβουλεύω : Ραφαηλία, ο ήλιος σε χτυπάει στα μάτια. ίσιωσε τα γυαλιά σου μωρό μου, θα στραβωθείς
Ραφαηλία: εντάξει είναι έτσι μαμά; είναι μέσα τα μάτια μου;
Ελένη: ναι. και τα πέντε!

πάει κι αυτή η Κυριακή κι ας καρτερούμε μια άλλη :))))

υγ
τη φωτογραφία την τράβηξε η Ελένη: ήταν απλά υπέροχο το φεγγάρι έτσι όπως ανέτειλε :)

Απόψε

2007-12-22T14:28:00.001+02:00

Aπόψε βγήκαμε από το Μάκρο ο Χρόνης σπρώχνοντας το καροτσάκι με τα ψώνια κι εγώ κρατώντας στο χέρι ένα σακουλάκι με κουλουράκια.

Στο αυτοκίνητο έβαλα τον Δίεση, άνοιξα τα κουλουράκια και μασουλώντας τα, μιλούσα ταυτόχρονα στον Χρόνη λέγοντας του, πόσο μας συμφέρει να βγάλουμε "ελευθέρας" για την Αττική οδό
(δεν μου αρέσει καθόλου να σταματάμε και να βγάζουμε εισιτήριο, αυτό ήταν το βασικό μου επιχείρημα).

Χαχάνιζα χαρούμενη, γιατί πολύ μου άρεσε το όλο σκηνικό, γιατί όλα μέσα μου είχαν ισιώσει, γιατί τα Χριστούγεννα ήταν σε λίγες μέρες, γιατί δίπλα μου ήταν ο Χρόνης του '84 (με πολύ λίγες αλλαγές), γιατί ήμουν εκεί που έπρεπε την ώρα που έπρεπε.

Βρήκαμε εύκολα θέση να παρκάρουμε, φέραμε τα ψώνια σπίτι, μίλησα στο τηλέφωνο με μια φίλη που με θυμήθηκε μετά από καιρό και πήρα το email που μου έστειλε η Ραφαηλία:

καλα Χριστουγενα Μαμα σου ευχωμαι να εισαι σως και αβλαβεις, να τρως καλα, θα ειμασται παντα κωντα σου:)))))))))))

Ετοίμασα το βραδυνό φαγητό, σέρβιρα στα παιδιά, χάιδεψα τις γάτες, τσέκαρα αυτά που έπρεπε και κάθησα στον υπολογιστή μου.

Χριστούγεννα ξανά.
Χριστούγεννα μαζί.

κι όταν η ζωή, σου χαρίζεται απλόχερα.

Χρόνια Πολλά!

I Will Follow Him

2007-12-22T14:27:00.000+02:00

Sister Act, I Will Follow Him

-I will follow Him
Follow Him wherever He may go,
And near Him, I always will be
For nothing can keep me away,
He is my destiny.

I will follow Him,
Ever since He touched
my heart I knew,
There isn't an ocean too deep,
A mountain so high it can keep,
Keep me away, away from His love.

I love Him, I love Him, I love Him,
And where He goes,
I'll follow, I'll follow, I'll follow.
he'll always be my true love, my true love, my true love
from now until forever, forever, forever

I will follow Him,
Follow Him wherever He may go,
There isn't an ocean too deep,
A mountain so high it can keep,
Keep me away,
away from His love...

We will follow Him,
Follow Him wherever He may go,
There isn't an ocean too deep,
A mountain so high it can keep,
Keep us away, away from His love...

I love Him
(Oh yes I love Him)
I'll follow
(I'm gonna follow)
True love
(He'll always be my true, true love)
Forever
(Now until forever)
Ilove Him,
I love Him,
I love Him,
And where He goes,
I'll follow, I'll follow, I'll follow,
He'll always be my true love,
My true love, my true love,
From now until forever,
Forever, forever...

There isn't an ocean too deep,
A mountain so high it can keep,
Keep me away, away from His love

Το δώρο του Αη Βασίλη

2007-12-20T14:26:00.003+02:00

Ευγενία said...

καλά Χριστούγεννα Ραφαηλάκι :)

τι ζήτησες από τον αη βασίλη να σου φέρει για δώρο;
:)))))
xxxxx

Ραφαηλία said...

Ευενια καλα Χριστουγεννα
δεν ζητισα δωρο αλλα εκανα μια λιστα:)

..και δώσε μου κι ένα φιλάκι

2007-12-20T14:26:00.002+02:00

Χτες βράδυ ο Χρόνης ζήτησε να πάει κάποιος από μας να αλλάξει μια λάμπα στην αποθήκη ηλεκτρικών ειδών.

Η λάμπα είναι από αυτές της οικονομίας ενέργειας (αν λέγεται έτσι) και την είχαμε πάρει με μεγάλο βιδωτό (σίγουρα δε λέγεται έτσι, αλλά εσείς καταλαβαίνετε τι εννοώ) ενώ ο Χρόνης ήθελε με μικρό (βιδωτό).

Μόλις ρώτησε λοιπόν
-Παιδιά, ποιος θα πάει να την αλλάξει αύριο;

εγώ κατευθύνθηκα βιαστικά προς την κουζίνα, η Ελένη κάτι μουρμούρισε και πήγε στο δωμάτιο της κι έμεινε μόνο η κουμπάρα η οποία προθυμοποιήθηκε λέγοντας:
-Να πάω εγώ Χρόνη μου.

Σας έχω μιλήσει για την κουμπάρα μας: είναι μια μεγάλη γυναίκα εβδομηντακάτι χρονών, με μια ιδιαίτερη αφέλεια, που μας αγαπάει πολύ.
Το ίδιο κι εμείς φυσικά.

-Ωραία Μαρία (είπε ο Χρόνης), πάρε τη λάμπα και ζήτα να σου την αλλάξουν.
-Τι να μου δώσουν;
-Μια άλλη, ίδια, αλλά με μικρό βιδωτό.
-Τι είναι το βιδωτό;
-Το παιδί της βίδας
πετάχτηκα εγώ, αλλά ουδείς γέλασε με το ευφυολόγημα μου.

-Βιδωτό είναι αυτό που βιδώνει, είπε ο Χρόνης
ενώ εγώ πετάχτηκα ξανά και φώναξα
-Μπράβο Δάσκαλε!
μ' ενθουσιασμό.

-Αααα, εγώ δεν ξέρω απ' αυτά.
είπε η κουμπάρα
Ελένη, δε μου γράφεις σ' ένα χαρτί τι θέλει ο πατέρας σου ακριβώς; Να το δώσω στο μαγαζί, αυτοί θα καταλάβουν.
-Αμέσως!
είπε το παιδί και πήγε στο γραφείο του, όπου πήρε ένα χαρτάκι κι έγραψε την παραγγελία.

Μόλις τελείωσε, σηκώθηκε από την καρέκλα, να πάει το χαρτί στην κουμπάρα .

Πετάχτηκα και μ' ένα σάλτο βρέθηκα στην πόρτα της:

-Στάσου! της είπα ψιθυριστά.
-Τι είναι μαμά; ανησύχησε η μικρή
-Γράψε κάτω κάτω "δώσε μου ένα φιλάκι"

Η Ελένη άρχισε να χαχανίζει.

-Θα το δώσει στον πωλητή μαμά.
-Ακριβώς! Γράφε!!
-Είσαι σίγουρη;
-Βρε γράφε που σου λέω!

Σιγά μη δε το 'κανε.
Το ετοίμασε και της το πήγε πρόθυμη:
-Ορίστε

Η κουμπάρα το έβαλε στην τσάντα, κάθισε λίγο ακόμα μαζί μας, κι έπειτα μας καληνύχτησε κι έφυγε.

.......................................................
Σήμερα κατά τη μία ήρθε φουριόζα από το σπίτι να μας φέρει τη λάμπα.

-Τι έγινε Μαρία, την άλλαξες;
-Ναι, αμέ! Ορίστε η καινούρια.
-Εδωσες το χαρτάκι στον υπάλληλο;
-Πως δεν το 'δωσα!
-Και δε σου 'πε τίποτα;
-Τι να μου πει; Γελούσε.
-Κάνα φιλάκι δε σου 'δωσε;
-Τι λες καλέ; Γιατί να μου δώσει φιλάκι ξένος άνθρωπος;; Δε μου λες, θες να σου πάρω τίποτ' άλλο;

Ο πειρασμός ήταν εκεί μπροστά μου.
Είμαι συνετός άνθρωπος και δεν παρασύρομαι εύκολα.

Ομως πόσο θ' αντέξω η γυναίκα;;
Λίγο θέλω να τη στείλω στο μανάβη, με ένα πιο τολμηρό σημείωμα.
Να γράφει πχ
"αγόρι μου, σε θέλω λάγνα"

μετά τιμής
κουμπάρα..

Οι παλιοί μας φίλοι

2007-12-19T14:25:00.001+02:00

Μη, μου το πεις

οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το 'μαθα πια
τα παλιά βιβλία,
τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν..

Κι όμως θα σκύψω απ' την κερκόπορτα και θα μπω ξανά στα παλιά..

Εκεί, όπου βρίσκονται ακόμα οι παλιοί μας φίλοι, τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια.
Που δεν έφυγαν ποτέ.

Αν κοιτάξεις προσεκτικά τα μαγαζιά του δρόμου μας, βλέπεις μέσα απ' αυτά να σκιαγράφονται, εκείνα που υπήρχαν πριν.

Αν εστιάσεις το βλέμμα, το ανόητα πολυτελές κατάστημα ανδρικών ρούχων εξαφανίζεται και σιγά σιγά το σκιώδες περίγραμμα του "κατεψυγμένα αφοι Ιωακειμίδη" παίρνει τη θέση του.

Το δημοτικό σχολείο δεν υπάρχει καν: ο κινηματογράφος που πηγαίναμε παιδιά, βρίσκεται ξανά στη γωνία.

Και η παλιά μου φίλη απ' την Δ' δημοτικού γελάει δυνατά όπως συνήθιζε από τότε.

Τίποτα δεν έφυγε.

Δεν έπαψα ποτέ να διαβάζω τα παλιά μου βιβλία.
Δεν έπαψα ποτέ να ακούω τα παλιά μου τραγούδια.

Και τη φίλη μου από την Δ' ακόμα τη βλέπω.

Για μένα ποτέ δεν ίσχυσε το

"Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται"

γιατί δεν έκοψα ποτέ ούτε ένα γεφύρι.

Οι μέρες οι παλιές, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μου.
Οπως κι η παλιά μου φίλη.

Που είναι πάντα εδώ.

H Aκκα στη Φάτνη

2007-12-17T14:22:00.001+02:00

Η Ακκα στη Φάτνη.

Ξυπνάω το βράδυ, με την αίσθηση πως κάποιος με παρακολουθεί κι είναι η γάτα στη σκεπή της φάτνης.

Μια γάτα που ποτέ δε βγάζει τα νύχια της, όσο και να την πειράξουμε.

Μια γάτα που μάζεψε το Ραφαηλάκι παγωμένη και τότε, ίσα που χωρούσε στην παλάμη μας.

Μια γάτα που μπήκε στην καρδιά μας, για να μη βγει ποτέ.

Ξυπνάω το βράδυ, με την αίσθηση πως κάποιος με παρακολουθεί
κι είναι τα μάτια της Ακκας που κάθεται στη σκεπή της φάτνης.

Στο γυρισμό

2007-12-16T16:21:00.001+02:00

Χρόνης: Εχουν πάρει τη μουσική από γνωστά τραγούδια και έχουν βάλει τους στίχους.

Eλένη: Αυτό το τραγούδι ξέρετε πότε βγήκε;
Εγώ: Το πενηντακάτι.
Ελένη: Ναι, στη δεκαετία του πενήντα.
Ραφαηλία: Αυτό είναι για σένα μαμά!
Ε.: Γιατί; Επειδή είναι του πενήντα;
Ραφαηλία: Οχι. Επειδή είναι ωραίο κι επειδή σ' αγαπώ.

(μέσα στο αυτοκίνητο γυρίζοντας σπίτι από τη σημερινή μας βόλτα και κάνοντας το αυτοκίνητο για άλλη μια φορά σχολικό :)

Χειμώνιασε

2007-12-13T14:10:00.001+02:00

Χειμώνιασε..

Την ώρα που γυρίζαμε με το Ραφάκι, έπεφτε ένα χιονόνερο, που μας άφηνε σταγόνες στα μπουφάν.

Φορέσαμε τις κουκούλες και τρέξαμε μέχρι το σπίτι.

Χειμώνιασε.

Ξανά.

Tα παρατράγουδα

2007-12-12T14:07:00.001+02:00

Kι από τη μουσική, στα παρατράγουδα του σχολείου μας.

"Εξαφανίσου από μπροστά μου, να μη σε βλέπω" φώναξε η Κυρία στη Ραφαηλία κι αυτή, πήγε και κάθησε στο θρανίο της με το κεφάλι κάτω.

Είχε κάνει το έγκλημα να μη γράψει μία λέξη (το "είναι"), στην άσκηση που τους είχε βάλει στη γλώσσα.

Ομως, δεν της έφτασε αυτό:
την έβαλε τιμωρία να γράψει 100 φορές τη φράση "θα γράφω όλες τις ασκήσεις μου ".

Η Ραφαηλία πρόλαβε μόνο τις είκοσι φορές, οπότε η Κυρία της είπε να συνεχίσει σπίτι της και να της φέρει την τιμωρία, στο επόμενο μάθημα, μιας και
"δεν έχεις να κάνεις και τίποτα άλλο σπίτι σου!".

Τώρα τι ακριβώς περίμενε να κάνει ένα επτάχρονο σπίτι του, απορίας άξιον.

Της είπε επίσης πως "σε λίγο θα ξεχάσεις και την αλφα-βήτα"

πως

" η αδερφή σου ήταν πολύ καλύτερη από σένα"
(που είναι κατάφωρο ψέμμα, όχι μόνο γιατί η αδερφή της δεν υπήρξε καλύτερη μαθήτρια, αλλά γιατί, ιδέαν δεν έχει ποια είναι η αδερφή της)

πως

"στην αρχή ήσουν καλή και τώρα τεμπελιάζεις!"
(κάνοντας την να νιώσει την αδικία όσο περισσότερο γίνεται)

Είπε κι άλλα (εγώ είμαι καλύτερη από τους γονείς σας, γιατί εγώ σας μαθαίνω πράγματα)

έκανε κι άλλα (έβαλε ένα παιδί με το θρανίο του να "βλέπει" τον τοίχο, κολλητά, τιμωρία)

και θα πει

και θα κάνει.

Να δούμε που θα φτάσει..

υγ
το μόνο που φοβάμαι, είναι πως η Ραφαηλία, η οποία είναι καλή μαθήτρια και αγαπά το σχολείο, κάποια στιγμή σίγουρα, θα το μισήσει.

Και τότε, Κυρία μας, τι θα κάνουμε;

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου

2007-12-11T14:03:00.001+02:00

Εκκοκκιστήρια Β'

Προχωρούσαμε με το Δημήτρη αμίλητοι προς το μικρό

σταθμό. Αφήναμε τη Βέροια πίσω μας στην καταχνιά

και κοιτάζαμε άφωνοι τους καπνούς στο μισοφώτιστο βράδυ.

Εκεί, μες στην ερημωμένη έκταση, ακούγαμε τα εκκοκκιστήρια να

κελαϊδούνε. Υπόκωφη στην αρχή, η βουή

δυνάμωνε με τον καιρό, μας είχε σχεδόν παρασύρει.

Φώτα και μηχανές μες απ' τα τζαμωτά μας άφηναν

να ιδούμε τον αποχωρισμό. Ο καθαρός καρπός γλιστρούσε και σωριάζονταν δίπλα μας

μέσα σ' ένα σύννεφο σκόνης. Ακόμα θυμάμαι τα μάτια του, σα να είχαν δακρύσει.

Τότε κατάλαβα πως πέρασε πια η εποχή της συγκομιδής.

Και πως ό,τι μπορούσαμε να δώσουμε το είχαμε

σχεδόν σκορπίσει.

O Varius

2007-12-10T14:03:00.001+02:00

-Ελένηηη, έλα, στο κατέβασα
-Βάλτο στα "κοινά" και θα το πάρω
-Εχω κατεβάσει ένα ολόκληρο cd για να στο βρω. Δεν θέλεις να ακούσεις και τα υπόλοιπα μήπως σου αρέσουν;
-Ελα, για βάλε

Ξαπλώνει κι ακούει

-Ωραίο είναι αυτό. Ποιανού είναι;
-Μμμμ, δεν γράφει. Α, α, γράφει: varius
-Eεεε;
-Σου είπα: είναι του Varius!

(μα, την έχει εντελώς πατήσει. Νομίζει πως δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει Varius και προσπαθεί να γελάσει κρυφά)

-Ακου κι αυτό αγάπη μου.
-Κι αυτό είναι του Varius;
-Αμέ! Παραγωγικός ο άνθρωπος, ε;
Εχει βγάλει και το "μια Variouπούλα είναι αραγμένη, στο ακρογιάλι τον Ζέππο περιμένει"
-Μμμμ χιούμορ..
-Κι όμως, την πάτησες μικρό μου. Εντελώς!

(Οχι η εκδίκηση της γυφτιάς.
αλλά, η εκδίκηση της μαμάς!)

Bόλτα

2007-12-09T14:02:00.001+02:00

Eπεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα
επεράσαμε όμορφα και τούτη τη βραδιά

μάλλον και τούτο το απόγευμα είναι το σωστό.

Συναντήσαμε την Ευγενία (που καιρό είχαμε να τη δούμε και μας είχε λείψει πολύ).

Κάναμε βόλτα στην παραλία με τον αέρα να μας ανακατεύει τα μαλλιά και να μας κάνει τα μάγουλα κόκκινα.

Ταίσαμε ένα μαύρο σκύλο που κι αυτός έκανε τη βόλτα του, χαρούμενος απ' τον αέρα και τον κόσμο.

Ακούσαμε το Ραφάκι να τραγουδάει "αν όλα τα παιδιά της γης.."

Είπαμε τα νέα μας καθισμένοι, όταν έπεσε ο ήλιος, μέσα στο αυτοκίνητο της Ευγενίας.

Πήρα δώρο υπέροχα μαγνητάκια και τα παιδιά αυγά κίντερ
κι όταν σκοτείνιασε εντελώς φύγαμε.

Γι' αυτό σας λέω

"επεράσαμε όμορφα και τούτη τη βραδιά".

Καληνύχτα
καληνύχτα
καληνύχτα
και όνειρα γλυκά..

To Λεύκωμα

2007-12-08T14:02:00.001+02:00

Σε αυτό το ποστ, θα είμαι σύντομη, έτσι ώστε να προλάβω να το γράψω, προτού αλλάξει γνώμη η Ελένη και μου το απαγορεύσει.

Παράθεσις γεγονότων:

Η Ελένη πηγαίνει στην α' δημοτικού.
Ταυτόχρονα παρακολουθεί μαθήματα μπαλέτου και αγγλικών
(μην ακούσω τσιμουδιά, ΟΛΟΙ έτσι κάνουμε με τα πρώτα παιδιά).

Θέλει όμως με πάθος να παρακολουθήσει και μαθήματα παραδοσιακών χορών, τα οποία δίνονται στο σχολείο άπαξ της εβδομάδος.
Να της χαλάσει το χατήρι η μαμά;
Οπωσδήποτε όχι!

(αυτή την τραυματική περίοδο, όπου η δασκάλα των παραδοσιακών, πούλησε στα παιδιά κασέτες με τραγούδια τύπου " ωρέ βλάχα μ' ουμουρφιάαα μ' " και τα 'βαζε η Ελένη ΤΕΡΜΑ στο στερεο κάθε ευλογημένη μέρα, δεν θα τη σχολιάσω)

Εν τω μεταξύ, το παιδί τα κατάφερνε σε όλα μια χαρά (εγώ δεν τα κατάφερνα που έπρεπε να τρέχω σαν τον Βέγγο, κάθε μέρα να προλαβαίνω να τη πηγαίνω σε όλα).
Και χορούς μάθαινε και τραγουδάκια Αγγλικά κι αστέρι ήταν στο να διαβάζει και να γράφει.

Ετσι χαρούμενα κυλούσε αυτή η χρονιά, με την πολυάσχολη Ελένη και την ουρά-της-Ελένης-μαμά, να τρέχουν αμφότερες, ώσπου ασθμαίνοντας (εγώ) φτάσαμε στην Ανοιξη.

Γύρω στον Μάιο λοιπόν, μια συμμαθήτρια της Ελένης, της έδωσε το πρώτο της λεύκωμα.
Το πήραμε, γυρίσαμε σπίτι, συγκινηθήκαμε με τον Χρόνη (το πρώτο λεύκωμα του παιδιού, αχχχ, μεγάλωσε, αχχχχ, πότε πέρασε ο καιρός που φορούσε πάνες, αχχχ, θα παντρευτεί και δεν θα το πάρουμε είδηση) και αφού το καμάρι μας έφαγε, έπλυνε τα χέρια του και όλα τα συναφή, κάθισε να γράψει και στο λεύκωμα.

Ο Χρόνης πήγε να κοιμηθεί, εγώ να κάνω ένα καφέ και να καπνίσω κάτω από τον απορροφητήρα (τότε ακόμα κάπνιζα).

Δεν πέρασε πολύ ώρα και να 'σου την και η Ελένη.
Εσβυσα το τσιγάρο και τη ρώτησα:

"Μωρό μου, τέλειωσες κιόλας;"
"Ουουου εύκολο ήταν"
"Για δώσε να δω τι έγραψες"

Πήρα το λεύκωμα και κάθησα στην καρέκλα.
Το άνοιξα. Ομορφα γράμματα, σαφείς προτασούλες, ειλικρινείς.

Χαμογέλασα καθώς διάβαζα τις ερωτήσεις "ποιο μάθημα σας αρέσει;" και "το χρώμα σας ποιο είναι;"

Και φτάνω στην ερώτηση "Ποιος χορός σας αρέσει;"
για να διαβάσω από κάτω την απάντηση, γραμμένη με τη χαρακτηριστική γραφή της Ελένης:
"Λαμπάντα, Μακαρένα και συρτός στα δύο"

Άιντε, καραγκού-, γκούνα, καραγκούνα
Άιντε με σαγιά, σαγιά και με ζιπούνιααα

ΥΓ

αυτά, γραμμένα από μένα, που χτες το βράδυ, είπα στα παιδιά και στον Χρόνη:

"καλέ, μ' εχετε δει να χορεύω πυρίμαχο;"

παρακαλώ όποιος κατάλαβε ποιον ακριβώς χορό εννοούσα να το γράψει.

Ευχαριστώ πολύ.

Οι μαργαρίτες

2007-12-06T14:01:00.001+02:00

-Πεινάω, δε μου 'βαλες πολλές μαργαρίτες!

-Τι δε σου 'βαλα;
-Μαργαρίτες. Και πεινούσα.
-Τι είναι οι "μαργαρίτες";
-Αυτά που μου είχες βάλει για το σχολείο.
-Τα μπισκότα;
-Ναι. Εγώ τα λέω "μαργαρίτες".
-Και τα κρουασάν πως τα λες; Παπαρούνες;
-Τα λέω "μαργαρίτες" γιατί μοιάζουν με μαργαρίτες. Τα κρουασάν δε μοιάζουν με κάτι.
-Πως δε μοιάζουν!!
-Με τι;
-Δε σου λέω. Είναι αηδιαστικό και χυδαίο.
-Ελααααα...
-Ελα-Ξέλα δε θα σου πω. Δε μου λες, πραγματικά σου είχα βάλει και ένα κρουασανάκι. Δεν το 'φαγες;
-Το 'φαγα, αλλά ήθελα και μαργαρίτες!
-Τώρα θέλεις;
-Θέλω!
-Ελα, πάμε..

Το άρωμα της αγάπης

2007-12-01T13:57:00.001+02:00

Σήμερα το βραδάκι, περνώντας από την Αττική οδό, άκουσα στο ράδιο του αυτοκινήτου, μια διαφήμιση της Estee σχετικά με το καινούριο της άρωμα.

Μιλούσε για τριαντάφυλλα, φρούτα, νότες αρωματικές, όλα αυτά που (κατά τη γνώμη του διαφημιστή) το κάνουν να ξεχωρίζει απ' όλα τ' άλλα.

Κι εκτός φυσικά από τα συστατικά του, έλεγε και για τη γοητεία που χαρίζει σε όποια το φοράει.

Ακούγοντας το, θυμήθηκα την εποχή που γύρω στα δεκάξι μου, παιζόταν μια συγκεκριμένη διαφήμιση στην τηλεόραση:
βλέπαμε τότε, ένα τραίνο να μπαίνει σε κάποιον σταθμό κι ένα νέο άντρα, ο οποίος περίμενε την κοπέλα του κρατώντας λουλούδια.

Το τραίνο φτάνει, η κοπέλα κατεβαίνει, κοιτάζει γύρω της με τη σχετική αγωνία και το βλέμμα της φωτίζεται βλέποντας τον καλό της.
Ταυτόχρονα τη βλέπει κι αυτός κι αρχίζουν να τρέχουν ο ένας προς το μέρος του άλλου.
Αυτή πέφτει στην αγκαλιά του κι αυτός τη σφίγγει γελώντας.

Και τότε ακούγεται μια σαγηνευτική φωνή που λέει:
Τόσκα!!! Ζωντανεύει το άρωμα της αγάπης.
Κι αυτοί, σφίγγονται ευτυχισμένοι με το άρωμα της Τόσκα να τους τυλίγει σα σύννεφο.

Ενα Σαββατόβραδο λοιπόν, περιμέναμε με τον φίλο μου τον Γιώργο (καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται) να δούμε τον Φυγάδα (ξακουστό σήριαλ της εποχής, τύφλα να 'χει το lost μπροστά του), όταν προβλήθηκε αυτή η διαφήμιση.

Και μετά τη σαγηνευτικη φωνή "..ζωντανεύει το όνειρο της αγάπης", ακούστηκε η καθόλου σαγηνευτική του Γιώργου:

"Αν χρειάζεται η Τόσκα για να ζωντανέψει το όνειρο της Αγάπης, τότεεε χέστα!!"

Μα, πόσα χρόνια πέρασαν; κι ακόμα το θυμάμαι
(ειδικά όταν βλέπω ή ακούω διαφημίσεις αρωμάτων).

Μάλλον δεν θα το πάρω το καινούριο άρωμα της Estee

Αυτό το "χέστα" προφανώς με έχει επηρεάσει δια παντός

(και υποψιάζομαι όχι μόνο στην αγορά των αρωμάτων).

Τα Χαρτομάντηλα

2007-11-29T13:56:00.001+02:00

Εγώ: Κορίτσιαα, περιμένετε!!
Ελένη: Τι είναι;
Εγ: Χαρτομάντηλα σας έβαλα;
Ελένη: Ναι βρε μαμά! Σταμάτα πια μ' αυτά τα χαρτομάντηλα.
Ραφαηλία: Μας έβαλες, ναιιιι, γεια σου, γεια, ώρα καλήηηη..
Εγ: Αντε βρε καραγκιόζη, που θα με κοροϊδέψεις κιόλας!
Θέλω να σου τρέχει η μύτη και να μην έχεις χαρτί, να σε δω τότε τι θα κάνεις..
Ραφαηλία: Θα ζητήσω απ' τη Δήμητρα.
Ελένη: Να ζητήσεις απ' την Κυρία σου χαχχχχχ
Εγ: Τα χαρτομάντηλα δεν πρέπει να λείπουν ποτέ από την τσέπη σας!!
Ελένη: Γιατί δεν υπάρχει καντίνα στο σχολείο να αγοράσουμε..
Εγ: Στο σχολείο σας δεν υπάρχει πια ούτε θρανίο να καθήσετε, καντίνα θα υπάρχει;
Ραφαηλια: Εμείς έχουμε καντίνα.
Εγ: Εσείς δεν κάνατε κατάληψη.
Ελένη: Αργήσαμε, πάμε Ραφαηλία!
Εγ: Φιλί καλέ!!
Ελένη: xx
Ραφαηλία: xx
Eγ: και να προσέχετε, ε;

Μπαίνουν στο ασανσέρ

Εγ: Παιδιάαα!
Ελένη: Ελα;!
Εγ: Χαρτομάντηλα σας έβαλα;

..τ' όνειρο μου

2007-11-27T13:55:00.001+02:00

Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου
σε περιμένω να 'ρθεις
μ' ένα τραγούδι του δρόμου να ρθεις όνειρό μου
το καλοκαίρι που λάμπει τ' αστέρι
με φως να ντυθείς

Σάμος, Πυθαγόρειο, άνοιξη του '87.

Πνιγηρά όλα κι οι διανυκτερεύσεις στους φαντάρους, δεν δίνονται εύκολα.
Μόνο όταν είσαι παντρεμένος και μένεις στο νησί.

Αλλά, το καλό το παληκάρι βρίσκει κι άλλο μονοπάτι: παντρευτήκαμε.

Οι δυο μας, κρυφά απ' όλους.

Για τις διανυκτερεύσεις.
Για να 'μαστε μαζί.
Για πάντα.

(κοίτα που το "για πάντα" μερικές φορές κρατάει)

Το ροζ καπέλο

2007-11-23T13:53:00.001+02:00

-Ελα να σε χτενίσω που θα 'ρθουν επισκέψεις.
-Δεν πειράζει, να, θα βάλω αυτό το καπέλο.
-Μωρό μου, είναι πολύ μεγάλο.

δε φαίνονται ούτε τα μάτια της.
ξανθά μαλλιά μέχρι τον ώμο κι ένα βαμβακερό καπέλο, που της σκεπάζει όλο το κεφαλάκι και πέφτει μέχρι την αρχή της μύτης.

-Στάσου να στο σηκώσω

της το φτιάχνω στα γρήγορα: κάνω ένα γείσο, που σηκώνεται ψηλά, στο μέτωπο και φαίνεται όλο το προσωπάκι της.

Μεμιάς, τρέχει και κοιτάζεται στον καθρέφτη

-Χαχχχχ έτσι είμαι σαν καραβαίος!
-Σαν τι;
-Σαν καραβαίος!!

(υποθέτω πως εννοεί αυτούς που δουλεύουν στα καράβια)
Το κουδούνι χτυπάει, τρέχει ν' ανοίξει.
...................................................

Καλό Παρασκευατόβραδο να περάσετε

(καραβαίοι και μη).

Β' δημοτικού

2007-11-21T13:52:00.001+02:00

"...γιατί είμαστε συναισθηματικά αναλφάβητοι" είπε ο Γιόχαν γέρνοντας προς τη Μαριάνε (κάτω από το διεισδυτικό βλέμμα του λατρεμένου Μπέργκμαν το μακρινό '73).

Ετσι θέλω να πιστεύω για τη δασκάλα μας.
Πως είναι συναισθηματικά αναλφάβητη.

Γιατί είπε στα παιδάκια, πως δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης αλλά οι μπαμπάδες τούς φέρνουν τα δώρα.

Γιατί είπε στη Ραφαηλία, πως δεν υπάρχει η Νεράιδα του δοντιού αλλά η μαμά παίρνει το δόντι κάτω από το μαξιλάρι και στη θέση του αφήνει ένα δωράκι.

Γιατί είπε πως όλα αυτά είναι παραμύθια.

Και γιατί τέλος, αν πιστέψω πως δεν πρόκειται περί συναισθηματικού αναλφαβητισμού, αλλά πως πρόκειται για κάτι άλλο, διαφορετικό, θα γυρίσει ξανά την ταινία ο Μπέργκμαν.

Με άλλο τίτλο.

Με άλλη υπόθεση.

Αλλά, από εκεί ακριβώς που βρίσκεται!

Πήρα το γράμμα σου χτες βράδυ

2007-11-20T13:51:00.001+02:00

Καλό μου,

σήμερα πήγαμε στο καρφουρ της Ανω Γλυφάδας.
Ετσι λέγεται η συγκεκριμένη περιοχή.

Ο Χρόνης, ενώ το παρκινγκ ήταν τεράστιο σα γήπεδο, πήγε και πάρκαρε δίπλα από το αυτοκίνητο δυο νιόπαντρων, κολλητά, έτσι που δε μπορούσε να μπει μέσα η νιόπαντρη

(καλή τους ώρα των ανθρώπων, γιατί του ειπαν να μην αφήνει το παράθυρο ούτε μια χαραμάδα ανοιχτό, καθότι αν βρέξει θα μπει όλη η βροχή μέσα).

Επειτα κατηφορίσαμε προς το σούπερ μάρκετ.

Πήραμε ένα μεγάλο καρότσι, γυρίζαμε στους διαδρόμους και ρίχναμε μέσα ό,τι μας γυάλιζε στο μάτι.

Αφού το γεμίσαμε με "τροφήματα" που λέει και το Ραφάκι, ανεβήκαμε στον επάνω όροφο να επιθεωρήσουμε και τα μη "τροφήματα".

Είδα ένα ωραίο ψαράδικο τζην, όμως όταν πήγα να το δοκιμάσω, κατάλαβα πως δεν ήταν ψαράδικο, αλλά παιδικό.
Δωδεκαετής έχω πάψει να είμαι εδώ και αρκετό καιρό και έτσι το άφησα πίσω στο ράφι και συνέχισα την περιπλάνηση μου.

Ούτε σκατολοίδι βρήκα.
Προφανώς έχουν πάψει να παράγονται τα σκατολοίδια (είπε ο Χρόνης) λόγω αδιαφορίας του αγοραστικού κοινού.

"και με τι καθαρίζουν οι νοικοκυρές τις λεκάνες τους;" ρώτησα εκνευρισμένη "με το δάχτυλο;"

Βρήκαμε όμως ωραίες οικολογικές ντομάτες, μπανάνες, γάλα, αυγά και μήλα.

φιστικς δε βρήκαμε, αλλά πήραμε καλλιμάνης.

Τα μαναβικά δεν τα ζυγίσαμε κι έτσι φτάνοντας στο ταμείο, ο Χρόνης άδειασε τα ψώνια κι η ταμίας έστειλε εμένα να ζυγίσω τις μπανάνες και τα μήλα.

Με ξαναέστειλε και για τις ντομάτες, διότι ξέχασε να μου τις δώσει την πρώτη φορά.

Πληρώσαμε, βγάλαμε κάρτα καρφούρ (και κανονική και σε μοντέλο μπρελόκ) και πήγαμε προς την έξοδο.

Οπου ο Χρόνης στην έξοδο ρωτάει τον υπάλληλο, από που μπορεί να πάει στο αυτοκίνητο.

Σιωπή.
Ο υπάλληλος δεν καταλαβαίνει.
Ο Χρόνης τον ξαναρωτάει.

Ο υπάλληλος του δείχνει το δρόμο από τον οποίο μπορεί να φύγει με το αυτοκίνητο.
Ο Χρόνης του τονίζει πως δεν θέλει να φύγει με το αυτοκίνητο, αλλά θέλει να ανεβεί στο πάρκινγκ όπου αυτό είναι παρκαρισμένο.
Και αυτό θέλει να το κάνει με τα ποδαράκια του ( ο απερίσκεπτος!)

Εγώ απορώ με όλα αυτά, γιατί μια ανηφόρα μας βγάζει απευθείας στο πάρκινγκ.
Κι ο υπάλληλος απορεί, γιατί όλοι από κει ανεβοκατεβαίνουν: και πεζοί και αυτοκίνητα.

Ο Χρόνης απορεί με μας που απορούμε, γιατί υπάρχει σαφέστατη ταμπέλα η οποία απαγορεύει την πρόσβαση των πεζών.

Τέλος, παρανομούμε και την ανεβαίνουμε κι εμείς: εγώ σπρώχνοντας το καρότσι κι ο Χρόνης μουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτο σχετικά με τους κανονισμούς και τις παραβάσεις τους.

Φτάνοντας, τον αφήνω να βάλει τα πράγματα στο πορτ μπαγκαζ και χώνομαι στο αυτοκίνητο κουρασμένη και σφίγγοντας στην αγκαλιά μου ένα σακουλάκι πατατάκια γεύση κέτσαπ.

Στο δρόμο δεν είχε κίνηση.
Βρήκαμε εύκολα και παρκάραμε.

Την επόμενη φορά όμως, θα πάμε στο καρφούρ του Αλίμου.
Το προτιμώ τελικά.

Εχει και φιστικς για τα παιδιά και πιο άνετο πάρκινγκ, μια χαρά το βρίσκω :)))

Αυτά είναι τα νέα της καινούριας μας εβδομάδας.

Τα των σχολείων, των καταλήψεων και τα λοιπά, θα στα πω άλλη ώρα.

προς το παρόν
σε φιλώ
και
τα λέμε
ξανά

Μαριλένα

Το σήμερα είναι το αύριο που φοβόσουν χτές.

Σάββατο

2007-11-17T13:49:00.001+02:00

Σάββατο

των ταινιών

της μουσικής

της αγκαλιάς

του γέλιου

του χαμόγελου

του ψίθυρου

του κύκλου

της κουβέρτας

της κουβέντας

των κοριτσιών

του χορού

του τραγουδιού

της παντομίμας

της μονόπολης

των Simpsons

της καραμέλας

της βροχής

το δικό μας
......

Νοέμβριος

2007-11-15T13:47:00.001+02:00

Ποιος να μας το 'λεγε

ο ουρανός πως θα 'μενε
ο ίδιος
τα σύννεφα πως πάντα έτσι
λευκά
θα φούσκωναν
σχήματα αλλάζοντας
κι εμείς
μετά από τόσα χρόνια
-ποιος να μας το 'λεγε-
πως θα κρατιόμασταν
ακόμα
από το χέρι

Απολογισμός Σαββατοκύριακου

2007-11-12T13:46:00.001+02:00

Το Σαββατοκύριακο.

Ηρθε και πέρασε γρήγορα.
Πολύ γρήγορα.
Οπως πάντα.

Τι κάναμε
Τι δεν κάναμε
Τι θα ήθελα να κάνουμε

Το Σάββατο το πρωί, η Ελένη κι εγώ, συναντήσαμε την Una Mama και την Γκέλυ της.
Κι οι δυο, απλά, εξαιρετικές.

Για την una mama το περίμενα: μιλάμε στα blogs σχεδόν από τότε που πρωτοξεκινήσαμε κι οι δύο κι έτσι ήξερα περίπου τι άνθρωπος είναι.
Τη Γκέλυ, όμως δεν την ήξερα καθόλου.

Είναι λοιπόν ένα πολύ πολύ όμορφο και καλό κορίτσι.
Με το που την είδα (τη μικρή), ένιωσα τέτοια συμπάθεια, που άπλωσα το χέρι μου και της χάιδεψα τα μαλλιά, χειρονομία, που έκανε την Ελένη να μου πει κοφτά:
"Μη της πιάνεις τα μαλλιά, της τα λαδώνεις!"
ένα φετίχ με τις τρίχες το έχουμε, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;

Μετά, είπα χαζεύοντας τον Καλατράβα:"Καλέ, κοιτάχτε μια ωραία κούνια!"
νομίζοντας ότι αποτελεί εφέ κάποιου λούνα παρκ και η una με ρώτησε:
"Τον Καλατράβα λες κούνια;"

Ηταν όμορφα.
Ακόμα καλύτερα: ήταν πολύ άνετα.

Δεν υπήρξε καμμία αμηχανία, τα κορίτσια μιλούσαν μεταξύ τους κι αντάλασσαν msn και μεις πίναμε τον καφέ μας και λέγαμε (σχεδόν) ταυτόχρονα τα νέα μας.

Επειτα οι κοπέλες έφυγαν κι η Ελένη κι εγώ περιδιαβαίναμε στο mall μέχρι να έρθει ο Χρόνης να μας μαζέψει.

Την υπόλοιπη τραυματική εμπειρία θα σας την πω στα γρήγορα:
ο Χρόνης ήρθε, πάρκαρε στο γκαράζ και μας περίμενε, εμείς χαθήκαμε στο γκαράζ και τον ψάχναμε σαν τις τρελλές κόρες, για καλη μας τύχη μετά από τρία τέταρτα τον βρήκαμε και μετά μπλοκάραμε την έξοδο με το λάθος εισιτήριο που είχε βγάλει ο Χρόνης, αυτός πήγε να βγάλει καινούριο και μένα μου την έπεσε η Ασφάλεια από το μεγάφωνο, δίνοντας μου κοφτές διαταγές του τύπου " δεν ξέρετε να οδηγείτεεεε; πάρτε το αυτοκίνητο σας από κει, εμποδίζετε την έξοδο" και γώ έτοιμη ήμουν να απολογηθώ στην ασώματη φωνή, πως, ναι, ήθελα να μάθω να οδηγώ στα δεκαοχτώ μου, αλλά η μαμά μου δεν μ' άφηνε γιατί φοβότανε τ' αυτοκίνητα κι έτσι έφτασα στα πενήντα μου να μην ξέρω που ειναι το αμπραγιαζ και κυρίως τι είναι το αμπραγιάζ.

Ομως, στο βάθος του τούνελ φάνηκε ο Χρόνης που ανέβαινε με την ησυχία του την ανηφορίτσα προς την έξοδο κι αφού φώναξα "έρχεται καλέ, έρχεται" μπήκα στ' αυτοκίνητο, έβαλα τη ζώνη και περίμενα να την κάνουμε στα γρήγορα.
Στα πολύ γρήγορα.

Το Σάββατο μίλησα αρκετά στο τηλέφωνο με την αγαπημένη μου φίλη.
Μιλήσαμε και μιλήσαμε και μιλήσαμε και ήμουν ευτυχής, γιατί λόγω ίωσης, μου είχε πολύ λείψει και είχαμε ένα σωρό νέα (και παλιά) να ανταλάξουμε.

Στη διάρκεια του τηλεφωνήματος, έβαλα πλυντήριο, ετοίμασα το βραδυνό, τακτοποίησα τα πλυμένα και καθάρισα τον νιπτήρα.

Την Κυριακή πήγαμε βόλτα στην παραλία.
Μαζέψαμε βοτσαλάκια, αναπνεύσαμε βαθιά τον θαλασσινό αέρα, το Ραφάκι μας βρήκε κι έναν μικρό αστερία που είχε πετάξει η θάλασσσα.
Τον πήραμε και τον βάλαμε στο αυτοκίνητο, δίπλα σ' έναν μεγαλύτερο που είχαμε βρει στο ίδιο μέρος.

Το Ραφάκι τον τακτοποίησε προσεκτικά και μετά γύρισε και είπε στον Χρόνη:
-Μπαμπά, κοίτα μη το σανιδώσεις!

Εκπληκτοι κοιταχτήκαμε με τον Χρόνη, αυτό το παιδί, που πάει και τις ψωνίζει τέτοιες εκφράσεις αρα γε;
-Γιατί αν το σανιδώσεις θα πέσουν οι αστερίες!

Και η Κυριακή έκλεισε με την Αμελί.
Τραύμα.
Μεγάλο.

Δεν φταίει που η Αμελί είναι αλλόκοτη σαν φάτσα.
Δεν φταίει που χώνει την περίεργη μύτη της παντού.
Δεν φταίει που κάνει ανοησίες.

Φταίει που είναι τόσο η ίδια όσο και η ταινία απίστευτα σαχλή.
Τόσο σαχλή, που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ από τα νεύρα.
Τόσο σαχλή, που ο γύψινος νάνος που συμπρωταγωνιστούσε έπαιζε καλύτερα από δαύτην.
Τόσο σαχλή που δεν είδα το τέλος της ταινίας.

Στις δύο έκλεισα το dvd σιχτιρίζοντας.

Ομως θυμήθηκα τη συνάντηση μου με τα κορίτσια στο mall, το τηλεφώνημα με την καλή μου φίλη και τους αστερίες της Ραφαηλίας και χαμογέλασα.

Ευχαριστημένη.

Ηταν τα ζύγια που ισορροπούσαν στον Απολογισμό του Σαββατοκύριακου.

Κι έκαναν να βαραίνουν τα καλά, τόσο, που η ασώματη φωνή, η Αμελί κι άλλα δυο - τρία χαζά γύριζαν στην απλή, κανονική τους διάσταση: αυτή του ασημάντου.

Καλή βδομάδα να 'χουμε λοιπόν.

Και όλοι εσείς οι οδηγοί, είπαμε, ε; Να μη το σανιδώνετε.

Αλλιώς, οι αστερίες θα σας πέσουν κάτω.

Κι άντε μετά να ψάχνετε, να βρείτε ζύγια..

Οπως όλες οι βραδιές

2007-11-07T13:43:00.001+02:00

Να τα αποτελέσματα όταν δουλεύω χωρίς τα σωστά εργαλεία!
Που είναι το σκατό λοίδι μου; ε; πουουου;;

Ο Χρόνης κάνει τον αδιάφορο: άρπαξε κι αυτός ίωση και δεν τον ενδιαφέρει διόλου αν εγώ παιδεύομαι ή όχι.
Η Ελένη έχει κατάληψη κι αυτό σημαίνει ύπνος και ατέλειωτα τηλεφωνήματα.
Η Ραφαηλία για το μόνο που νοιάζεται είναι τα μαθηματικά στην καθημερινή της ζωή.

(-Να σου μετρήσω ανάποδα από το είκοσι, δύο-δύο;
-Για πες..
-Εικοσι, δεκαοχτώ, δεκάξι .....δύο
-Μπράβο μωρό μου!
-Τώρα θα σου μετρήσω δύο-δύο μέχρι το πενήντα.
-Σε λιγάκι εντάξει;
-Δύο, τέσσερα, έξι..
-Σε λιγάκι καλε! Σφουγγαρίζω, πήγαινε πιο κει!
-Δεκατέσσερα, δεκαέξι..
- δεκάξι ξυλιές θα σου ρίξω στον πωπό σου, φύγε λέωωω
-χαχχχχχ δεκαοχτώ, είκοσι..)

και για το πότε θα έρθει η Δήμητρα να παίξουνε

(-κυρία Μαριλένα, να έρθω σπίτι σας σήμερα;
-Οχι.
-Τέσσερις είναι καλά;
-Οχι.
-Καλά, θα πω στη μαμά μου, να με φέρει στις τέσσερις
-Οχι.
-Τα λέμε από κοντά. Γεια).

Οι γάτες κυνηγιούνται σ' όλο το σπίτι, μετά τις έντεκα το βράδυ, παρασύροντας στο διάβα τους τρελόμπαλες, πλέϊ μομπίλ, Μπάρμπι και ό,τι άλλο μετακινείται, αφήνοντας πισω τους συντρίμια και θυμίζοντας τον ύμνο:

των εχθρών τα φουσάτα περάσαν
σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά

Ο Οράτιος πετάει όλο το φαί από το κλουβί του στο κεφάλι της χελώνας.
Κι αυτή ανεβαίνει στο βράχο της και περιμένει να την ταίσουμε.

Οταν επιτέλους κατά τη μία αρχίζει το law and order κι έχει όλο το σπίτι ησυχάσει, τα παιδιά κοιμούνται, ο Χρόνης διαβάζει, οι γάτες έχουν κουραστεί να παίζουν, ο Οράτιος έχει χώσει το κεφαλάκι του στη φτερούγα κι η χελώνα έχει κατέβει από το βράχο της μέσα στο νερό, αυτή η ησυχία μου φαίνεται λίγο παράξενη.

Και χαμηλώνω τη φωνή στην τηλεόραση, μην ακουστεί ο ήχος κι αρχίσουμε ξανά.

(-Από το ένα μέχρι το εκατό, δύο-δύο θέλεις;
-Οχι!
-Δύο, τέσσερα, έξι, οχτώ, δέκα..)

Καλή σας νύχτα.

Ο Γενάθλιος Χάρτης

2007-11-06T13:43:00.001+02:00

Tι σχέση μπορεί να έχει ένα πολιτικός με έναν επιχειρηματία, ένας αστυνομικός με έναν ξεναγό, ένας ψυχίατρος με έναν στρατιωτικό, ένας θεραπευτής με έναν προγραμματιστή;

Κανείς δε μπορεί να το βρει;

Μα είναι πολύ απλό: ανήκουν όλοι στο ίδιο ζώδιο..
Είναι ακόμα πιο απλό: αυτή είναι η λίστα με τα επαγγέλματα που ταιριάζουν στο παιδί σας, αν ανήκει στο ζώδιο του Σκορπιού.

Αν όμως είναι Ζυγός, μη τολμήσει και κάνει κάτι άλλο εκτός από: εκτιμητής, τραγουδιστής, μοντέλο, κομμωτής, διακοσμητής ή αισθητικός!!
Θα αποτύχει παταγωδώς!!

Ετσι εξηγείται γιατί ο Χρόνης ποτέ δεν διορίστηκε ως μαθηματικός.
Ως κομμωτής ή αισθητικός, πιστεύω πως θα διέπρεπε.

Για τραγουδιστής δεν το συζητώ καθόλου! Τραβάει πολύ στη μεγάλη πίστα.
Να 'κανε και μια λεύκανση στα δόντια, να 'χει το χαμόγελο της ύαινας και θα 'κοβαν φλέβες για πάρτη του..

Ομως, που μυαλό εκείνα τα χρόνια..
Ακουγαν για ζώδια και τους έπιανε αυτο το γαργαλητογέλιο, παπαπα!
Αφήστε που αντιμετώπιζαν κι αυτούς που τα πίστευαν ως αλαφροίσκιωτους.

Κι έτσι ο Χρόνης, αντί να περπατά καμαρωτός καμαρωτός στην πασαρέλα (ένα άλλο εναλλακτικό επάγγελμα που θα του ταίριαζε γάντι) περπατά μέχρι το γραφείο του και χάνεται στον κόσμο της πληροφορικής.

Για τα κορίτσια δεν το συζητώ καθόλου.
Η μεγάλη προσφέρεται για: οικονομολόγος, κτηματίας, χρηματιστής, εργολάβος, οικοδόμος, τραπεζίτης
και η μικρή αντίστοιχα ως: ηθοποιός, χορευτής, διευθυντής, επιχειρηματίας, ελεύθερος επαγγελματίας.

Κι έτσι οικογενειακώς, βγήκαμε από το άγχος του "τι θα κάνουν τα παιδιά;".

Τα φωνάξαμε μια βραδιά, τα καθήσαμε απέναντι μας στο τραπέζι και τους δώσαμε από ένα χαρτί:

-Τι ειν' αυτό; ρώτησε η Ελένη
-Διαλέξτε. Κάποια από αυτή τη δουλειά θα κάνετε όταν μεγαλώσετε.
-Εγώ δεν ξέρω να διαβάζω, είπε η Ραφαηλία. Τότε πήγαινε ακόμα προνήπιο.
-Εμένα δεν μ' αρέσει καμμιά απ' αυτές τις βλακείες! είπε η Ελένη
-Σ' αρέσει-δε σ' αρέσει κάποια απ' αυτές θα την κάνεις σίγουρα. Το λεει το ζώδιο σου!! την επέπληξα αυστηρά.
-Εγώ θέλω να γίνω γιατρός για σκυλάκια και γατάκια (Ραφαηλία)
-Λυπάμαι. Δεν έχει τέτοιο επάγγελμα η λίστα.
-Γιατί παιδί μου είσαι έτσι αντιδραστική; Δεν σου αρέσει να γίνεις εργολάβος ή χρηματιστής; ρώτησε ήπια ο πατέρας της.
-Εγώ θέλω να γίνω γιατρός για σκυλάκια και γατάκια, ξαναείπε με επιμονή η Ραφαηλία.
-Μπρος! Γιάτρεψε την αδερφή σου που δε βλέπει το συμφέρον της, την προέτρεψα εγώ.
-Η αδερφή μου δεν είναι σκυλάκι ή γατάκι!
-Οχι. Είναι μουλάρι με τέτοιο πείσμα που έχει!
-Ααα μαμά, για πρόσεξε πως μιλάς! Εγώ δε σε προσβάλλω
-Και τα μουλάρια θα γιατρεύω, όχι μόνο τα σκυλάκια και τα γατάκια..
κι έτσι συνεχίστηκε ο διάλογος, μέχρι που νύσταξε η Ραφαηλία κι αποκοιμήθηκε στο τραπέζι.

Τα παιδιά δεν τα πείσαμε, αλλά ευελπιστώ πως κάποτε ίσως..

Σήμερα λοιπόν τα θυμήθηκα ξανά.
Σήμερα που πήγα blogοβόλτα από το "σπίτι" της Φαβούλας και είδα πως γιορτάζει.
Είδα πως έχει γενέθλια.

Και σκέφτηκα λοιπόν, ας της χαρίσω (ως δώρο εκλεκτόν) λίγη από τη σοφία μου, τη ζωδιακή: μια λίστα για τα μελλοντικά της Μπισκοτοπαιδάκια.

Εμένα, δε με βοήθησε καθόλου (τα δικά μου παιδιά είναι ξεροκέφαλα. Να κοιτάξω αν αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό του ζωδίου τους, αν και είμαι εκ των προτέρων σίγουρη γι' αυτό).

Αλλά, ίσως ευτυχήσει αυτή, να ακολουθήσει το δικό τους γενέθλιο χάρτη.
Ετσι λοιπόν:
χρόνια πολλά και από δω Κρεμμυδοφαβούλα μου.
Με χρόνια χαρούμενα, δημιουργικά και πάντα ξεχωριστά μεσ' την καρδιά σου.

ΥΓ
και έρχομαι να συμπληρώσω τούτο: επειδή είδα στα (σχεδόν όλα μέχρι τώρα) σχόλια, πως πήρατε στα σοβαρά το κείμενο (βρε, δεν προσέξατε τον τίτλο "γενάθλιος χάρτης";), πως όλα, μα όλα, μα όλα περί ζωδίων τα βρίσκω πραγματικά άθλια.
Μα εντελώς όμως.
Και ακριβώς αυτό είναι που θέλω να τονίσω γράφοντας όσα έγραψα: τη γελοιότητα τους!!

Το σκατό λοίδι

2007-11-04T13:42:00.001+02:00

Δεν θυμάμαι αν σας έχω πει, πως όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, έτσι κι εγώ, έχω ένα χόμπι: κάθε Σάββατο απόγευμα πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ.

Οχι απλά "πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ", όχι βέβαια!
Το διασκεδάζω!
Μ' αρέσει!
Τρελλαίνομαι!

Πως οι άλλοι πάνε στα μπουζούκια;

Aντί λοιπόν κι εγώ να πάω ν' ακούσω την κυρία Ζήνα να μετράει "ένα" και να μας δείχνει προτεταμένο το ένα της δάχτυλο, να εμπεδώσουμε τι είναι ακριβώς το "ένα", προτιμώ να περιπλανηθώ στους διαδρόμους του Βασιλόπουλου.

Αντί να βλέπω κάποιον Κακοφωνίξ να χτυπιέται στην πίστα "ήταν η ζωή μου κόλαση", προτιμώ να χτυπήσω προσφορές και ευκαιρίες στα καλάθια του Makro.

Διαλέγω ένα μεγάλο, ένα πολύ μεγάλο κατάστημα (συνήθως carrefour ή makro), και ξεκινάμε.

Τα τρόφιμα σαφώς δεν με ενδιαφέρουν.
Ξεμπερδεύω μαζί τους σύντομα και έπειτα ασχολούμαι με την ουσία της υπόθεσης: παζλ για τα παιδιά, κούπες, κασετίνες, αθλητικές κάλτσες, συσκευές, μακώ μπλουζάκια, μαξιλάρια, παπλώματα και άλλα πολλά.

Σπάνια δεν πηγαίνω την καθιερωμένη μου επίσκεψη.
Μόνο όταν αρρωσταίνω δηλαδή.
Κι αυτό το Σάββατο ήμουν στην ανάρρωση.
Και έμεινα σπίτι.

Κι έφτιαξα μια λίστα στον Χρόνη, να πάει αυτός να ψωνίσει, όχι φυσικά μακριά, αλλά στον Βασιλόπουλο της γειτονιάς μας.
Ετοίμασα τη λίστα και του την πήγα.

Λίγα πράγματα έγραφα κι αυτά ήταν τα εξής:
τυρί τριμμένο
αυγά
γάλα
μπανάνες
πατατούλες
κρεμμυδάκια

Ημουν άρρωστη, όμως σύρθηκα μέχρι το γραφείο του και του έδωσα τον κατάλογο:

-Αυτά θέλω.

Τον πήρε, τον διάβασε και μου είπε:
-Είσαι σίγουρη; Μη με ξαναστείλεις αύριο πάλι. Λίγα μου φαίνονται.
-Σίγουρη, σίγουρη. Εχουμε απ' όλα, μας φτάνουν για μια βδομάδα.
-Για δες τα καλύτερα.
-Εεεε, αφου σου λέωωω..
Α, α, θυμήθηκα: δεν έχουμε το τέτοιο!!
-Ποιο είναι το τέτοιο;
-Αυτό που καθαρίζουμε το εσωτερικό της λεκάνης. Το ανταλλακτικό!! Ξέρεις ποιο σου λέω!
-Οχι, δεν ξέρω
-Και γιατί να ξέρεις; Μήπως έχεις καθαρίσει εσύ, ποτέ τη λεκάνη;
-Αυτό είναι το θέμα τώρα; Αν έχω καθαρίσει τη λεκάνη;
-Αυτό το τρίγωνο, το γαλάζιο, το σφουγγαρένιο, που μπαίνει στην άσπρη λαβή και καθαρίζω;
-Δεν καταλαβαίνω.
-Θα καταλαβεις! Κάτσε να στο γράψω
και παίρνω τη λίστα και γράφω "σκατό λοίδι"
-Ορίστε!
-Τι ειν' αυτό; "σκατολοίδι";
Δεν το πιστεύω!! Το 'γραψε και δύο λέξεις : σκατό και λοίδι.
-Να πας να το ζητήσεις από την υπάλληλο!
-Μα τι λες τώρα; Είναι ποτέ δυνατόν να πάω στην υπάλληλο και να της πω "που έχετε τα σκατολοίδια;"
-Γιατί, ντρέπεσαι;
-Δεν είσαι με τα καλά σου!
-Πες της το εσύ κι αυτή θα καταλάβει..
-Εγώ τέτοιο πράγμα δεν το λέω!
Τι άλλο γράφεις; Πατατούλες, κρεμμυδάκια; Τι εννοείς; Τα θέλεις μικρά;
-Κανονικά.
-Και γιατί τα γράφεις μικρά;
-Χαϊδευτικά..
-Θα πάρω ό,τι βρω. Θες κάτι άλλο;
-Θέλω
-Ε γράφτο!
-Γράφτο εσύ. Κουράστηκα και δεν έχω και τα γυαλιά μου.

Πήρε τη λίστα και το στυλό:
-Ελα, λέγε
-Παγωτό απ' τη Δωδώνη
-Αλλο;
-Πάρε κι ένα topine.
-Αλλο;
-Σε ποιο σούπερ μάρκετ θα πας;
-Στον Βασιλόπουλο.
-Μμμμ, το σκατό λοίδι στο είπα;;;

Περιττόν να σας πω, πως τελικά δεν μου το έφερε.
Είπε πως δεν το βρήκε.
Αφού δε ρώτησε, πως να το βρει;

Κι έτσι αναγκάζομαι και καθαρίζω τη λεκάνη με τα πανάκια της χλωρίνης.
Μέχρι να έρθει το επόμενο Σάββατο, να πάω να το κατεβάσω η ίδια από το ράφι.

Και να σας πω και πως ακριβώς λέγεται..

Βραδιά Γενεθλίων

2007-11-02T13:41:00.001+02:00

Χτες βράδυ, δύο καλεσμένοι ήρθαν στα γενέθλια μου.
Ο ένας ήταν ο αδερφός μου και η άλλη η κουμπάρα μου.

Δεν θα επεκταθώ στη βραδιά των γενεθλίων, ούτε για το πως ήμουν σωριασμένη στην πολυθρόνα, ούτε για τις υποδείξεις που είχα για τον καθένα, τύπου "τα τετράγωνα κουταλάκια είναι του παγωτού, βάλε τα άλλα", ούτε για τις ανόητες απαντήσεις τύπου "γιατί, τα τετράγωνα δε χωράνε στο στόμα;", αλλά θα σας "πω" λίγα απ' όλη τη βραδιά, να δείτε τι τράβηξα η γυναίκα.
Και δεν ήταν μόνο ένας ο ένοχος, αλλά όλοι.
Ανεξαιρέτως.

Ο αδερφός μου, ο οποίος με το που μπήκε μου είπε:
-Θυμάσαι καθόλου το τραγούδι του Ζαμπέτα "ο πενηντάρης";
-Ε, εεε, λίγο, κάτι θυμάμαι
-"Οταν έφτανες πενήντα

στην παλιά την εποχή
σου φωνάζαν όλοι "γέρο,

άντε και καλή ψυχή".
-Με υποχρέωσες!
-Χαχχχχ τώρα τη σύγχυσες τη μαμά! Συνήθως λέει "με υπερχρέωσες" σαν αυτή την ηλίθια διαφήμιση. Μπράβο θείε!

Η κουμπάρα μου, η οποία σταθερά κάθε δέκα λεπτά, έλεγε:
-Πω πω, αρρώστησες και δεν ήρθε η φιλενάδα σου! Πω πω, πω πω!!
Λες και αφ' ενός επίτηδες το έκανα και αρρώστησα, αφ' ετέρου, καμμία σημασία δεν είχε που εγώ καιγόμουν, σημασία είχε πως η κουμπάρα είχε φτιαχτεί να δει τη φίλη μου, που την έχει μεσ' την καρδιά της είν' η αλήθεια.

Η Ραφαηλία, η οποία κάθε πέντε λεπτά, ρωτούσε:
-Εγώ θα σβύσω το κεράκι, ε μαμά;
-Ναι μωρό μου.
-Πρώτα εγώ και μετά εσύ, ε;
-Ναι μωρό μου.
-Αν δεν θέλεις να το σβύσεις εσύ, δεν πειράζει. Ξαναφυσάω εγώ για σένα.
-Καλά μωρό μου.

Η Ελένη, η οποία εκείνη την ώρα βρήκε να κάνει ένα "σοβαρό τηλεφώνημα" κι όταν τη φώναξα μουρμούρισε δυσαρεστημένη:
-Τι θέλεις;
-Κάθησε καλέ μαζί μας.
-Σε λίγο. Τώρα μιλάω για κάτι σοβαρό.
Την ξαναφώναξα μετά από δέκα λεπτά και τη ρώτησα:
-Για την κατάληψη μιλάτε παιδί μου;
-Οχι μαμά. Για κάτι άλλο.
-Μα τι συμβαίνει επιτέλους; Να ανησυχήσω;
-Για τις διακοπές λέμε. Οταν τελειώσουμε το σχολείο, το καλοκαίρι.

Ο Χρόνης, ο οποίος, είχε βρει ένα κεφάτο θέμα για συζήτηση, σχετικά με το νερό που χρειάζεται η μηχανή του αυτοκινήτου και το λάδι (που χρειάζεται η μηχανή του αυτοκινήτου) και το ότι δε μπορείς να έχεις ειδικό σκουπάκι για να καθαρίζεις το εσωτερικό του αυτοκινήτου (γιατί πιάνει χώρο) κι ότι στην ηλικία του δεν μετράει αυτός τον αέρα (στα λάστιχα του αυτοκινήτου), αλλά βάζει το παιδί στο βενζινάδικο να το κάνει (γιατί ό,τι μπορεί αυτός να αποφύγει, θα το αποφύγει, αααα, αυτά τα έκανε ο ίδιος όταν ήταν νέος, τώρα του τελείωσε).

Και το κλού της βραδιάς ήταν η τούρτα.
Που την πήραμε από τη Δωδώνη (πολύ μας αρέσει η Δωδώνη εμάς. Η Δωδώνη κι ο Τσίρος).

Στείλαμε λοιπόν την Ελένη να πάρει τούρτα καραμέλα.
Κι ο υπάλληλος της είπε, πως είχε μεν τούρτα καραμέλα, αλλά ήταν στον ψύκτη καθότι το κανονικό ψυγείο είχε χαλάσει.
Η Ελένη την πήρε την τούρτα.
Και η τούρτα ήταν εξαιρετική.
Σήμερα. Γιατί χτες ήταν παγωμένη και ίσα που κοβότανε.

Και η καραμέλα ήταν λίγο πικρή, αλλά ο αδερφός μου, υπέρμαχος της πικρίλας μας τόνιζε πως:
"στη φύση υπάρχουν οι εξης γεύσεις: η γλυκειά, η ξινή, η πικρή κι η αλμυρή. Κι εμεις έχουμε εξαφανίσει την πικρή, που κάνει παρα πολύ καλό. Αδυνατίζει..." και δεν θυμάμαι τι άλλο κάνει, στο "αδυνατίζει" κόλλησα.

Κάποια στιγμή ένιωσα απίστευτα κουρασμένη και σύρθηκα μέχρι το κρεββάτι μου.
Οι υπόλοιποι ετοιμάστηκαν να φύγουν.
Η κουμπάρα γιατί ήθελε να δει το "δέκα" (που δεν είναι η ταινία, έμαθα πως έχει βγει και σήριαλ), ο αδερφός μου γιατί είχε δουλειά.

Πρώτα έφυγε η κουμπάρα, αφού μου ευχήθηκε "και του χρόνου, πολύχρονη, περαστικά", μισοτρέχοντας για να προλάβει να δει το δέκα (που σας είπα, δεν είναι η ταινία. Αλλιώς θα μ' έκανε πολύ να ανησυχήσω η εμμονή της κουμπάρας να δει τα κοτσιδάκια της Μπο Ντέρεκ και (θα μ'εκανε) να κλείσω άμεσα ραντεβού στη Γεροντολογική Εταιρεία).

Μετά από λίγο ετοιμάστηκε κι ο Δημήτρης, που αφού μου έδωσε το δώρο μου (το οποίο πρόκειται πάντα περί χρηματικού ποσού, ακολουθούμενου από τη φράση "πάρε ό,τι σου αρέσει" και πολύ μου αρέσει όντως το συγκεκριμένο δώρο) μου είπε:

-Θυμήθηκα και το υπόλοιπο.
-Ποιο υπόλοιπο;
-Όταν έπιανες πενήντα
μια φορά κι ένα καιρό
Ήθελες δυο νοσοκόμες
κι ένα μόνιμο γιατρό..

Βρε λες;
Μπαααα..

Jurassic Park

2007-10-30T13:14:00.001+02:00

Χτες βράδυ, είχα μία από τις συνηθισμένες μου κρίσεις προσωπικότητας.

Καθότι (όπως έχουν ήδη διαπιστώσει όσοι με γνωρίζουν αρκετά καλά) εντός μου, κατοικούν δύο κυρίες:
η άνετη και χαλαρή Μαριλένα 1, η οποία με μια κομψή κίνηση του κεφαλιού της αναθέτει σε όποιον από την οικογένεια έχει την ατυχία να βρίσκεται τη συγκεκριμένη στιγμή κοντά της, μια δουλειά του σπιτιού και
η τρελλή νοικοκυρά Μαριλένα 2, που την πιάνει κρίση νοικοκυροσύνης, πάντα, μετά τις έντεκα το βράδυ.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα λοιπόν, οργώνω το σπίτι με το γυάλινο βλέμμα ενός γνήσια τρελλού και ξεσκονίζω, καθαρίζω, μετακομίζω, τακτοποιώ, αποθηκεύω, φτιάχνω στοίβες με πράγματα που θέλω να χαρίσω, οργανώνω ντουλάπες και σιφονιέρες, φτιάχνω λίστες υποχρεωτικών εργασιών όλων ανεξαιρέτως των μελών της οικογένειας (που οφείλουν να τις κάνουν αν θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο) και άλλα του ιδίου ύφους.

Χτες βράδυ, ξεκίνησα την επιθεώρηση μου από το δωμάτιο των παιδιών.

Η Ραφαηλία (φυσικά) κοιμόταν ενώ η Ελένη με ακολουθούσε κατά πόδας με την αγωνία ζωγραφισμένη έντονη στο πρόσωπο της.

Προσπέρασα βιαστικά τα αυριανά τους ρούχα που κρέμονταν έτοιμα να φορεθούν την επομένη το πρωί, έσκυψα κάτω από τα γραφεία τους μουγκρίζοντας δυσαρεστημένη από τη θέα των μολυβιών και των μικροπαιχνιδιών που ήταν αραδιασμένα στο χαλί και σηκώθηκα, σαρώνοντας το υπόλοιπο δωμάτιο στο λεπτό.

Και τότε ΤΟΝ ΕΙΔΑ!
Ακριβώς πάνω από το κουτί που τυλίγεται το ρολό της μπαλκονόπορτας ένας μεγάλος δεινόσαυρος, όπου πάνω του σωριάζονταν όλη η σκόνη των χιλιετιών που μεσολάβησαν από την εξαφάνιση του, μέχρι να εύρει τον δρόμο να σκαρφαλώσει και να αναπαυθεί πάνω στο κουτί του ρολό!

Γύρισα και κοίταξα την Ελένη:
-Δε μου λες, μήπως θυμάσαι πόσους ακριβώς μήνες σου λέω να κατεβάσεις αυτό το απολίθωμα και να το καθαρίσεις; ρώτησα με ιδιαίτερα γλυκειά φωνή.
-Μμμμ, ναι, καλά μαμά, θα το κάνω αύριο οπωσδήποτε, απάντησε το μωρό μου ελαφρώς φρικαρισμένο.
-Οχι αγάπη μου, δεν θα το κάνεις αύριο..
-Εντάξει, μου χαμογέλασε το αθώο παιδί. Θα το κάνω το Σαββατοκύριακο.
-Τώρα θα το κάνεις βρε!! Που θα μου πεις το Σαββατοκύριακο! Σιγά μη το κάνεις τα Χριστούγεννα. 'Η καλύτερα το καλοκαίρι. Τι λές; Να το αφήσουμε για το καλοκαίρι καλύτερα;;
-Τώρα; Να βάλω τη σκάλα να το κατεβάσω τώρα;
-Ακριβώς! Μήπως έχεις αντίρρηση;

Δεν είπε τίποτα.
Πήγε κι έφερε τη σκάλα, ανέβηκε στα γρήγορα και κατέβασε τον δεινόσαυρο.

Της τον τράβηξα στην κυριολεξία από τα χέρια και έτρεξα στο μπάνιο, όπου τον έπλυνα και τον έπλυνα και τον έπλυνα μέχρι να φύγει όλη η αστρική σκόνη από πάνω του.
Επειτα, τράβηξα την κουρτίνα και τον άφησα στη μπανιέρα να στεγνώνει.

Τρεις ώρες μετά το σπίτι ήταν ήσυχο.
Ολοι κοιμόντουσαν, μέχρι κι οι γάτες είχαν κουραστεί να παίζουν ποδόσφαιρο με τις τρελλόμπαλες της Ραφαηλίας και γουργούριζαν ήσυχες.
Η μια στην πλάτη της Ελένης (που γι' αυτό το λόγο κοιμάται πάντα μπρούμυτα) κι η άλλη στο καλάθι της στο διάδρομο.

Εγώ, έβλεπα law and order.
Τελείωσε το law και πήγα στο μπάνιο να πλύνω τα δόντια μου: το law πάντα μου προκαλεί συγκινησιακό πρόβλημα και το βλέπω έχοντας δίπλα μου απόθεμα σοκολατών.

Τράβηξα την κουρτίνα της μπανιέρας (η κλειστή κουρτίνα με παραπέμπει στο Ψυχώ και στη Λάμψη) για το βράδυ.

Και στη μπανιέρα μέσα βρισκόταν μια τεράστια πράσινη σαύρα.

Κι εγώ ήμουν ολομόναχη στο μπάνιο.

Κι η σαύρα μου χαμογέλασε.

Κι εγώ έπεσα στο δάπεδο.

Και τότε, σε μια στιγμή απίστευτης διαύγειας, κατάλαβα πως ο Hitchcock, ο Kubrick κι ο Spielberg, εκδικήθηκαν κι οι τρεις μαζί την τρελλή νοικοκυρά, χτες το βράδυ στο Παγκράτι στις τρεις η ώρα το χάραμα..

Η μαμά τους προφανώς, ποτέ δεν θα καθάριζε μετά τις έντεκα το βράδυ.

Cut

Aλλάζει η ώρα

2007-10-28T13:13:00.001+02:00

Όταν θα πάω... κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα κοκοράκι
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Όταν θα πάω... κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω μία κοτούλα
η κοτούλα κοκοκό
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Όταν θα πάω... κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω μία γατούλα
η γατούλα νιάου-νιάου
η κοτούλα κοκοκό
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Όταν θα πάω... κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα πουλάκι
το πουλάκι τσίου-τσίου
η γατούλα νιάου-νιάου
η κοτούλα κοκοκό
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Όταν θα πάω... κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα γουρουνάκι
το γουρούνι γούτσου-γούτσου
το πουλάκι τσίου-τσίου
η γατούλα νιάου-νιάου
η κοτούλα κοκοκό
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Όταν θα πάω... κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα σκυλάκι
το σκυλάκι γάου-γάου
το γουρούνι γούτσου-γούτσου
το πουλάκι τσίου-τσίου
η γατούλα νιάου-νιάου
η κοτούλα κοκοκό
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα κοκοράκι
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί

Το τραγουδούσα στην Ελένη όταν ήταν μικρούλα.
Το τραγουδούσα και στη Ραφαηλία.

Ακόμα ξαπλώνουμε στην κάτω κουκέτα και το τραγουδάμε όπως παλιά.
Εγώ, είμαι τρελλά παράφωνη και τα παιδιά γελάνε.
Κι ο Χρόνης γελάει πολύ.

Τώρα λοιπόν που θα σκοτεινιάζει νωρίς, θα ξαπλώνουμε και θα λέμε κι άλλα:
βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά
από το περιγιάλι
ή
στη βρύση τη βουνίσια
σιμά ειν'η φλαμουριά
ή
γιαλό γιαλό πηγαίναμε
κι όλο για σένα λέγαμε

Κι είναι τόσο περίεργο, πως αυτά, τα χειμωνιάτικα τραγούδια, γίνονται στην Αίγινα, τραγούδια του καλοκαιριού.

Τώρα, τα πεύκα κοιμούνται ήσυχα, σαλεύοντας αργά τα κλαδιά τους.
Οι σκαντζόχοιροι τρυπώσαν στους θάμνους.
Το μονοπάτι του κήπου χορτάριασε.

Αλλάζει η ώρα.
Χειμωνιάζει

...γιαλό να πας
γιαλό να 'ρθεις
τα λόγια μου
να θυμηθείς..

Σαν σήμερα, σαν αύριο ή μήπως τώρα;

2007-10-26T13:12:00.001+03:00

1795: γεννήθηκε ο Νικόλαος Μάντζαρος, μουσουργός ο συνθέτης του Εθνικού μας Υμνου.

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.

1842: ο Σάμουελ Μορς εγκαθιστά την πρώτη τηλεγραφική γραμμή.

μπιπ μπιπμπιπμπιπ μπιιιιιπ μπιπ μπιπ

1879: γεννιέται, ο Λέων Μπρονστάιν, γνωστότερος ως Τρότσκι.

respect στον άνθρωπο που είχε τον ισχυρότερο εχθρό επι της γης.

1916: γεννιέται ο σοσιαλιστής πολιτικός και Πρόεδρος της Γαλλίας (1981-1995) Φρανσουά Μιτεράν

tu veus tu veus pas

1947: γεννιέται η Αμερικανίδα ηθοποιός Ζακλίν Σμιθ, που πρωταγωνίστησε στη δεκαετία του ’70 ως ένας από τους θρυλικούς «Άγγελους του Τσάρλι».

Και με σεμνότητα αναφέρω πως δέκα χρόνια και λίγες μέρες μετά, γεννήθηκα Εγώ!! ( η καταχώριση για την Ζακλίν ήταν μόνο για ξεκάρφωμα).

1955: κάνει πρεμιέρα η ταινία Επαναστάτης Χωρίς Αιτία του Ελία Καζάν και ο πρωταγωνιστής Τζέιμς Ντην έχει σκοτωθεί μερικές εβδομάδες νωρίτερα σε ηλικία 24 ετών.

YOU'RE TEARING ME APART!!

1957: πεθαίνει στο Φράιμπουργκ ο Νίκος Καζαντζάκης, Ελληνας συγγραφεύς.

Δεν πιστεύω τίποτα
Δεν ελπίζω τίποτα
Είμαι ένα τίποτα..

1969: σύμφωνα με επισημάνσεις ειδικών, η Αθήνα απειλείται με κυκλοφοριακή ασφυξία.

Φήμες..
Απλά φήμες..

2007: οι Statler και Waldorf σχολιάζουν ξανά

Ευτυχώς..

Iδιοκτησία

2007-10-24T12:58:00.001+03:00

Μ' αυτό κολλημένο στην πλάτη μου κυκλοφορούσα για ώρες (τη μαύρη μου ζακέτα βλέπετε, είναι εντελώς εκ του φυσικού η φωτογραφία).

Δεν έχω να πω, τίποτε άλλο..

Το Καλοκαίρι μας

2007-10-20T12:56:00.001+03:00

Σαββατοκύριακο προ των πυλών.

Φθινοπωρινό.
Με "ακραία καιρικά φαινόμενα".

Κι έτσι δεν πήγαμε εκδρομή.

Ομως, "γράψαμε" τις καλοκαιρινές μας φωτογραφίες σε cd και θα τις δούμε στην τηλεόραση.
Κι ας είναι φθινόπωρο: εμείς θα μπούμε στη χρονοκάψουλα του Καλοκαιριού.

Με δροσερά νερά, πίνοντας καφέ και πορτοκαλάδες καθισμένοι στις χορταριασμένες πλάκες της σκάλας, φορώντας πέδιλα και γράφοντας ημερολόγια.

Με τη μουσική των τζιτζικιών και την παραφωνία των τουριστών που γελάνε κατεβαίνοντας για τη θάλασσα.

Με το λάστιχο να ποτίζουμε τη λεμονιά (κι όποιον από μας περνάει δίπλα απ' το δέντρο).

Ετσι..

Θυμάμαι..

2007-10-18T12:55:00.001+03:00

Τον Φρέντυ Γερμανό ως εκφωνητή ειδήσεων στην τηλεόραση
Το Πέϋτον Πλέις
Το πολυτονικό
Τη μπλε ποδιά
Την καθημερινή έπαρση της σημαίας στο σχολείο
Τις ντίσκο της Πλάκας
Τη μπουάτ του Γιάννη Αργύρη που άνοιγε από το απόγευμα
Το Σάββατο που πήγαινα σχολείο
Το San Rival στο Αλσος μας
Τα καλύτερα μας χρόνια
Tη θεία Ολγα (που) ξέρει
Τα καρέλια που κυκλοφορούσαν σε μικρό πακέτο, δέκα τσιγάρων
Τα πάρτυ που γίνονταν πάντα Σαββατόβραδα
Το without you και το Angie
Το American House στο Σύνταγμα και τις θεσπέσιες μηλόπιτες που σέρβιρε
Τον Φυγάδα και τη Μάχη
Το "Να η ευκαιρία"
Τον Παύλο Σιδηρόπουλο στο Κύτταρο
Τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϊ
Τον Αγνωστο Πόλεμο
Το σταθμό του Πολυτεχνείου "εδώ πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο"
Τα τραγούδια του Μίκη στο ραδιόφωνο, αμέσως μετά την πτώση της χούντας
Τα τρόλευ με εισιτήριο που έκοβε ο εισπράκτορας
Τις αφετηρίες των λεωφορείων για Βούλα Βουλιαγμένη στο Ζάππειο
Τη διαφήμιση "Σαράφης στα Τρίκαλα, τώρα και στο Παρίσι"
Τις γκοφρέτες που είχαν μέσα κάρτες, τις οποίες κολλούσαμε σε άλμπουμ
Το "χαρτάκι" που παίζαμε στο θρανίο
Τη Βίκυ που τραγουδούσε "Κουτό παιδί"
Τα αστυνομικά του Γιάννη Μαρή
Τους "ερασιτέχνες" που κάθε βράδυ ακούγαμε στο τρανζιστοράκι κάτω από το μαξιλάρι
Τον πρώτο μου δίσκο τετάρτη δημοτικού:Το Περιβόλι Του Τρελλού
Την Ελεύθερη Σκηνή στο Αλσος μας
Τα τραίνα που είχαν βαγόνια για καπνιστές με τασάκια κάτω από τα παράθυρα
Το συντριβάνι της Ομόνοιας
Τις επικίνδυνες αποστολές
Το Love Story
Τον Κλουβιάκο και τη Σουβλίτσα
Τους ροκάδες και τους καρεκλάδες
Τη συναυλία του Λουκιανού στη Βουλιαγμένη
Την αφίσα Why? που είχα στο δωμάτιο μου κι ήταν για το Βιετνάμ
Τη Nancy Sinatra
.......................................................................

Ριζική Αναμόρφωση

2007-10-15T12:53:00.001+03:00

Προχτές (Σάββατο βράδυ) περίμενα την Ελένη να έρθει να δούμε Fawlty Towers.

Το lost δυστυχώς το τελειώσαμε κι έχουμε ξεκινήσει τον εξαίσιο John Cleese όπου από τα γέλια, γονατίζουμε στο κρεββάτι (για να μη πω, κάνουμε βαρελάκια και πέφτουμε στο πάτωμα, αξιοπρεπής οικογένεια!)

Ωσπου να έρθει λοιπόν, είχα πάρει το κοντρόλ και γύριζα στα κανάλια, χαζεύοντας μισοκοιμισμένη.
Μέχρι που έφτασα στη ΝΕΤ.
Κι όχι απλά στη ΝΕΤ, αλλά στη Ριζική Αναμόρφωση.
Το έχει δει κανείς;

Πρόκειται περί κάποιων ανθρώπων, που ναι μεν έχουν πρόβλημα εμφανισιακό, όμως όλη η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από αυτό.

Μπορεί να είναι παντρεμένοι, μπορεί να έχουν παιδιά, μπορεί να είναι σε ηλικία σχετικά μεγάλη, καμμία σημασία: ζουν και ξυπνάνε με το "τι φάτσα ασιδέρωτη έχω πάλι σήμερα!".

Ανακάθισα με ανανεωμένο ενδιαφέρον, καθότι είναι πάντα ελκυστικό να βλέπεις μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος, προκειμένου να διορθώσει την όποια ατέλεια νομίζει πως έχει.

Εν τω μεταξύ, ήρθε και η Ελένη, κάθισε δίπλα μου στο κρεββάτι και ρώτησε:
-Τι βλέπουμε;
-Κοίτα αγάπη μου, κοίτα!
-Τι να δω;
-Την κυρία που θέλει να πάει να φτιαχτεί.

Η εν λόγω κυρία, μας έκανε επίδειξη σχετικά με το πόσο φαρδιά ρουθούνια έχει: είχε χώσει τα δυο της δάχτυλα στο ένα ρουθούνι, όπου πραγματικά χωρούσαν μια χαρά.

-Καλέ, κι εγώ μπορώ! αναφώνησα εντελώς ξύπνια πια
-Χα! Κι εγώ!
είπε κι η Ελένη και για το επόμενο δίλεπτο προσπαθούσαμε να χώσουμε και μεις τα δάχτυλα μας στο ρουθούνι μας, μάταια όμως.

Μετά (η κυρία) έβγαλε τη γέφυρα που είχε στα τέσσερα μπροστινά της δόντια και την έπλυνε.
Μετά μας χαμογέλασε χωρίς τη γέφυρα.
Μετά ξαναφόρεσε τη γέφυρα.

Συνέχισε με το στήθος της πόσο πεσμένο και χάλια είναι και το πραγματικά περίεργο; το σουτιέν που είχε διαλέξει να φορέσει, ούτε ενός κοριτσιού το στήθος δεν θα μπορούσε να κρατήσει.

Τέλειωσε με το στήθος και σειρά είχε η κοιλιά της, την οποία κοιλιά τραβολογούσε λέγοντας "δεν είναι κοιλιά αυτό που έχω, δεν είναι, όχι, όχι δεν είναι".

Οπωσδήποτε δεν ήταν: τράβα, τράβα τόσα χρόνια, την είχε ξεχειλώσει εντελώς. Δεν παίζουμε με το δέρμα μας, αυτό δεν της το είχε μάθει κανείς;
Δυστυχώς.
Πως να μαζέψει μετά η καημένη η κοιλιά; Εεε πως;;

Επειτα έκλαιγε από τη χαρά της που τη δεχτήκανε στη ριζική αναμόρφωση.
Φιλούσε τον πλαστικό χειρουργό, ο οποίος ήταν εντελώς ανατριχιαστικός: πλαστικός, βαμμένος χάλια και πλαστικός ξανά.
Σα μαριονέτα από πολυουθεράνη έμοιαζε.

Δεν θα συνεχίσω επί του θέματος, γιατί απλώς δεν ειδα άλλο.
Η Ελένη κουνιόταν δυσαρεστημένη κι έλεγε "άντε, τι θα γίνει, θα δούμε το Fawlty ή να φύγω;"
Διόλου δεν την ένοιαζε για τη γυναίκα και ποια θα ήταν η τύχη της μετά.
Ετσι, έκλεισα το κανάλι.

Είδαμε το Fawlty, έφυγε η Ελένη και ΄γω έπιασα πάλι το κοντρόλ και που έπεσα η γυναίκα μες τα βαθιά μεσάνυχτα;
Στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου με βαμμένα κορακί μαλλιά!
Οταν λέμε κορακί; μαύρο, κατράμι.
Και τραγουδούσε αρμένικα σε συνδυασμό με το Sebastian.

Αγριεύτηκα η γυναίκα κι έκλεισα γρήγορα την τηλεόραση.

Αποτέλεσμα;
Είδα στον ύπνο μου τον Παπακωνσταντίνου και τον Πλαστικό Αντρα να χορεύουν κάτω απ' τους ήχους του Αρμενία μάνα μου, ενώ η καημένη η γυναίκα, με καινούρια φωσφοριζέ μύτη τους χτυπούσε παλαμάκια, χοροπηδώντας γύρω γύρω.

Και ξύπνησα αλαφιασμένη.

Η εκδίκηση της γυφτιάς;

Καλά να πάθω!

Δυο αιώνες πίσω

2007-10-12T12:53:00.001+03:00

Παρασκευή απόγευμα.
Κι αρχίζει (επιτέλους) να συννεφιάζει.
Κι έχει ψύχρα.
Κι είναι όμορφα..

Παρασκευή απόγευμα.
Ο Χρόνης διαβάζει.
Η Ελένη κοιμάται.
Το Ραφαηλάκι παίζει στον υπολογιστή.

Η Νέλλυ έχει γίνει μια κουλούρα, τέτοια, που δε βλέπεις ποια είναι η αρχή και ποιο το τέλος της.
Η Ακκα κοιμάται πάνω στα μαλλιά της Ελένης.
Η Πόπη ανέβηκε στο βράχο (της) και στεγνώνει το καβούκι και το κεφαλάκι.
Ο Οράτιος αναφουφουλιάζεται και φλερτάρει με το καθρεφτάκι του.

Εξω, τα αυτοκίνητα κορνάρουν.
Ο κόσμος αρχίζει και μπαινοβγαίνει στα καταστήματα.
Χτυπάει η καμπάνα για τον Εσπερινό.
Αναψαν τα φώτα των δρόμων.

Το σπίτι στην Αίγινα, θα στέκεται πιο λευκό απ' ό,τι είναι πραγματικά: πάντα όταν σκοτεινιάζει, έτσι δείχνει.
Τα πεύκα θα μαυρίζουν, θ' ακούγεται η κουκουβάγια και μικρές νυχτερίδες θα κάνουν κύκλους πετώντας λίγο πιο ψηλά απ' την αιώρα μας.

Και μένα μου φαίνεται, λες κι όλος ο κόσμος έχει πάει δυο αιώνες πίσω..

ΥΓ

Τη φωτογραφία την τράβηξε η Ελένη, από τη βόλτα μας την περασμένη Κυριακή στη Βάρκιζα.

To Lost, η Ελένη, το test κι εγώ

2007-10-11T12:51:00.001+03:00

Πριν κάποια ώρα:

-Να σου κάνω ένα τεστ;
-Τι τεστ;
-Ποιος είσαι από το lost.
-Ξέρω ήδη ποιος είμαι από το lost, δε μου χρειάζονται τα τεστ.
-Για πες..
- Αυτή η ξανθή που έπαιζε στην αρχή και τη σκότωσαν;
-Ποια, η Σάννον;
-Εμ ποια άλλη; Η Σάννον φυσικά.
-Καλά, αυτή πέθανε. Σήκω επιτέλους να δούμε ποιος είσαι τώρα.
-Και τώρα ξέρω.
-Μη μου πεις καμμιά πεθαμένη πάλι!
-Η Ρουσώ!

Με τα πολλά με τράβηξε βιαίως από την καρέκλα, κάθησε αναπαυτικά στον υπολογιστή μου μπροστά και μου έκανε ένα σωρό ερωτήσεις.

Υστερα από δέκα λεπτά, είχαμε το αποτέλεσμα.

Και δεν ήμουν ούτε η Σάννον, ούτε η Ρουσώ, ούτε κάποια άλλη γοητευτική ύπαρξη.
Ο Λοκ ήμουν, ο Σαγίντ κι ο μίστερ Εκο.

Μάλιστα.
Ούτε ξανθή, ούτε μελαχροινή, ούτε καν γυναίκα.

Ομως... όμως αν ποτέ βρεθούμε μαζί ναυαγοί σε κάποιο έρημο νησί, να είστε σίγουροι πως θα επιβιώσουμε.

Ο Λοκ, ο Σαγίντ κι ο μίστερ Εκο (ή άλλιώς λέγε-με-Μαριλένα) σας εγγυώνται γι' αυτό.

Απολύτως.
'Η έστω στο περίπου.

ΥΓ

Πριν λίγους μήνες, ειχα μια κακή εμπειρία ως προς τον σχολιασμό.
Ισως θυμάστε πως είχα ανεβάσει και το σχετικό ποστ.
Από τότε πέρασε καιρός.

Επειδή όμως όλα σε μένα λειτουργούν βραδυφλεγώς και επειδή αρρωσταίνω και μόνο στη σκέψη να περάσω τα ίδια, αποφάσισα να οργανωθώ.

Ετσι, χρησιμοποιησα το moderation στα σχόλια, ως άμυνα, ως προφύλαξη, ως "έχω την ηρεμία μου".

Δείτε το σαν φράκτη: εμποδίζει να μας ενοχλεί ο οποιοσδήποτε είτε παρορμητικός, είτε κακόβουλος, είτε απλά βαριεστημένος άνθρωπος.

Ισως να είναι και ανακουφιστικό τελικά.
:)

Το Lost, η Ελένη κι εγώ

2007-10-10T12:50:00.001+03:00

Τελευταία βλέπουμε Lost μαζί με την Ελένη.
Μόλις κοιμηθεί το Ραφαηλάκι, η Ελένη έρχεται με το lost ανα χείρας, το βάζει στο dvd, έχουμε δίπλα μας ποτήρια παγωμένο νερό όπου επιπλέουν λεπτές φέτες λεμονιού και αργολιώνουν μεγάλα παγάκια, ανοίγουμε ένα μεγάλο βάζο με κρέμα milk and honey και πατάμε το play.

Παρακολουθούμε τον Τζακ και τους φίλους του με (σχεδόν) κομμένη την ανάσα, κάνουμε "ιγχχχχχ" όταν κινδυνεύει ο Τσάρλι και "μπλιάξ" όποτε εμφανίζεται ο Μπεν.

Εγώ κάνω "μπλιαξ" και όποτε εμφανίζεται η Κέιτ, κι ας θυμώνει η Ελένη.

Επειδή αγαπώ τα παιδιά μου και πάντα προσπαθώ για το τερπνόν μετά του ωφελίμου, δίνω ενίοτε και συμβουλές ζωής, οι οποίες όμως κατά έναν περίεργο τρόπο εκνευρίζουν πολύ την Ελένη.

Θέλοντας (για παράδειγμα) να της υποδείξω, ότι το σωματικό κάλλος δεν έχει καμμία σημασία και πως αυτά που μετράνε είναι καθαρά τα ψυχικά χαρίσματα, της δείχνω τον Χέρλι λέγοντας της: να, ένα τέτοιο παιδί θέλω να μου φέρεις αύριο σπίτι.

Πράγμα που την κάνει να βγάζει μια γλώσσα δύο μέτρα (μίνιμουμ) και την κάνει επίσης να μοιάζει λίγο στο Μπεν: της πετάγονται τα μάτια έξω ("ιγχχχχχ").

Τις προάλλες λοιπόν ήρθε το μωρό μου με το Lost και με ρώτησε:
- Θα το δούμε μαμά;
Ημουν πολύ κουρασμένη, όμως, δεν ήθελα να της χαλάσω το χατήρι κι έτσι της είπα "ασφαλώς".

Εβαλε το dvd, κάθησε στο κρεββάτι, πήρε την κρέμα και πάτησε το play.
Aναστέναξα, χαλάρωσα και ξάπλωσα στα μαξιλάρια μου.

Ομως από την κούραση τα μάτια μου έκλειναν.
Εχανα δίλεπτα και τρίλεπτα από το έργο και πεταγόμουν αλαφιασμένη και αγχωμένη μήπως με πάρει είδηση η Ελένη και στεναχωρηθεί: γιατί αυτή, είναι η μοναδική ώρα της μέρας που μοιραζόμαστε (αποκλειστικά) οι δυο μας.

Κάποια στιγμή δεν άντεξα, αναισθητοποιήθηκα εντελώς κι όπως με πληροφόρησε το παιδί, τίναζα και τα πόδια μου σαν άλογο.

Η πριγκίπισσα μου με λυπήθηκε και αγνοώντας τα μουρμουρητά μου "τώρα θα το δούμε αγάπη μου" έκλεισε την τηλεόραση, έκλεισε και το φως κι ετοιμάστηκε να πάει στο δωμάτιο της.
Οταν ξαφνικά θυμήθηκα πως δεν είχα τσεκάρει το Ραφάκι για βράδυ και πήγα να σηκωθώ.

Η Ελένη με έσπρωξε ελαφρά πίσω, στα μαξιλάρια, με σκέπασε κι ακολούθησε ο εξής σουρεαλιστικός διάλογος:

-Κοιμήσου μαμά, δεν πειράζει, αύριο βλέπουμε το υπόλοιπο.
-Καλά αγάπη μου. Να δω μόνο ένα λεπτό το παιδί.
-Θα το κοιτάξω εγώ μαμά. Αστο.
-Να το σκεπάσεις.
-Θα το σκεπάσω.
-Δες αν έχει ξυπνήσει και θέλει κάτι. Μήπως θέλει νερό.
-Θα δω.
-Να το προσέχεις το μωρό, γιατί είναι αγελαδινό!

Και μετά, ξεράθηκα κανονικά.

Κι είδα στον ύπνο μου και τον Χέρλι.
Μοιραζόμασταν ένα προφιτερόλ..

Σε ΟΛΑ :)

2007-10-04T12:48:00.001+03:00

Στον Οράτιο, στη Νέλλυ, στην Ακκα, στην Πόπη, στη Λίντα, στο Μπιλλ, στη Γραμμούλα, στο Σκάκι, στο Ρόμπυ, στον Ιούλιο, στο Μαντού, στους Τσο και Φλο, στον Ποκοπίκο, στη Νταίζη, στο Μίκυ, σε όσα δεν θυμάμαι, σ' αυτά που δεν έχουν όνομα, σ' αυτά που πάντα θ' αγαπάμε ακόμα κι αν δε γνωρίσουμε ποτέ, αλλά και σ' αυτά που αγαπήσαμε κι έχουν φύγει πια από κοντά μας, μια αγκαλιά.

Μεγάλη όπως ακριβώς και η δική τους.

Bόλτα στο Καβούρι (μέρος πρώτο)

2007-10-02T12:47:00.001+03:00

Σαν ξημερώνει η Κυριακή
το σπί- το σπίτι μου με χάνει
μπαίνω στ' αμάξι δεν αργώ, πέρνω δρόμο και τραβώ
το ρίχνω στο σεργιάνι..

τραγουδούσαν πριν χρόνια η Βλαχοπούλου κι ο Ηλιόπουλος.

Τραγουδούσαμε κι εμείς μαζί, αλλά καθώς αμάξι δεν είχαμε, το "σεργιάνι" περιοριζόταν αυστηρά στα του Παγκρατίου μέρη.

Ομως, εκεί που κοντεύαμε να κλείσουμε μισόν αιώνα ως περιπατητές και υπό τον ζυγόν των ταξιτζήδων, επιτέλους, αποκτήσαμε το δικό μας αμάξι.
Και την Κυριακή κάναμε την πρώτη μας οικογενειακή βόλτα.
Και διαλέξαμε το Καβούρι.

Διάλεξα δηλαδή, επηρεασμένη από τη Φαβούλα, η οποία μας είχε περιγράψει πριν ένα μήνα περίπου, τη δική της (νυχτερινή) εκδρομή στο Καβούρι.

Πήραμε μαζί ως ευσυνείδητοι εκδρομείς τα απαραίτητα: θερμός με καυτό νερό (για καφέ), χάρτινα αφρώδη ποτηράκια (για τον καυτό καφέ), μπισκότα γεμιστά Αλατινη (απ' αυτά που χαρίζουν και μια κασετίνα τα τρία πακέτα), νερό, φακελάκια σοκολατοκαφέ (της Ελένης), καφέ σε σακουλάκι τροφίμων ανακατεμένο με μαύρη ζάχαρη (δικό μου) και χυμό ροδάκινο (της Ραφαηλίας).

Πετσέτες, μικρές, μεγάλες, πολύ μεγάλες (μια αδυναμία στις πετσέτες την έχω), μαγιώ (οι άλλοι, όχι εγώ), γυαλιά ηλίου, μπλοκάκια, στυλό, βιβλία, φωτογραφική, mp3, τζην ραφαηλένιο μπουφάν, επίσης έξτρα ραφαηλένια ρούχα (μήπως βραχεί το παιδί), του Χρόνη τίποτα ("μη τυχόν όμως και μου πεις, θέλω καφέ, δεν θα σου δώσω") κι όταν μαζεύτηκαν όλα, και τα είδε η Ελένη κι αναφώνησε "τι' ειν' όλα τούτα;" της είπα περήφανα "τώρα μωρό μου, έχουμε αυτοκίνητο!!"

Πήραμε ο καθένας μας από μια σακούλα και κατεβήκαμε κάτω.
Τακτοποιήσαμε τα πράγματα, μπήκαμε μέσα, δεθήκαμε κι εγώ ήμουν σαν την κυρία Προέδρου στο μπροστινό κάθισμα σ' αυτό το έργο με τη Βασιλειάδου μαμή.
Εβαλα το cd που έχω μόνιμα μέσα και που είναι μόνο μουσική (μήπως τα λόγια αποσπάσουν την προσοχή του οδηγού) και ξεκινήσαμε.

Λες κι ήταν Αύγουστος.
Οι δρόμοι άδειοι, ο ήλιος ζεστός, τα παιδιά μουρμούριζαν στο πίσω κάθισμα, το ακορντεόν απο την Amelie ακουγόταν ήσυχα και μπήκαμε στη Βουλιαγμένης.
Στο φανάρι της γνωστής (σε μένα) διασταύρωσης, ο γνωστός (σε μένα) παρμπριζοκαθαριστής έλλειπε.

Συνήθως οι παρμπριζοκαθαριστές σκοτώνονται να έρθουν να μας παρμπριζοκαθαρίσουν, γιατί αφήνουμε το αυτοκίνητο μεσ' στη σκόνη, έτσι ώστε να μη προκαλέσει τον επίδοξο καρφοκρατούντα και το σημαδέψει ως άλλος Ζορρό.
Μέσα όμως λάμπει. Εχω πάρει και σκουπιδοτενεκεδάκι για τις αποδείξεις της Αττικής (αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Προχωρούμε λοιπόν χωρίς την επέμβαση του καθαριστή και μπαίνουμε στη Βουλιαγμένης.
Οπου ο Χρόνης, εδώ κι ένα μήνα περίπου, τρώγεται να μην ακολουθούμε τη Βουλιαγμένης, αλλά να βρούμε κι άλλους δρόμους. Να μάθουμε κι άλλες διαδρομές.
Εμένα πάλι δε με αφορά καθόλου αυτή η άποψη, αλλά αφού το θέλει, γιατί οχι..

Κι έτσι, δεν ακολουθήσαμε τη γνωστή οδό, αλλά κόψαμε δεξιά και μπήκαμε σ' άλλα μέρη.
Αγνωστα.
Εντελώς.
Κάναμε δυο τρεις φορές τον κύκλο κάποιων τετραγώνων με την ευγενική υπενθύμιση της Ελένης από το πίσω κάθισμα:
-Σαν τη μέρα της μαρμότας δεν είμαστε;
και της Ραφαηλίας:
-Αυτόν τον σκύλο τον ξαναείδα μαμάαα.

Ξεκολλήσαμε από τον λαβύρινθο και περνώντας από ένα γήπεδο, διάβασα σε κάποιον τοίχο : Μπραχάμι γκέϊτ 8.
Κι έπαθα ένα συγκινησιακό σοκ.

Γιατί η (μεγάλη) κουμπάρα μου, καθε Κυριακή κάνει εθιμοτυπική επίσκεψη στον αδελφό της στο Μπραχάμι.
-Τη Μαρία, τη Μαρία!!
φώναξα και κοντέψαμε να στουκάρουμε στον τοίχο αμέσως δεξιά μας.
-Να πάρουμε τηλέφωνο τη Μαρία να έρθει μαζί.

Αφού λοιπόν ο Χρόνης, πάρκαρε προσεκτικά και αφού υποχρεώθηκα να ακούσω την προσεκτική νουθεσία του με κύρια ιδέα "δεν τρομοκρατούμε ποτέ τον οδηγό" και αφού τον άκουσα αδιαμαρτύρητα να με αποκαλεί "παιδί μου", δέησε και πήρα τηλέφωνο.

Μίλησα με τη μπατζανάκη της Μαρίας (και εδώ να εξηγήσω πως επειδή ιδέαν δεν έχω πως αποκαλούνται μεταξύ τους οι διάφοροι συγγενείς, παρά μόνο οι πολύ γνωστοί, τύπου "κουμπάρα" όλους τους άλλους τους αποκαλώ "μπατζανάκη").
Λόγω του ότι η γυναίκα ιδέαν δεν είχε που βρισκόμασταν και λόγω του ότι και εμείς επίσης ιδέαν δεν είχαμε που βρισκόμασταν, δεν μπόρεσε να μας κατατοπίσει.
Μας είπε μόνο:
-Αν ήσασταν στη Λόλα, θα ήξερα να σας πω.
Υποθέτοντας πως δεν εννοούσε τη γνωστή ταινία, ευχαρίστησα και έκλεισα, ενώ από μέσα ακούγονταν οι φωνές της κουμπάρας που ούρλιαζε:
-Θα πάω! Θέλω να πάω!! Να τους πείτε πως θα πάω!! Θέλω να με πάρουνεεεε!!

Ξεκινήσαμε (εγώ κάπως απογοητευμένη) να βγούμε στην Ποσειδώνος (αν θυμάμαι καλά) κι από κει στο Καβούρι.
Εύκολο ήταν;

Πρώτ' απ' όλα μάθαμε που είμαστε: βγήκαμε ακριβώς στο Κοιμητήριο της Δάφνης.
Που είχε και κίνηση, τέτοια μέρα, τέτοια ώρα.
Ακολουθώντας τον δρόμο ευθεία του κοιμητηρίου, σε μια προσπάθεια να εμψυχώσω το Χρόνη (ουσιαστικά για να μην ακούσω δεύτερο κήρυγμα που τον έμπλεξα με τα της Μαρίας), του διάβασα μια επιγραφή του δρόμου:

-Χρόνη, αυτός ο δρόμος λέγεται "Πρόεδρος Δρακάκης".
-Μπράβο Μαριλένα! Να τον θυμάσαι... γιατί δεν θα ξαναπεράσουμε από δω.

Βγαίνοντας στον κεντρικό δρόμο πια, ήμασταν έτοιμοι να ακολουθήσουμε το ρεύμα, όταν ξαφνικά η Ραφαηλία φώναξε:
-Παιδιά, εδώ έγραφε Λόλα.

Εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να μη δοκιμάσουμε (ξανά) να πάρουμε μαζί και την κουμπάρα.
..............................................................

Αφιερωμένο στη Φάβα, που ήταν και η έμπνευση μου σχετικά με τον προορισμό μας για την πρώτη μας βόλτα.
Το είχα ολότελα ξεχάσει το Καβούρι.

You got it

2007-09-28T13:15:00.001+03:00

Μου φτιάχνει απίστευτα το κέφι.

Το βάζω και το ξαναβάζω και το ξαναβάζω.

Το τραγουδάω παράφωνα (γιατί είμαι παράφωνη) κι οι γάτες μού κάνουν xxxxxxxxxx

Πήγα κάτω από τον Οράτιο, του κελάηδησα και έκανε τσουτσουτσου (όπως όταν νιώθει πως απειλείται).

H Πόπη με κοίταξε με το σοφό της βλέμμα πάνω από το βράχο της και βούτηξε αργά.

Ο Χρόνης μου είπε "τώρα τρώω".

Η Ελένη με κυνήγησε με τη φωτογραφική (κάνει συλλογή γελοιοτήτων).

Η Ραφαηλία γέλασε "μπράβο μαμά" και μου κούνησε το μεγάλο, πλαστικό πόδι που κρατούσε αγκαλιά (σ' αυτό θα αναφερθώ στο επόμενο ποστ).

Οι γείτονες φώναξαν "ησυχία" μα δεν με ένοιαξε καθόλου.

Εμένα, μού φτιάχνει απίστευτα το κέφι.

Παρακαλώ ακούστε το δυνατά. Οσο περισσότερο γίνεται. Kαι τραγουδήστε.

Πιο πολύ παρακαλώ γι' αυτό..

Every time I look into your lovely eyes,
I see a love that money just cant buy.
One look from you, I drift away.
I pray that you are here to stay.

Anything you want, you got it.
Anything you need, you got it.
Anything at all, you got it.
Baby!

Every time I hold you I begin to understand,
Everything about you tells me Im your man.
I live my life to be with you.
No one can do the things you do.

Anything you want, you got it.
Anything you need, you got it.
Anything at all, you got it.
Baby!
Anything you want
Anything you need
Anything at all

Im glad to give my love to you.
I know you feel the way I do.
Anything you want, you got it.
Anything you need, you got it.
Anything at all, you got it.
Baby!

Anything you want, you got it
Anything you need, you got it
Anything at all, you got it
Baby
Anything at all
Baby
You got it

Τέσσερις πια!

2007-09-26T13:14:00.001+03:00

Στο σπίτι μας υπάρχει μια βιντεοκασέτα.

Στο σπίτι μας υπάρχουν πολλές βιντεοκασέτες, αλλά η συγκεκριμένη έχει εντελώς ξεχωριστή σημασία για μένα.
Είναι αυτή που γυρίστηκε όταν έκανα τον πρώτο υπέρηχο της Ραφαηλίας.

Η Ραφαηλία ήρθε στη ζωή μας εντελώς απρόσμενα.
Είχαμε μεγαλώσει πια κι ο ερχομός της μας εξέπληξε οικογενειακώς.

"Παιδί; Θα κάνετε παιδί; Μα ποιος νομίζει πως ειναι ο Χρόνης, ο Αβραάμ;" είχε πει ο αδερφός μου τότε κι είχαμε γελάσει πολύ.

Η Ελένη ήταν πια δέκα χρονών ακριβώς στην ηλικία που πρέπει ν' αρχίσεις να προετοιμάζεσαι, πως το παιδί σου θα ανοίξει σιγά σιγά τα φτερά του.
Οχι πως θα φύγει από κοντά σου ασφαλώς, αλλά, να, θα προτιμήσει ίσως σε λίγα χρόνια, να πάει σινεμά με μια φίλη της παρά να βγει με σένα.
Θα θέλει να σ' αφήσει πίσω, αλλά να ξέρει πως είσαι πάντα Εκεί και περιμένεις όσο αυτή δοκιμάζει τις πρώτες πτήσεις της.

Και τότε, χαλαρώνεις τη συνεχή επαγρύπνηση στα πρακτικά τουλάχιστον (δε σηκώνεσαι τα βράδια να τη σκεπάσεις, μιας και σκεπάζεται μόνη της πλέον, δεν την κάνεις μπάνιο, έχει μεγαλώσει πολύ κι αρνείται λέγοντας "αυτά ειναι για τα μωρά" το μωρό σου).

Ηρθε η Ραφαηλία και τ' άλλαξε όλα.
Μωρό στο σπίτι (ξανά) σημαίνει (εκτός φυσικά από μπόλικη ευτυχία) πολλή δουλειά και άγχος, άγχος, άγχος.
Αυτό βέβαια ισχύει για μένα, όχι για έναν φυσιολογικό άνθρωπο που απλά χαίρεται το μωρό του..

Εγώ ζω επί μονίμου βάσεως με το
"τρώει καλά; αδύνατη μου φαίνεται. Μήπως κοιμάται πολύ; μήπως κοιμάται λίγο, μήπως είναι ζεστή, μήπως κρύα;" σε διάφορους συνδυασμούς, του τύπου "δεν κοιμήθηκε καλά, ζεστή μου φαίνεται, και το φαί της δεν το 'φαγε με όρεξη".

Το συγκεκριμένο νουμεράκι το εξασκώ και με τις γάτες επίσης, τον Οράτιο κλπ.

Σε κάποιο μήνα της εγκυμοσύνης μου λοιπόν πήγαμε για τον καθιερωμένο υπέρηχο. Δόξα τω Θεώ, όλα καλά τα βρήκε ο γιατρός και γυρίσαμε θριαμβευτικά σπίτι, εγώ κρατώντας σφιχτά την κασέτα στο χέρι μου και φωνάζοντας τη μάνα μου να έρθει να τη δούμε όλοι μαζί.

Το επόμενο μισάωρο βλέπαμε εκστασιασμένοι τη Ραφαηλία να κολυμπάει για κανα δεκάλεπτο, τέλειωνε η κασέτα, τη γύριζα και την ξαναβλέπαμε απ' την αρχή.

Πέρασαν χρόνια από κείνη τη νύχτα, εφτά για την ακρίβεια και πριν λίγο καιρό, θυμήθηκα την κασέτα.
Φώναξα χαρούμενη τη Ραφαηλία κι αφού της εξήγησα τι ακριβώς είναι ο υπέρηχος, την έστησα μπροστά στην τηλεόραση μαζί με την Ελένη και άνοιξα το συρτάρι να την βρω και να τη βάλω να τη δουν.

Τα παιδιά περίμεναν, εγώ έψαχνα στην αρχή ήρεμα, μετά εκνευρισμένα, επίμονα, αλλά η κασέτα πουθενά.

"Ωραία!" αναστέναξα απογοητεύμενη "η ηλίθια τη μπέρδεψα κι έγραψα πάνω της."
Ημουν έτοιμη να βάλω τα κλάμματα.
Η Ραφαηλία δε μιλούσε, η Ελένη προσπάθησε να με παρηγορήσει:

"Θα τη βρεις μαμά, σίγουρα δεν την έχεις χάσει"
"Μα δεν είναι πουθενά.. που να τη βρω;"
"Δε θα δω πως ήμουν δηλαδή;" ρώτησε το Ραφαηλάκι κι η Ελένη έσπευσε
"Θα δεις βρε, αμέσως μόλις θυμηθεί που την έχει βάλει η μαμά"

Τις επόμενες μέρες ξεσήκωσα όλο το σπίτι.
Κοίταξα στα πιο απίθανα μέρη. Δύσκολο πράμα, γιατί το σπίτι μας είναι γεμάτο πράγματα, όμως εγώ επέμεινα και το έψαξα εξονυχιστικά.
Η κασέτα δεν βρέθηκε.
Στεναχωρήθηκα, αλλά πήγα παρακάτω. Ούτως ή άλλως, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Μέχρι που αποφάσισα να αλλάξω θέσεις στα συρτάρια της σιφονιέρας μου.
Κι εκεί, στο τρίτο συρτάρι, κάτω από τις λευκές βαμβακερές φανέλες, δίπλα σ' αυτά τα ξύλινα στρογγυλά αρωματικά ήταν η βιντεοκασέτα της Ραφαηλίας.

Την άρπαξα και φώναξα "Παιδιά, παιδιάααα" κάνοντας τα κορίτσια να έρθουν τρέχοντας, νομίζοντας πως είχα πέσει από τη σκάλα.
"Η κασέτα! Τη βρήκα!!"
"Δε στο 'πα μαμά; Αποκλείεται να την έχεις χάσει"
"Βάλτη μαμά, να δω πως ήμουν μωρό στην κοιλιά σου"
"Σαν το Αλιεν ήσουν"
"Ελένη!"
"Σαν, είπα μαμά, σαν.."

Το επόμενο μισάωρο βλέπαμε εκστασιασμένοι τη Ραφαηλία να κολυμπάει για κανα δεκάλεπτο, τέλειωνε η κασέτα, τη γύριζα και την ξαναβλέπαμε απ' την αρχή..
.................................................

ΥΓ
Αφιερωμένο στον Μάνο, στην Αναστασία, στον Ιωσήφ και στο καινούριο (ήδη πολυαγαπημένο) μέλος της οικογένειας τους.
Να σας ζήσει.

Η Μπλε Μάσκα (μια ανατριχιαστική ιστορία)

2007-09-25T13:13:00.001+03:00

Κι όμως... υπήρξα νέα κι εγώ..
Κι όμως.. υπήρξα όμορφη, καλλίφωνη κι ευλύγιστη.
Κι όμως.. είχα όνειρα και μια καταπληκτική όσφρηση.
Μουστάκι και γένι δεν είχα, αλλά είχαν οι φίλες μου και το ξάνθαιναν..

Βλέπω τα κοκκινισμένα μου μάτια στον καθρέφτη και δεν το πιστεύω..

Αυτές τις ρημαδιασμένες μπλε μάσκες τις ξέρετε;
Αυτές που τις βάζουν στο ψυγείο, ψύχονται και μετά τις τοποθετούν στα μάτια περιμένοντας το προσωρινό θαύμα;

Οι μπλε μασκούλες πραγματικά παίρνουν τις σακούλες, τις ρυτίδες εκφράσεως (κοινώς ζάρες) και τους μαύρους κύκλους, τους κάνουν μια ολιγόωρη βόλτα και τους ξαναφέρνουν ευσυνείδητα στη θέση τους, μέχρι την επανατοποθέτηση της μάσκας ή μέχρι να φτάσει η ρυτίδα στο σαγόνι, ανάλογα ποιο θα έρθει πρώτο.

Μια τέτοια μάσκα έχω κι εγώ και τη χρησιμοποιώ όταν βλέπω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη κατάφατσα και όχι με την περιφερειακή μου όραση όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια.

Εκτός όμως από τη μάσκα, έχω και ωραίες ιδέες, εμπνευσμένες πραγματικά.
Η τελευταία καταπληκτική ιδέα είναι πως ενώ το κρύο προκαλεί σύσφιξη, το ζεστό αντίθετα προκαλεί χαλάρωση.
Που πρακτικά σημαίνει, πως αν αντί να ψύξω τη μάσκα, τη ζεστάνω και τη βάλω στα ματάκια στους κύκλους και στις ρυτίδες, αυτές θα χαλαρώσουν, θα απλωθούν και θα λειανθεί όλο το πρόσωπο.
Καλό;

Ζέστανα λοιπόν τη μάσκα, την πήρα ευλαβικά, ξάπλωσα και την έβαλα στο πρόσωπο μου.
Καταπληκτική αίσθηση..
Μια θέλξη, λες κι ήμουν ο χιονάνθρωπος του Αντερσεν που η βάση του ήταν ένα σκαλιστήρι τζακιού κι ένιωθε έντονη γοητεία για ο,τιδήποτε φλογερό.
Χαλάρωσα κι ίσως να πήρα κι έναν υπνάκο..

Η μάσκα άρχισε να κρυώνει όταν αποφάσισα να τη βγάλω.
Πρώτο βήμα.
Μετά πήγα στον καθρέφτη και κοίταξα καλά, έτοιμη να κεραυνοβοληθώ από τη λείανση.
Δεύτερο βήμα.
Μετά δε θυμάμαι τίποτα.
Τρίτο βήμα.

Ολη η περιοχή γύρω απο τα μάτια κόκκινη και πρησμένη.
Ο εξωγήινος στην κακή του μορφή!
Το υπόλοιπο πρόσωπο λευκό κι η μάσκα του Ζορρό κόκκινη.

Τέτοιο πράγμα... από την εποχή που μου κόλλησε η χαλάουα στα πόδια κι η αποκάτω με πηρε τηλεφωνο να χαμηλώσω την όπερα, είχε να μου συμβεί.

Βγήκα έξω απο το μπάνιο.
Οι γάτες νιαούρισαν κι εξαφανίστηκαν.
Ο Οράτιος ήταν ασφαλής στο μπαλκόνι, η χελώνα στο ενυδρείο.
Ο εξωγήινος προχώρησε και μπήκε πικραμένος στο δωμάτιο του.
Δεν ήθελε να δει κανέναν.

ΥΓ
Αντιγράφω το σχόλιο της Ελένης:

Magic Girl Eleni said...

Καλα μην τη βλέπεται τώρα που παραπονιέται.
Είχε ρίξει ΤΟ γέλιο όταν είχε γίνει αυτό. Μαζί της κι εμείς :P
Να της πείτε να σας πει την ιστορία που έκανε τα μαλλιά της σαν τον ήλιο που βασιλεύει :D Χαχαχα, είχε πολλή πλάκα και δεν υπερβάλω καθόλου με την παρομοίωση :X
Αλλά μην της πείτε ότι σας το είπα εγώ 8)

Μετέφερα το σχόλιο, γιατί είδα πως νομίζετε ότι μου στοίχισε, πικράθηκα, στεναχωρήθηκα.
Ούτε κατά διάννοιαν.
Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με την ηλικία μου (σίγουρα θα το 'χετε καταλάβει), αλλά κι από την άλλη δεν υπάρχει περίπτωση να αφεθώ και να καταθέσω τα (πολύτιμα) όπλα μου στο χρόνο έτσι :PPP

Μια χαρά ειμαι βρε και ίσα ίσα που το διασκέδασα κιόλας.
Δεν μ' έχετε μάθει ακόμα; :))

Παιδικές καλοκαιρινές (και όχι μόνο) φωτογραφίες

2007-09-20T13:12:00.001+03:00

Η αγαπημένη μου una mama με προσκάλεσε σε παιχνίδι παιδικών καλοκαιρινών φωτογραφιών.
Πολύ μου άρεσε (παρελθολοντολόγος γαρ) και αν και δεν διαθέτω σκάνερ (διαθέτω όμως έμπνευση), παρακάλεσα την Ελένη και φωτογράφισε δυο τρεις ασπρόμαυρες και μια έγχρωμη και ιδού τα αποτελέσματα:

Νήπιον στην παιδική χαρά.
Πολύ μου άρεσαν οι κούνιες. Και εξακολουθούν και μου αρέσουν εξίσου.Στην Αίγινα , ο Χρόνης, ακόμη μου κρεμάει μια κούνια στο πεύκο και πηγαίνω πάνω κάτω, πάνω κάτω, ρυθμικά, για ώρες χωρίς να βαριέμαι ούτε στιγμή.

Τα τελευταία χρόνια ζαλίζομαι, αλλά ούτε σκέψη να τα παρατήσω.
Από την κούνια στο μπάνιο απευθείας με ναυτία πρώτης ποιότητος.
Και την άλλη μέρα τα ίδια.
Ιδια η Ραφαηλία είμαι σ' αυτή τη φωτογραφία, αλλά γενικότερα μοιάζουμε πολύ.
Σε αντίθεση με την Ελένη, που ως παιδί δε μου έμοιαζε καθόλου.

Απ' ό,τι βλέπω ήδη δύο ετών, με ρόμπα πάνω στον καναπέ.

Και μια ενόχληση τη διακρίνω στο βλεμμα.Και ένα πείσμα επίσης.

Δεν τα πολυδιακρίνω, αλλά για χρόνια μου τα έλεγε η μητέρα μου, οπότε σαφέστατα δίκιο θα είχε.

Εδώ δώδεκα - δεκατριών ετών στην Αίγινα.
Με κανό που πολύ αγαπούσα κι ο αδερφός μου, ύπουλα ερχόμενος από πίσω, αγαπούσε κι αυτός πολύ με τη σειρά του να με αναποδογυρίζει.

Διακρίνεται ήδη ως γυαλιστερή φώκια πριν το καλά μελετημένο έγκλημα του.

Αυτή δεν είναι παιδική, αλλα είναι καλοκαιρινή.
Στη Σίφνο, στη σκηνή μας, τις πρώτες μας διακοπές με τον Χρόνη.
Εικοσιπέντε χρονών περίπου.
Βρε πως περνάν τα χρόνια..

Ιστορίες μπάνιου

2007-09-20T13:11:00.001+03:00

Μπάνιο πως κάνετε;
Εννοώ, είστε ήρεμοι, χαλαροί, έχετε όλο τον χρόνο στη διάθεση σας, τραγουδάτε κι όλα τα καλά;
Αλλάζουμε;

Σκηνή πρώτη

Εχω μπει στη μπανιέρα, έχω βάλει το ντους στην ειδική θέση ψηλά, πέφτει το νεράκι στο κεφαλάκι μου και τραγουδάω το συνηθισμένο μου τραγούδι της μπανιέρας
Πες μου μια λέξη
αυτή τη μόνη λέξη
σε λιγο πια θα φέξη
θα 'ρθει η χλωμή αυγή..
απόλυτα χαλαρωμένη.

Ξαφνικά μ' ένα ΜΠΑΜ ανοίγει η πόρτα και μ' ενα ντουπ σηκώνεται το κάθισμα της λεκάνης.
Και να 'ταν μόνο αυτό.. Σε λίγο:

-Μαμά, μη τραγουδάς, δεν μπορώ να κάνω.
Το βουλώνω και σε πέντε λεπτά:
-Εκανα.
-Πολύ χαίρομαι.
-Δε θα με σκουπίσεις;
Το παιδί μου σιχαίνεται να σκουπίζεται μόνο του. Ετσι, ακροβατώ βρεγμένη και με τους αφρους του σαμπουάν να με κάνουν μισότυφλη και την σκουπίζω.
-Εντάξει, φύγε.
-Καντού δε μου 'βαλες.
-Να βάλουμε και Καντού. Εντάξει;
-Εντάξει
και φεύγει τρέχοντας αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα.

Σκηνή δεύτερη

Εχω μπει στη μπανιέρα και μόλις έχω ανοίξει το νερό. Το γνωστό τραγουδάκι "πες μου μια λέξη.." κλπ και χτυπάει η πόρτα.

-Μαμά, τελειώνεις;
-Μόλις μπήκα. Τι θες;
-Να λουστώ. Χάλια είμαι. Πως θα βγω έτσι;
-Καλά, σε πέντε λεπτά έλα.
(άγχος, άγχος, άγχος)

Σκηνή τρίτη

Μπαίνω στη μπανιέρα και ανοίγω τη βρύση. Το νερό (που είχα φροντίσει και ειχα ανάψει το θερμοσίφωνο ώρα πριν) βγαίνει χλιαρό έως κρύο.
Ουρλιάζω:

-Ποιος έκανε μπάνιο;
-Εγώ, αλλά έκανα με κρύο (Χρόνης)
-Εγώ, αλλά έκανα πολύ γρήγορα (Ελένη)
-Επλυνα το μωρό μου, είχε λερωθεί (Ραφαηλία)

Μόνο οι γάτες δεν πλύθηκαν πριν από μένα.
Μου το φυλάνε για την επόμενη φορά.

Σκηνή τέταρτη

Εχω πάρει πετσέτα και λοιπά είδη κι ανοίγω την πόρτα να μπω μέσα.
Κλειδωμένη.
Χτυπάω, ντουκου ντουκου ντούκου.

-Εχουμε δουλειά τώρα (Ελένη)
-Μαμά, έλα μετά (Ραφαηλία)
-Τι κάνετε εκεί μέσα κλειδωμένες βρε; Καπνίζετε;
--Χαχχαχχ. Σε μισή ώρα τελειώνουμε.

Εχω και σκηνή πέμπτη, έκτη, διακοσιοστή όγδοη..
Και μη μου πείτε, για δεύτερο μπάνιο. Είναι περίπου δέκα χρόνια που το καταργήσαμε και στη θέση του φτιάξαμε λινοθήκη .
Τα σφάλματα πληρώνονται.

-Αργείς;
-Εχω δουλειά αύριο, θα "φας" όλο το νερό.
-Ελα μαμάααα, ακόμα;

Ποιηματάκι θέ(λε)τε;

2007-09-17T13:10:00.001+03:00

Θα χαιρετίσω τη διαφάνεια

του φθινοπώρου
μ' ένα χαμόγελο απ' τα παλιά
που απόμεινε κρυμμένο
στα βάθη
της αλήθειας μου

Στα βάθη αυτής
που η λέξη ακριβώς σημαίνει
το άλφα το στερητικό
και το ουσιαστικό: (η) λήθη΅

αλήθεια πάει να πει
πως
δεν ξεχνώ.

Γεια σου λοιπόν φθινόπωρο ειδωμένο
με το παλιό χαμόγελο μου
που ακόμα μια χαρά
φοριέται..

Καλά, μη το πάρετε και σοβαρά.
Λίγο ο πονοκέφαλος, λίγο η κακή διάθεση σήμερα, πήγα να γράψω καινούριο ποστ και μου βγήκε το ποιηματάκι.

Τελικά όμως, πλάκα έχει κι αυτό.
Μου θύμισε τα χρόνια τα πολύ παλιά.

Απόγευμα Παρασκευής

2007-09-14T13:09:00.001+03:00

Εχω ημικρανία.
Τα παιδιά στην κουζίνα φτιάχνουν μιλγφέϊγ και μαντέψτε ποιος θα το φάει, ειδικότερα αν βγει χάλια..
Οσο πιο χάλια είναι, τόσο περισσότερο κάνω την ενθουσιασμένη, "γλουπ γλουπ τέλειο μωρό μου, μπράβο".

Πέρασα όλο μου το απόγευμα να ψάχνω skins να περάσω στο κινητό, να ψάχνω σχολικές φωτογραφίες, να προσπαθώ να διώξω τον πονοκέφαλο, να ζεσταίνομαι και να μη το έχω πάρει χαμπάρι!
Μα είναι δυνατόν;

Ηρθε και κάποια στιγμή η μεγάλη κουμπάρα μαυροφορεμένη, έχασε η καημένη κάποιον δικό της και ζητούσε τη γνώμη μου, να βάλει μαύρες κάλτσες ή κανονικές, μπεζ; Ψύχρανε ο καιρός και κρύωνε.

-Μαύρο καλσόν θα βάλεις ασφαλώς. Αφού είναι μόνο για σαράντα μέρες, κάντο κανονικά.
-Καλσόν δε θέλω, ψιλές κάλτσες θα βάλω, μέχρι το γόνατο.
Και τότε πετάγεται η Ελένη:
-Με τις μαύρες κάλτσες θα 'σαι σαν αλεπού.
Κάθησα στο σκαμπώ από τα γέλια.
-Βρε, μη κοροϊδεύεις τη γιαγιά σου (γιαγιά τη λεει η Ελένη) διακοσίων χρονών γυναίκα!
-Ε όχι και διακοσίων, εσύ πιά..
-Καλά, με συγχωρείς. Ογδόντα χρονών γυναίκα..
-Εβδομηνταδύο ακριβώς!
-Ε, τι είπα εγώ; Ενενήντα.

Μ' αυτά και μ' αυτά πέρασε το απόγευμα μου κι όχι τίποτ' άλλο, είχα σκοπό να κάνω διάφορα χρήσιμα πράγματα.
Από αυτά που τα προγραμματίζουμε καιρό πριν: να βάψω ένα παντελόνι του Χρόνη, να τακτοποιήσω λίγο την αποθήκη, να ρίξω μια ματιά στα συρτάρια του γραφείου της Ραφαηλίας.

Ομως, ως συνήθως, εγώ γι' αλλού ξεκίνησα γι' αλλού κι αλλού η ζωή με πάει..
Κι αύριο το απόγευμα έχει εξόρμηση στα bloom, Κυριακή δεν κάνω δουλειές ποτέ (αξίωμα), από Δευτέρα και βάλε.
Μάλλον η αποθήκη, θα μείνει ως έχει.
Ομως τι να πει κι αυτή;
Συνήθισε πια..